พริบตาเดียว ก็นับจากวันไหว้พระจันทร์ครบห้าวันเต็มแล้ว
ผื่นแดงของหลี่ชิงลั่ว ก็ควรจะหายดีแล้ว
นางตื่นแต่เช้า ไปที่เจ๋งชื่อทังก่อน แล้วคารวะท่านยายเผยผ่านประตูเรือน
“ท่านย่าสองวันนี้ทรงพระกระยาหารเป็นอย่างไรบ้าง?”
“แม่นมจางลำบากแล้ว ที่ดูแลท่านย่ามาหลายวัน”
แม่นมจางมองหลี่ชิงลั่วด้วยความเวทนา “คุณหนู นี่คือสิ่งที่บ่าวพึงทำอยู่แล้ว พระองค์ท่านเสด็จมาคารวะทุกเช้าค่ำ ท่านหญิงนาง...”
หลี่ชิงลั่วมองไปที่ประตูห้องหลักที่ยังคงปิดสนิท ฝืนยิ้มมุมปาก “การคารวะท่านย่า ก็เป็นหน้าที่ของหลัวเอ๋อร์อยู่แล้ว อีกอย่าง ขอเพียงท่านย่าหายโกรธ ต่อให้นางมาทุกวันแล้วนางไม่สนใจ หลัวเอ๋อร์ก็เต็มใจ”
หลังจากหลี่ชิงลั่วจากไป แม่นมจางก็หิ้วกล่องอาหารเข้ามา
“ท่านหญิง ได้ยินว่าคุณหนูตื่นแต่ฟ้ายังไม่สาง ทำอาหารเช้าให้ท่าน วันนี้มีซาลาเปาไส้หน่อไม้กับข้าวต้มลูกเดือยเผือก ท่านจะทานบ้างไหม?”
ท่านยายเผยลุกขึ้นจากเตียง “กินสิ! ทำไมจะไม่กิน? นางทำให้ ข้ากินไม่ได้หรือ?”
แม่นมจางคิดในใจ: ใช่ พระองค์กั๊กนางไว้นอกประตูทุกวัน แต่ก็กินของกินที่นางส่งให้หมดทุกวัน ใจจริงไม่โกรธมานานแล้ว แต่ยังวางหน้าไม่ลง!
แม่นมจางแอบหัวเราะ แล้วก็ทำหน้านิ่งขึ้นมาทันที “เอ้อ... ดูเหมือนคุณหนูจะไปเรือนหลานชาง”
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยหันมามอง สายตาชะงัก “ใคร? เจ้าว่าหลัวเอ๋อร์ จะไปหาพี่ชายนาง?”