เสวียนชางพูดจบประโยค ก็ทันใดนั้นก็ทุบอกรั้งไออย่างรุนแรง
จากนั้นก็หลับตาพริ้มลง สิ้นสติล้มลงเสียฉับพลัน
หลี่ชิงลั่วรีบรุดเข้าไปประคองเขาเอาไว้ "ศิษย์พี่! ศิษย์พี่?"
"ศิษย์พี่ ตื่นขึ้นมาสิ ตื่นขึ้นมา!"
แต่ครั้งนี้ตื่นไม่ได้แล้ว
บาดแผลของเสวียนชางกำเริบหนักขึ้นอีกเป็นเท่าตัว หลี่ชิงลั่วนึกถึงฝ่ามือที่เพิ่งปล่อยออกไปเมื่อครู่ ย่อมเป็นแน่ว่าศิษย์พี่จำท่าวิชาได้ จึงรีบถอนพลังกลับอย่างฉับพลัน
แต่เมื่อเขาถอนพลังกลับไป ฝ่ามือของหลี่ชิงลั่วก็ประทับลงบนร่างของเขาเสียแล้ว
นางจึงทำให้เขาต้องปากเปื้อนโลหิตเช่นนี้
ความผิดบาปในใจของหลี่ชิงลั่วก็พวยพุ่งขึ้นมาเป็นเนื้อเป็นหนึ่ง
"สาเอ้อร์! เร็ว! ช่วยคน!"
สาเอ้อร์รีบเข้ามาราบร่างชายผู้นั้นขึ้น แต่ในใจกลับเกิดความสงสัยขึ้นมา
พลังภายในของชายคนนี้ลึกหาที่สุดสิ้น ตามธรรมดาแล้ว…ย่อมไม่ควรเปราะบางเพียงนี้?
โชคดีที่ข้างล่าง ฉาลิ่วกับพวกก็เอาชนะคนเหล่านั้นได้สำเร็จ
และยังจับมือฆาตกรชุดดำที่จะฆ่าตัวตายยังไม่ทันได้มาไว้ได้คนหนึ่ง
"ดึงผ้าคลุมหน้าพวกมันออก!"
เมื่อผ้าคลุมหน้าถูกถอดออก เห็นใบหน้าของชายชุดดำผู้นั้น หลี่ชิงลั่วก็ใจหายวูบ
หรือว่าจะ…
สาเอ้อร์กล่าว "คุณหนู ใบหน้าของพวกมัน ไม่ใช่ชาวต้าฉู่ ก็ไม่ใช่ชาวต้าเหลียง"
หลี่ชิงลั่วกล่าว "มีข่าวลือว่าคนแคว้นตะวันตกสันจมูกสูงโด่ง รูปร่างสูงใหญ่ ดวงตาลึกล้ำ บ้างยังมีสีของดวงตาต่างจากพวกเราอีก"
"ดูเหมือนข่าวลือจะเป็นความจริง"
ดึงหน้ากากของศพชายชุดดำที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นออกมาดูอย่างถี่ถ้วน ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ทุกคนต่างมีหน้าตาแบบแปลกถิ่นทั้งสิ้น
"คนแคว้นตะวันตกแท้ ๆ"
คำพูดเพิ่งจบลง ตงเส่าชิงก็พาคณะจากศาลต้าหลี่และยัมบัญชีหนานอานรุดมาถึงตามเสียง
หลี่ชิงลั่วคือผู้ถูกกระทำ และฆาตกรผู้คลุมหน้าเหล่านั้นล้วนเป็นคนแคว้นตะวันตก ตงเส่าชิงจึงเพียงเดินขบวนการให้จบ ๆ แล้วให้คนยกศพเหล่านั้นออกไป ก็มุ่งกลับไปเสีย
หลี่ชิงลั่วมองความพังพินาศเกลื่อนพื้นภายในเยาวเภสัชสำนัก
แล้วมองเหล่าแพหนุ่มกับศิษย์และบ่าวรับใช้ที่เจ็บปวดใจอยู่ในที่นั้น
"ปิดเยาวเภสัชสำนักไว้สักสองสามวันเถอะ"