เขายังคงตะลึงงันอยู่ชั่วขณะ ยังไม่ทันตั้งตัว กรรไกรก็ถูกผลักเข้าใส่ตามจังหวะที่หลี่ชิงลั่วเงื้อมือขึ้น หลี่เค่อชวานปล่อยมือและเอนตัวหลบ วินาทีนั้น มืออีกข้างของเขาก็รีบยกขึ้นมาขวางไว้——
กรรไกรปักเข้าที่แขนเสื้อของหลี่เค่อชวาน ทะลุเข้าไปในแขนของเขา
เลือดไหลทะลักออกมาทันที ย้อมชุดขาวเป็นสีแดง เปรอะเปื้อนไปทั่วพื้น
"เจ้าอยากฆ่าข้า—?"
หลี่เค่อชวานในความโกรธแค้นและตกตะลึง ลืมที่จะขยับตัวหรือตอบโต้ เพราะเขาไม่คิดว่าหลี่ชิงลั่ว คนต่ำต้อยอย่างนาง กล้าใช้มีดแทงเขา!
หลี่ชิงลั่วมองหยดเลือดที่ปลายมีด ค่อย ๆ ถอยหลัง
หากนางไม่ระวังตัวเป็นพิเศษ ซ่อนกรรไกรไว้ในแขนเสื้อตอนแต่งตัว ตอนนี้คงตายอยู่ในมือเขาไปแล้ว!
รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด หลี่ชิงลั่วกลั้นความไม่สบายกายไว้ หายใจเข้าลึก ๆ
นางเอามือกุมลำคอที่แดงก่ำ หัวเราะเย็นเยียบแล้วโต้กลับ "เป็นอย่างไร อนุญาตให้เจ้าคิดฆ่าข้า แต่ไม่ยอมให้ข้าตอบโต้หรือ?"
"หลี่เค่อชวาน ไหนเจ้าไม่ยอมให้หลี่ชิงจูตายไปง่าย ๆ เช่นนั้น ทำไมไม่ไปตามนางไปด้วยกัน!? ไปหานางที่ยมโลกเถอะ บางทีนางอาจยังรอเจ้าอยู่ก็ได้"
หลี่ชิงลั่วจ้องเขม็งไปที่หลี่เค่อชวาน แล้วเอ่ยคำพูดเหล่านี้ออกมา
ดวงตาของนางดำทะมึนเป็นประกาย ความแค้นในแววตายามนี้ แม้แต่หลี่เค่อชวานก็ไม่อาจมองข้ามไปได้
นางแค้นเขา?
นางยังกล้ามีหน้ามีตา มีสิทธิ์แค้นเขาอีก?
ด้วยเหตุอันใด?
นางคิดว่านางเป็นใคร?
"เช่นนั้นก็ให้เจ้าตายไปก่อนเถอะ—" หลี่เค่อชวานยื่นมือที่เปื้อนเลือดออกมา หมายจะคว้าตัวหลี่ชิงลั่วอีกครั้ง
แต่คราวนี้หลี่ชิงลั่วเตรียมตัวไว้แล้ว นางก้มตัวลงอย่างคล่องแคล่ว ว่องไววิ่งไปที่หน้าต่าง แล้วปีนออกไปอย่างรวดเร็ว