สายฝนโปรยปรายไม่อาจสกัดขวัญกำลังใจของพวกเขาในยามนี้ได้เลย
คณะผู้ตามฆ่าฟันพุ่งกลับสู่ดินแดนเหมียวเจียง ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวเข้าสู่ช่องทางเดียวที่จะลัดเลาะเข้าสู่หุบเขา ก็ถูกผู้คนดักหน้าไว้เสียก่อน
"แผ่นดินเหมียวเจียง คนนอกห้ามล่วงเข้าโดยเด็ดขาด!"
หลี่ชิงลั่วเหวี่ยงตราออกมา "ข้าเป็นศิษย์แห่งลัทธิอู่เยว่ ให้ข้าเข้าไป!"
ทั้งปีที่ผ่านมาแม้นางจะออกจากหุบเขาน้อยครั้ง
แต่ก็ไม่มีใครกล้าขวางเมื่อเห็นตรานี้อีกเลย
หากแต่วันนี้ ปากหุบเขากลับแน่นิ่งไปด้วยผู้คนนับไม่ถ้วน ที่ต่างยืนกันเพื่อขวางการกลับรอบของพวกนาง
คงหมายมั่นจะไม่ให้นางกลับไปยังลัทธิอู่เยว่อีกจริง ๆ
"เซียนจู่ย่าวกวงแห่งต้าเหลียง อย่าเสียมุขขึ้นเลย"
"ศาสตร์อาคมของเหมียวเจียงพวกเรา ไม่มีวันสืบทอดแก่สตรีต่างเผ่าพันธุ์"
"เป็นลัทธิอู่เยว่นั่นแหละที่ละเมิดขนบธรรมเนียม ต่อทั้งดินแดนเหมียวเจียงของพวกเรา พวกเราจึงไม่ยอมรับชาติกำเนิดของเจ้า"
"แม้เจ้าจะมีตราในมือก็เป็นไฉน?"
"พวกเราไม่ยอมรับ วันนี้เจ้าอย่าฝันจะลงหุบเขา!"
"และยังมีอีก ถ้าพวกเจ้ายังไม่รีบจากไป อย่าโทษว่าพวกเราจะไปแจ้งทางเมือง ยามนั้นการจับกุมท่านเซี่ยนจู่ต่างแคว้นอย่างเจ้า ย่อมไม่งดงามนัก"
ความหฤหร่านเกรี้ยวกราดพวนพวงทั่วร่างหลี่ชิงลั่ว มิอาจรีดกลับได้
นางเงยหน้ามองสายฝนที่โปรยรินไม่หยุดบนฟากฟ้า
ในหมู่ฝูงชนตรงข้าม หมอผีหญิงไม่ต่ำกว่าครึ่งหนึ่งแน่
หากปะทะกันตรง ๆ ด้วยของพิษในมือของพวกนาง แม้เหล่าคนสังหารก็คงไม่ได้เปรียบอะไร
หนานกงตีกล่าว "หลัวเอ๋อร์ ไม่เช่นนั้นก็วางแผนกันใหม่ช้า ๆ เถิด"
หลี่ชิงลั่วตอบ "อาจารย์ ไม่ทันแล้ว"
"พวกมันตั้งใจถ่วงเวลาข้า"
"ลัทธิอู่เยว่คงประสบภัยเสียแล้ว!"
ว่าแล้วหลี่ชิงลั่วก็ไม่ลังเลอีก
นางดึงกระบี่พี้ลั่วจากเอว แล้วส่งเสียงร้องขึ้นสู่ท้องฟ้า "สวรรค์เอ๋ย โปรดยืมกำลังแก่ข้า—"
ปากนางกล่าวคาถาไม่หยุด
ชั่วขณะนั้นเมฆดำมืดมิดกดทับฟากฟ้า
เหล่าผู้ยืนขวางที่ปากหุบเขาเห็นดังนั้นต่างเปลี่ยนสีหน้าพร้อมกัน
"เป็นไปไม่ได้! ไม่ใช่ว่านางเพิ่งติดตามสิ่งเฒ่าโบราณนั่นได้แค่หนึ่งปีหรือ? นางจะรู้วิชาอัญเชิญสายฟ้าแลบได้อย่างไร!?"
"ไม่! ย่อมเป็นไปไม่ได้! แน่แท้แต่เพียงกลลวงของนาง"