หลี่ชิงลั่วยืนอยู่หน้าประตู ได้ยินถ้อยคำเช่นนี้ จะยังมีอะไรไม่เข้าใจอีกเล่า?
ชาติก่อน นางชวีก็ป่วยเป็นโรคตาเช่นกัน
หลี่ชิงลั่วไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตัดเนื้อของตนให้เลือดไหล ใช้เป็นยา
แต่หลี่เค่อชวานกลับเทมันทิ้งให้หมาแดกจนหมด
นางมารู้ทีหลัง ทั้งหมดนี้เป็นเพียงกับดักที่หลี่เค่อชวานวางไว้เพื่อลงโทษนางเท่านั้น
เขาบอกว่ายานั้นเหม็นจนน่าสะอิดสะเอียน ถูกนางจับได้ เขายังอ้างข้อหามารยาทไม่สำรวม กักขังหลี่ชิงลั่วไว้ในหอศาลบรรพบุรุษ
ในหอศาลบรรพบุรุษ นางถูกพวกแม่นมเหล่านั้นรังแกทรมานจนแทบเอาชีวิตไม่รอด
ครั้งนั้น หลี่ชิงลั่วเกือบตายจริง ๆ...
นางกำหมัดแน่น
ชาตินี้ ไม่มีความบังเอิญเช่นนี้ โรคตาของนางชวีกลับกำเริบเร็วกว่าเดิมหลายเดือน?
เกรงว่าคงทนไม่ไหว อยากจะเล่นงานนางตั้งแต่ตอนนี้แล้วกระมัง!
นางชวีจึงอดกลั้นความเกลียดชังที่มีต่อนาง ทนให้นางเดินวนอยู่ตรงหน้าทุก ๆ วัน เพียงเพื่อให้หลี่เค่อชวานวางแผนชั่วร้ายนี้!
หลี่ชิงลั่วหยิกฝ่ามือตัวเอง ข่มอารมณ์ไว้ ให้ตนเองได้สติ
พอดีนางกำนัลชิงอี๋ในห้องเดินออกมา เห็นนางเข้า ก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างยากจะเห็นได้:"คุณหนูรองมาแล้วเจ้าค่ะ!"
หลี่ชิงลั่วยกม่านเดินเข้าห้อง คารวะนางชวีอย่างนอบน้อม:"หลัวเอ๋อร์คารวะท่านแม่ ท่านพี่"
หลี่เค่อชวานมองนางจากเบื้องบน ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและความรังเกียจ
"คำพูดของท่านหมอเจียงเมื่อครู่นี้ เจ้าอยู่ข้างนอก ได้ยินชัดแล้วหรือไม่?"
หลี่ชิงลั่วทำเป็นโง่:"ไม่ทราบเจ้าค่ะ เพราะท่านย่าเคยสั่งสอนว่า การแอบฟังใต้กำแพงเป็นเรื่องไม่สมควร ดังนั้นพอรู้ว่าท่านแม่ให้ท่านหมอมาตรวจชีพจร ข้าจึงหลบไปไกล ไม่ได้ยินสิ่งที่กล่าวในห้องเลยเจ้าค่ะ"