เขาเอ่ยถ้อยคำโหดเหี้ยมที่สุดด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุด ดุจกรงเล็บปีศาจฉุกพระสนมเต๋อจมสู่นรกขุมนิรันดร์ มิหลงเป็นได้กลับขึ้นมาอีก
"ไม่……อย่าทำร้ายคนในตระกูล ตวนหรงฉือ เจ้าทำร้ายน้องชายของเจ้าไปแล้ว ไฉนยังไม่ยอมปล่อยพวกเรา"
หากเป็นผู้อื่นเอ่ยวาจาเช่นนี้ พระสนมเต๋ออาจคิดเพียงว่าเป็นการขู่กระพือประสาท
แต่ชายผู้นี้คือจ้าวยมราชผู้สังหารเทพแห่งต้าเหลียงที่ทั่วแคว้นสยองเกรงกลัวนัก — ตวนหรงฉือ!
ชายผู้นี้เคยกระทำสิ่งใดมาบ้าง แม้พระสนมเต๋อผู้ลี้ภัยอยู่ในรั้ววังลึก ย่อมเคยได้ยินมาไม่น้อย
นางจะไม่กลัวได้ฉันใด?
นอกจากบุตรชายแล้ว นางยังมีบุญคุณของตระกูลมารดาที่ยังไม่ได้ชดใช้
นางมิอาจดึงตระกูลจวงทั้งตระกูลลงเหวได้อีกต่อไป
พระสนมเต๋อร่ำไห้โฮกน้ำตากับน้ำมูกไหลนอง
นางคลานเข้าไปใกล้ คว้าชายพกาของตวนหรงฉือไว้แล้ววิงวอน "เสี่ยวอู่……ขอวิงวอนเจ้า เห็นแก่ที่ยามเยาว์พระสนมจวงเคยอุ้มเจ้า เคยปลอบโยนเจ้า เคยพาเจ้าเล่นชิงช้ากับตั๊กแตน เคยจูงเจ้าฝึกเดิน……"
"เคยสอนเจ้าให้พูดภาษาได้……"
"เคยพาเจ้าเข้าสู่หอศึกษาในวัง……"
"ขอวิงวอนเจ้าเห็นแก่ความผูกพันเหล่านี้ อย่าลงมือกับพวกเราตระกูลจวงได้ไหม"
"ความผิดทั้งปวง ข้าพร้อมรับภาระเพียงผู้เดียว"
"ข้ายอมตายโดยสมัครใจ ขอเพียงเจ้าไว้ชีวิตเสี่ยวลิ่วไว้สักหนึ่ง และโปรดอภัยให้ตระกูลจวงของพวกเรา!"
ตวนหรงฉือสะบัดชายพกาออกจากมือนาง ใบหน้าเผยแววรังเกียจเดียดฉันท์
"ความผูกพันหรือ?"
"นั่นแหละ เป็นเพราะเจ้ายังไม่ได้ใช้ร่างไร้เดียงสานั่นของเจ้า หักหลังประหารพระมารดาของข้าไปเสียก่อน!"
"พระสนมจวง เจ้ายังจะจดจำได้กระมัง ว่าวันวานเจ้าเคยเรียกพระมารดาของข้าว่าพี่หญิงสักคำ?"
สีหน้าพระสนมเต๋อหยุดค้าง
ความทรงจำของนางดูจะล่องลอยไกลออกไปสุดสายตา กลับไปสู่ปีที่นางอายุเพียง 13 ปี เมื่อเพิ่งเข้าสู่ราชสำนัก
"เจ้า…เจ้าคือเจ้าหญิงแห่งต้าฉู่หรือ? เจ้างดงามจริง ๆ"
"ขอบพระคุณที่เมื่อวันนี้ช่วยข้าไว้ หากปราศจากเจ้า ข้าคงอับอายเสียแล้ว"
"จริงหรือ? ข้า…ข้าเรียกชื่อเจ้าตรง ๆ ได้หรือ? ไม่เช่นนั้น ข้าขอเรียกว่าพี่หญิงชิงเยี่ยวก็แล้วกัน?"