เมื่อวานหลี่ชิงลั่วเป็นห่วนมาทั้งวัน ไม่รู้ว่าครูผู้นี้ครานี้ทำไมถึงล่าช้าได้นานเช่นนี้
เพียงแต่กลัวว่าคำขอของนางจะทำให้อาจารย์หนานกงต้องตกอยู่ในภยันตราย
"ครูไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม หลัวเอ๋อร์จะไปดู"
แม่นมเติ้งกล่าวว่า "คุณหนูไม่ต้องเป็นห่วนเลย อาจารย์หนานกงไม่เป็นอะไร แต่ท่านกลับมาตามลำพังเพียงคนเดียว"
ไม่ได้จับตัวเจิ้งหว่านซิ่ว?
หรือว่า...เจิ้งหว่านซิ่วหนีรอดไป?
หรืออีกกรณีหนึ่ง จ้าวทัพของสำนักบัวขาวที่ถูกจับได้นั่นคือเจิ้งหว่านซิ่ว?
เล่ากันมาว่ามีอีกคนถูกฆ่าตาย
หัวใจของหลี่ชิงลั่วพลันตึงเป็นเส้นเป็นเงื่อน
ถ้าเจิ้งหว่านซิ่วตายไป เจิ้งหลิงโจวคงไม่ทันรอที่ท่านหมอหลวงลั่วจะช่วยชีวิตไว้ ก็ต้องจากไปก่อน
นางก้าวเดินออกไปด้านนอก
ได้ยินแม่นมเติ้งพูดต่อว่า "เล่ากันว่าจ้าวทัพของสำนักบัวขาวที่ถูกจับได้ พรุ่งนี้จะถูกแขวนคอประจานที่ประตูเมือง"
หลี่ชิงลั่วถาม "เร็วเพียงนี้เลยหรือ"
แม่นมเติ้งตอบ "ว่ากันว่าฝ่าบาททรงตัดสินด้วยพระองค์เอง"
หลี่ชิงลั่วว่า "นี่จะสร้างอำนาจบารมีให้ไท่จื่อที่ถูกปลด หรือตั้งใจล่อให้สาวกสำนักบัวขาวในเมืองนี้โผล่ออกมาเพิ่มขึ้น...?"
เพียงแต่ไม่รู้ว่าพวกสาวกสำนักบัวขาวจะติดกลเช่นนั้นหรือไม่
ยิ่งไปกว่านั้น นี่แท้จริงคือโอกาสอันดีเลิศที่จะโบกสะบัดกระทบสำนักบัวขาวอย่างหนักหน่วง
แต่ซู่อ๋องกลับสละโอกาสอันเปี่ยมคุณงามความดีเช่นนี้ยกมือเชิดส่งให้แก่องค์ไท่จื่อ ชัดว่าท่านต้องมีแผนลึกล้ำยิ่งกว่านั้น
หลี่ชิงลั่วไม่คิดต่อเรื่องนี้อีก ตอนนั้นนางเดินมาถึงหน้าเรือนของหนานกงตีแล้ว
"อะแฮ่ม ถนนตงอินส่งคนมาเชิญท่านย่าไปทำธุระอะไรหรือ"
หลี่ชิงลั่วไม่วางใจเสียนิดหน่อย "ท่านย่าปฏิเสธแล้วใช่ไหม"
แม่นมเติ้งกล่าวว่า "ฮูหยินผู้เฒ่า...ท่านว่าจะเสด็จไป"
หลี่ชิงลั่วหยุดฝีเท้า "อะไรนะ ท่านย่าท่าน...ท่านหมายความว่ายังไง?"
นางยังต้องกลับไปที่จวนแม่ทัพ!
หรือว่าเพราะสภาพปัจจุบันของหลี่เฉาจิ้ง ท่านยายถึงได้ใจอ่อนอีกครั้ง?
หลี่ชิงลั่วรู้สึกศีรษะตึงเป็นเส้น แล้วเสียงของหนานกงตีก็ดังแว่วเข้ามา "หลัวเอ๋อร์มาแล้วหรือ เข้ามาเถิด"