แต่ในจวนก็ไม่ได้สูญเสียสิ่งใดไป
อีกทั้งเรื่องนี้ยังไม่กล้าบอกถึงเจ้านาย เพราะมิเช่นนั้นแล้ว ทุกคนก็หนีไม่พ้นต้องถูกลงโทษ
อย่างไรเสียก็ไม่เกิดเรื่องใหญ่โต เรื่องนี้จึงถูกระงับไว้เพียงเท่านั้น
ทางด้านนี้ หลี่ชิงลั่วมาถึงหน้ารูสุนัข จึงพบว่าทางรูนั้นถูกปิดตายเสียแล้ว
คิดว่าน่าจะเป็นย่าที่ทำไว้เพื่อป้องกันนางออกจากจวนโดยพลการ หลี่ชิงลั่วจึงได้แต่ยิ้มขื่น
นางต้องการกลับจวนตระกูลหลี่โดยไม่ให้ใครรู้ จึงไม่สามารถเข้าทางประตูหน้าได้
มิเช่นนั้น สตรีที่ยังไม่ได้แต่งงานคนหนึ่ง หายไปหลายวันไม่กลับมา อีกทั้งเครื่องแต่งกายไม่ครบ หากถูกคนมีใจเห็นเข้า คงต้องถูกซุบซิบนินทาอีก
อีกทั้งนางยังกลัวว่า ยังไม่ทันได้เข้าก็จะถูกคนของหลี่เค่อชวานจับตัวไว้ก่อน
พอดีเวลานั้น บนฟ้ากลับมีฝนตกลงมาอย่างหนัก
ไม่นานนัก หลี่ชิงลั่วก็ถูกฝนสาดเปียกโชก
นางเขย่งเท้าบนก้อนหิน คิดจะปีนกำแพงเข้าไป แต่ไม่คิดว่าเบื้องหลังจะดังเสียงเรียกที่คุ้นเคยขึ้นว่า “คุณหนู?”
หลี่ชิงลั่วหันกลับไปเห็นแม่นมเติ้ง ร่างกายก็โอนเอนจะล้ม ทรุดตัวลงในอ้อมแขนของแม่นมที่พุ่งตัวเข้ามารับ
ยามนี้หลี่ชิงลั่วทั้งตัวเปียกชื้นและร้อนผ่าว
แม่นมเติ้งเห็นใบหน้านาง แล้วสัมผัสร่างกาย ก็เจ็บปวดใจจนน้ำตาไหล “คุณหนูผู้น่าสงสาร ต้องทนทุกข์ทรมานอะไรมาขนาดไหน! บ่าวจะรีบพาคุณหนูกลับเดี๋ยวนี้!”
หลี่ชิงลั่วเผยรอยยิ้มบางๆ ที่โล่งใจ ราวกับผ่านความทุกข์ทรมานมาอย่างหนัก และในที่สุดก็ได้พักหายใจ สลบไสลไปในทันใด
อันที่จริงแล้ว นางก็แค่นอนหลับอย่างสนิท
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ไข้สูงก็ลดลง จิตใจก็แจ่มใสขึ้นมาก
อีกทั้งหลี่ชิงลั่วยังพบว่า ตนเองกลับมาอยู่ในห้องของเจ๋งชื่อทังอีกครั้ง