ได้ยินเสียงนั้น นางหันศีรษะกลับไปอย่างปลื้มปีติ
พอเห็นใบหน้าใหม่ของตวนหรงฉือที่ชำเลืองมองมาจนคุ้นชินแล้วในยามนี้ หัวใจก็เบิกบานโชติช่วงทันที
"อาฉือ!"
"วันนี้กลับมาเช่นไรจึงเร็วเช่นนี้?"
"ข้ายังคิดว่าคงไม่ได้พบเจ้าอีกแล้วสินะ"
หลี่ชิงลั่วยื่นมือไปแตะพระพักตร์ของเขา แต่พอเงยแขนขึ้นก็ถึงบางอ้อว่าตนเองยังอยู่ในอ่างอาบน้ำ
นางยังพอมีความเขินอายหลงเหลืออยู่บ้าง จึงรีบหุบแขนกลับลงไปจุ่มในน้ำ
แต่ตวนหรงฉือผู้กำลังแจ่มใสเปี่ยมสุขสันต์อยู่แดงานนี้ จะยอมให้เช่นนั้นได้อย่างไร
เขารีบยื่นมือดึงร่างนางไว้ แล้วเบิกพระเนตรแคบยาวขึ้นเล็กน้อย "หนีไปไย"
"ที่ใดที่ข้ามิเคยเหลียวดู"
หลี่ชิงลั่วอายจนแก้มแดงก่ำทั่วทั้งใบหน้า
"ก็...ก็มันต่างกันนี่นา"
"เอาน่า เจ้าออกไปก่อนเถิก่อน"
นางพยายามจมร่างลงไปในน้ำให้มิด
ตวนหรงฉือก็ปล่อยให้เป็นไปตามใจนาง
แต่แล้วเขากลับยื่นมือถอดเครื่องนุ่งห่มของตนจนหมดสิ้น!
เหลือเพียงกางเกงชั้นในเพียงผืนเดียว แล้วก็ก้าวขึ้นลงในอ่างอาบน้ำ ตั้งใจจะอาบร่วมกับนาง
หลี่ชิงลั่วเคยผ่านเรื่องเช่นนี้ที่ใดกัน?
ตกใจจนไม่รู้ว่าจะหลบไปทางไหนดี
จำต้องหันหลังกระแทกตัวแนบขอบอ่างให้แน่น แล้วอ้าปากค้างเงียบงันเสียดุจคนใบ้
เจ้า—เจ้ารีบออกไปเดี๋ยวนี้เถอะ!
"รอข้าลุกขึ้นแล้ว ให้แม่ชีเปลี่ยนน้ำใหม่ให้ แล้วเจ้าค่อยมาอาบจะดีหรือไม่?"
ตวนหรงฉือ "ไม่ดี"
หลี่ชิงลั่ว "เอาน่า เจ้านี่ก็เป็นผู้รักความสะอาดมาแต่ไหนแต่ไร จะมาอาบร่วมอ่างเดียวกับน้ำที่ข้าอาบแล้วได้อย่างไร?"
"ข้า อ๊ะ—"
นางร้องเสียงหลง เพราะตวนหรงฉือกอดรัดเธอจากเบื้องหลังอย่างแน่น