หลี่เฉาจิ้งหน้านี้ดำทะมึน แต่หลี่ชิงลั่วกลับไม่แม้แต่จะมองเขา เดินรั้งชายกระโปรงพุ่งตรงเข้าไปหากระต่ายน้อยเฒ่าเผย
"ท่านย่า!"
นางสวมกอดฮูหยินผู้เฒ่าเผยแน่น ยายหลานโอบกอดกันและกัน ราวกับต่างพบที่พึ่งพิงของวิญญาณ จึงค่อยวางใจลงได้
หลี่ชิงลั่วผ่านการใช้อุบายครั้งนี้ ต้องแขวนอยู่บนหน้าผาทั้งคืน มีเพียงสิ่งเดียวที่กังวลในใจ ก็คือหากตนเองพลาดท่าตายลงจริง ท่านย่าจะทำอย่างไร
หากนางตกลงไปในเหวลึกพันจั้ง แตกเป็นเสี่ยง ๆ ตนเองตายไปแล้ว แต่ท่านย่าในโลกนี้ ยังมีใครให้เป็นห่วงอีกเล่า?
นางกลัวว่าท่านย่าจะโศกเศร้าเกินไปเพราะนาง กำลังใจมากมายจึงล้วนพยุงมาจากท่านย่า
"ท่านย่า หลัวเอ๋อร์จะเล่าให้ฟัง..."
หลี่ชิงลั่วโอบแขนฮูหยินผู้เฒ่าเผยเดินเข้าจวนไป
ตอนนี้แม้แต่การคารวะตามมารยาท ยังขี้เกียจทำกับหลี่เฉาจิ้งและนางชวี
นางชวีแม้สีหน้าเหี่ยวเฉา แต่สายตากลับจับจ้องแผ่นหลังของหลี่ชิงลั่วไม่วางตา ราวกับมองเท่าไรก็ไม่พอ
หลี่เฉาจิ้งกลับชี้ไปที่แผ่นหลังนางด้วยความโกรธ "หลี่ชิงลั่ว! เจ้า—เจ้าทำตัวเช่นนี้มิเสียระเบียบไปหรือ!? ข้าก็เป็นบิดาผู้ให้กำเนิดเจ้าอยู่ดี! อย่าคิดว่าท่านย่าปกป้องเจ้า แล้วเจ้าจะทำอะไรตามอำเภอใจได้ วันนี้เจ้าถึงกับไม่ยอมรับข้าผู้เป็นบิดาเลยหรืออย่างไร?"
นางชวีดึงเขาไว้ "นายท่าน มารดายังอยู่ข้างหน้า ท่านพูดน้อยลงเถิด"
"หลัวเอ๋อร์เพิ่งกลับมา สองวันนี้คงตกใจไม่น้อย ท่านอยากวางท่าเป็นบิดา ก็ควรพูดอีกสองวันข้างหน้า"
"อีกอย่าง ฉินอวี้กงจูเพิ่งอธิบายไปมิใช่หรือ ว่าลืมคำฝากฝังของหลัวเอ๋อร์ ลืมมาบอกที่จวนแม่ทัพ"
หลี่เฉาจิ้งสลัดนางชวีออก "วันนี้มีเจ้าอยู่นี่ที่คอยพูดแทนนาง!"
"นางชวี นี่คือลูกสาวดี ๆ ที่เจ้าให้กำเนิด!"
หลี่เฉาจิ้งชี้นางชวีด้วยความโกรธ "ตั้งแต่หลิวชิงจูออกจากจวนแม่ทัพไป ตอนนี้ในตานางยิ่งไม่มีพ่อแม่คู่นี้มากขึ้นทุกวัน ส่วนเจ้ากลับตามใจนางอีก อย่างไรเล่า วันนี้คิดจะเอาอกเอาใจนางแล้วหรือ!?"
"นางชวี อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเจ้า!"
ตรงปากประตูจวนแม่ทัพ นางชวีถูกเขาปฏิบัติเช่นนี้ ใบหน้าคราวนี้ก็วางไม่ลง
"เจ้า!"
นางหน้าแดงระเรื่อมองไปรอบ ๆ ดวงตาแดงก่ำ