เสียงอุทานตกใจและเสียงสูดลมเย็นดังระงมขึ้นทั่วห้องโถง
กระทั่งหนานกงตีและอู๋เต๋อ ยังไม่ทันจำได้ว่าหลี่ชิงลั่วที่ปลอมตัวเป็นคนรับใช้ในโคลงตัวผู้ชาย มีเพียงความรู้สึกว่าหนุ่มน้อยผู้นี้กล้าหาญเด็ดเดี่ยวเหลือเกิน
แต่หลี่ชิงลั่วไม่รู้วิชาเบา
ดังนั้นนางจึงพุ่งออกไปด้วยแรงฮึดเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น
โชคดีที่นางสามารถโถมกอดร่างเปื้อนเลือดของฉู่เอ๋อร์ไว้ได้สำเร็จ พร้อมใช้อีกมือคว้าเชือกที่มัดศีรษะของฉู่เอ๋อร์
หลี่ชิงลั่วเงื้อดาบใหญ่ฟันขาดเชือกทันที ทั้งเจ้านายบ่าวจึงร่วงลงมาตรง ๆ —
แม่นมฮวาร้องลั่น เธอถูกหัวหน้าคนงานลากหลบออกไป
หลี่ชิงลั่วกอดฉู่เอ๋อร์กลิ้งลงพื้น และในวินาทีที่ถึงพื้น นางพยายามบิดตัวให้ตนเองอยู่ข้างล่าง
ฉู่เอ๋อร์ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความร้อนรนพร้อมส่าหัว หลี่ชิงลั่วมองปรานี้ก็รู้ทันที นางพูดไม่ได้อีกแล้ว!
ความเกรี้ยวกราดในใจของนางพวยพุ่งขึ้นทันที นางคว้าดาบใหญ่พุ่งเข้าใส่แม่นมฮวา
แม่นมฮวาส่งเสียงกรีดร้อง "ปกป้องข้า! ปกป้องข้า— ใครก็ได้!!"
พวกอันธพาลที่วิ่งขึ้นไปบนชั้นสองต่างถือดาบกระโดดลงมาอีกครั้ง ต่างพร้อมหน้าพุ่งเข้าสังหารหลี่ชิงลั่วด้วยสีหน้าดุดันราวยักษาตน
ที่แขนของหลี่ชิงลั่วยังมีผ้าม่านที่ถูกฉีกขาดติดอยู่
นางดึงผ้าม่านออกแล้วโปรยไปทางซ้าย ปิดกั้นดาบปลาปืนที่พุ่งเข้ามา
ส่วนนางยังคงฟันเข้าหาแม่นมฮวาต่อไป
หัวหน้าคนงานก็มีฝีมือบ้าง เขาถืออาวุธเข้าปะทะกับหลี่ชิงลั่ว
ด้วยความโกรธกราด ฝีมือของหลี่ชิงลั่วระเบิดเต็มที่ เพียงไม่กี่เพลงนางก็จับตัวเขาไว้ได้ และในจังหวะที่พวกอันธพาลของภัตตาคารชุนยั่นโหลพุ่งเข้ามา นางผลักร่างเขาเข้าหาคมดาบทันที
เสียง 'โชว์ด—' ดังขึ้น
หัวหน้าคนงานล้มตายไปต่อหน้าต่อตา
ส่วนเหล่าผู้มาเสพสำราญและบรรดาหญิงงามที่ได้เห็นการฆ่าฟันเป็นครั้งที่สอง คราวนี้สติแตกสลายโดยสมบูรณ์
เพียงเสี้ยววินาที ห้องโถงใหญ่ทั้งหมดก็เละเทะไปหมด เสียงกรีดร้อง เสียงวิ่งวุ่นสุมหัว เสียงเบียดเสียดดันทุก เสียงด่าทอ—
ยังมีเพลิงที่ลุกไหม้ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ลามขึ้นไปสู่ชั้นสอง
ขณะนั้นเอง ในตำหนักที่ถูกเฝ้ายามอย่างแน่นหนาแห่งหนึ่งในสวนหลังของภัตตาคารชุนยั่นโหลว