/>8พวกที่ถูกทิ้งไว้ในบ้านต่างมองตามสองคนนั้นไป แล้วต่างรู้สึกเป็นกังวลไม่น้อย
โดยเฉพาะจุ้ยหยู่ที่นั่งไม่ติด เดินหมุนวนอยู่ในลานบ้านไม่หยุด
ฆ่าเอี้ยมองแล้วขัดใจยิ่งนัก "เจ้าจะได้ไหมอย่าเดินกวนโทนอย่างนี้อีก! หากนั่งนิ่งไม่ได้จริง ๆ ข้าก็ยินดีจะประมือด้วย ดูซิว่าฝีมือดาบของใครจะเลิศกว่ากัน!"
แววตาของฆ่าเอี้ยแลบแสงหมายเลือดออกมาแล้ว
แต่จุ้ยหยู่กลับไม่เอื้อมมองเขาด้วยซ้ำ
"คุณหนูต้องมีเรื่องอะไรปิดบังพวกเราแน่ ๆ"
"เรื่องนี้เกี่ยวกับร่างกายของคุณหนู"
"คุณหนูมิใช่เพียงคุณหนูของพวกเจ้า หานางยังเป็นพระชายาของข้า"
"ข้าจะไม่ใส่ใจได้อย่างไร"
"หากคุณหนูเกิดอันตรายสักนิดสักหน่อย แม้ข้าจะถือศีรษะตนเองกลับไปก็ไม่มีหน้าเผชิญหน้าฝ่าบาท"
รอซ้ายรอขวา ไม่ถึงครึ่งครึ่งเคียวพวกเขาก็กลับมา
พร้อมกับถือกลับมาหลายห่อ ทั้งเปาะเปี๊ะ ไก่ย่าง และขนมจานใหญ่
พวกที่หิวโซมาตลอดทั้งวัน พอได้กลิ่นหอมฟุ้งก็รีบรุดมากันหมด
ต่างดุจหมาป่าหิวกระหาย ไม่มีใครแคร์ความสำรวม ยื่นมือฉกชิงกันทันที
โชคดีที่หลี่ชิงลั่วได้กินอิ่มมาก่อนแล้วตอนออกไปจับจ่ายซื้อของ
เวลานี้นางจึงยืนดูพวกเขากินอยู่ข้าง ๆ แล้วหยิบสิ่งที่เตรียมแยกไว้ล่วงหน้า นำไปวางไว้หน้าประตูห้องของฉินหลิงกับหลี่อวิ๋นฉู่
นางเคาะประตูเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "วางไว้หน้าประตู ออกมารับเอง"
พูดจบก็เดินจากไป เมื่อหลี่อวิ๋นฉู่ตื่นเต้นวิ่งออกมารับ ร่างของนางก็หายลับไปแล้ว
หลี่อวิ๋นฉู่แม้จะรู้สึกผิดหวังสักเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นของอร่อยหอมกรุ่นวางจริง ๆ อยู่หน้าประตู นางกลับซาบซึ้งจนแทบหลั่งน้ำตา
"ตลอดมาไม่เคยมีใคร..."
"แม้แต่พี่ชายทั้งสองของข้า ยังไม่เคยคิดถึงข้าเช่นนี้ ยังรู้จักเก็บของไว้ให้ข้า"
หลี่อวิ๋นฉู่ตาแดงก่ำ กลั้นความขมขื่นร้องไห้ออกมา
ฉินหลิงนอนพิงอยู่ข้าง ๆ "ภรรยาเอ๋ย มีความเป็นไปได้หรือไม่ว่า...นางมองหน้าที่ข้าลงแรงทำงานมาทั้งวัน วันนี้เลยปฏิบัติต่อพวกเราด้วยความเมตตาเป็นพิเศษสักหน่อย?"
หลี่อวิ๋นฉู่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
แล้วก็เปิดเปาะเปี๊ะสองลูก ไก่ย่างครึ่งตัว กับขนมจานใหญ่หนึ่งชิ้นอย่างเอร็ดอร่อย
อา อยากกินจนหมดเกลี้ยงเพียงตนเอง จะไม่แบ่งให้สามีเลยก็ได้