ฉินหลิงที่เดินตามหลังอยู่แล้วนั้นโกรธจนกระแทกอกตัวเองแรง ๆ อ้าว! การได้ตามผู้หญิงคนนี้ช่างซวยยิ่งกว่าพันปีของสิบราศี! ทำไมตลอดวันถึงได้แต่มีงานกันนักหนา? เขาเหล่านั้นก็คือคน แล้วฉินหลิงอย่างเขาไม่ใช่คนหรือ? อะไรนะ!? เขาไม่ต้องพักผ่อน ไม่ต้องได้นอนสบาย ๆ สักคืน แต่ต้องรับใช้พวกฆ่าตัวเลขเหล่านี้ทั้งวันทั้งคืน ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมีชีวิตของตัวเองสักนิดหรอกหรือ?
ฮือ...
คืนนี้ต้องอดหลับอีกเป็นแน่
รอดูก็ได้!
หลี่ชิงลั่วพูดว่า "ยังจะมัวเมื่อยืนงงอยู่ทำไม?"
"ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้ตั้งใจทำร้ายใคร ทำงานคล่องแคล่ว แต่ก็ต้องระมัดระวังให้ดี!"
พูดจบยังขมวดคิ้วแน่นอีกครั้ง
ฉินหลิงในใจเย็นชาหัวเราะเย้ย ถึงกับให้เขาเป็นล่องหนาทำงานแทนล่อหรือ? ยังกล้าพูดว่าทำร้าย!
เชอะ เขาย่อมอยากทำร้ายอยู่แล้ว!!
อยากจะให้พวกฆ่าตัวเลขนี่ตายกันวันละคนไปเลย!
เช่นนั้นเงี่ยงเสียบอยู่ทั้งตัวของนางก็จะได้ถูกถอนออกทีละเส้น ๆ ไม่ใช่หรือ?
ดูซิว่านางจะยังเย่อหยิ่งต่อไปได้อีกนานแค่ไหน!
ทว่าฉินหลิงก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น
เพราะเขารู้ดี หากพวกฆ่าตัวเลขสักคนเกิดเรื่องสักนิด เขาต้องลุกขึ้นมาเป็นล่ออีกเป็นแน่
ทว่าแม้แต่ล่อยังมีเวลาพัก ตัวน่าสมเพชอย่างเขากลับไม่มี!
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยสัญชาตญาณแหลมคมของหลี่ชิงลั่ว เขาจะหลอกผ่านตานางได้อย่างไร้รอยตำหนิได้อย่างไร?
เพื่อความสงบสุข ฉินหลิงจึงเลิกล้มความคิดไปหลายหน
บัดนี้เขาเหนื่อยล้าเพียงใด
ปรารถนาเพียงสักวันหนึ่งได้นอนหลับสบายยาว ๆ อย่างเงียบสงบ!
ขอวิงวอนสวรรค์ โปรดอย่าให้ใครในพวกนี้เจ็บป่วยบาดเจ็บอีกเลย ชีวิตของฉินหลิงก็คือชีวิตหนึ่งเช่นกัน!
ฝ่ายนั้น เมื่อเห็นคณะหลี่ชิงลั่วถอยกลับไป ฮองเฮาแห่งโหลวหลานจึงเอ่ยเสียงเบาว่า "ทหารองครักษ์ที่ติดตามมานั้นภูตผีประสูตรไม่รู้เนื้อ ดูท่าจะมีหมอเทวดาฝีมือสูงส่งเป็นเลิศติดตามมาด้วย"
"ทั้งสาวใช้ ทั้งแม่นม ล้วนมีวรยุทธ์"
"ทหารองครักษ์เหล่านี้ยิ่งต่างคนต่างไม่ธรรมดา"
"หากเป็นเพียงองค์หญิงแห่งเมืองเดียว คงเป็นไปได้ยากนัก"
"ฝ่าบาท หญิงผู้นี้ชาติกำเนิดดูเหมือนจะไม่ธรรมดาจริง ๆ ที่ฝ่าบาทเพิ่งนี้ไม่ประมาทต่อสู้กับนางต่อไป ย่อมเป็นการตัดสินใจอันชาญฉลาด"