"ผู้ใดหรือ? ธรรมดานัก ย่อมคือผู้ที่มารับชีวิตเจ้า!"
เมื่อเห็นว่าพ่อครัวผู้นี้กลับเป็นสตรีสาว ปาจาโกรธจนสำลักเลือดแดงพุ่งออกมาเป็นถ่อม
"เจ้าคือชาวกลางแดน—"
"ข้ากลับ...ต้องพ่ายแพ้อยู่ในมือสตรีกลางแดนคนหนึ่ง..."
หลี่ชิงลั่วเดินเข้าไปอย่างเยือกเย็นจริงจัง แล้วยกเท้ากระแทกลงบนอกของปาจาอย่างหนักหน่วง
"น่าเสียดาย ข้าไม่ได้กลายเป็นเครื่องสังเวยมีชีวิตของชาตัวโฟ"
"แต่ลูกน้องของเจ้าอย่างบาถู่เอ๋อร์กับหลิวลี่ พวกเขากลับกลายเป็นเครื่องสังเวยซะแล้ว แถมยังถูกเลี้ยงดูเจ้าปลาประหลาดตัวนั้นไปเสียแล้วด้วย"
"บัดนี้เจ้าปลาประหลาดตัวนั้นถูกเจ้ากลืนกินลงท้องไป จะเทียบเท่ากับเจ้ากลืนกินพวกเขาทั้งสองไม่ใช่หรือ?"
ปาจานึกขึ้นได้ก็รู้สึกคลื่นไส้จนใจจะขาด หันศีรษะไปก็ทำได้เพียงพ่นเลือดแดงออกมาทีละถ่อม
"เจ้าสตรี...คนชั่ว!"
"เจ้าจะต้องไม่มีวันตายดี..."
เห็นเขาจบสิ้นเช่นนี้และทรมานเพียงไร หลี่ชิงลั่วกลับพึงพอใจยิ่ง
"พวกเขาทุกคนกำลังรอเจ้าอยู่ในนรก เมื่อเจ้าลงไปถึง ยังมีภูตน้อยแห่งยมโลกที่จะลงมือแหวกเนื้อเจ้าเป็นพันท่อนนับพันชิ้น—"
เมื่อสัมผัสได้ถึงฆาตประสงค์ของหลี่ชิงลั่ว ใบหน้าของปาจาในที่สุดก็ปรากฏสีหน้าตกใจกลัว
"ไม่ ไม่!"
"ชาตัวโฟจะคุ้มครองพวกเรา พวกเราสังหารผู้บริสุทธิ์นับไม่ถ้วนก็เพื่อรับใช้ท่าน!"
"ไม่—"
หลี่ชิงลั่วยกมีดขึ้นแล้วฟันลง ก่อนอื่นเธอสับมือทั้งสองข้างของปาจาขาดจากกัน
ท่ามกลางเสียงคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด นางกล่าวเย็นชาว่า "หากชาตัวโฟมีอยู่จริงในโลกนี้ ย่อมไม่มีวันคุ้มครองพวกเจ้าผู้บ้าคลั่งไร้จิตไร้ใจ!"
"พระพุทธเจ้าทรงเมตตาต่อสรรพสัตว์ ทรงช่วยเหลือสรรพสัตว์ ทรงเอาพระองค์เองเทียบเคียงสรรพสัตว์"
"ส่วนพวกเจ้านั้น เป็นสมควรหรือ?"
"แถมยังมีอีก เจ้าผู้เช่นนี้กล้าฝันถึงหนานผิง กล้าฝันถึงสตรีกลางแดนของเราหรือ?"
"ไม่ว่าจะสตรีกลางแดนหรือสตรีแคว้นตะวันตก ก็ไม่มีใครควรกลายเป็นเครื่องมือให้เจ้าเหยียบย่ำล่วงละเมิด!"
"สัตว์นรกอย่างเจ้า ควรตายมานานแสนนานแล้ว!"
เมื่อระบายความโกรธในใจจนหมดสิ้น หลี่ชิงลั่วก็ไม่เสียเวลาพูดเปลี่ยวอีกต่อไป ฟันมีดเดียวตัดคอของปาจาขาด