มีผู้ตามมาหรือไม่?
ทุกคนหันไปมองด้านหน้า แปลว่ามีทางเดียวคือฝ่าไปข้างหน้าหรือไม่?
ถ้าเช่นนั้นก็สู้ออกไปให้รู้แพ้ชนะ!
กระนั้นก็มีเพียง 500 คน ยังไม่ใช่ว่าจะไร้ซึ่งโอกาสชนะโดยสิ้นเชิง
พวกเขาแห่งประตูสี่ยาเย่ แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็จะคุ้มครองความปลอดภัยของนางให้ก่อน
ชั่ววูบนั้น ความหฤหร้าฆ่าฟันก็ลุกลามขึ้นทั่วทุกตัว
หากหลี่ชิงลั่วกลับเอ่ยว่า "ทุกคน ห้ามลงมือเองโดยพลการ!"
เพียงชั่วแวบ เธอก็เข้าใจเจตนาของเหล่าฆาตกรแล้ว
"จงฟังให้ดี ข้าต้องการให้พวกเจ้าทุกคนรอดชีวิตกลับไปพร้อมกับข้า"
"มากันเท่าไหร่ ก็ต้องกลับไปเท่านั้น"
"ผู้ใดกล้าขัดคำสั่ง ตลอดชีวิตจะไม่ได้รับการอภัย และจะไม่ใช่คนของหลี่ชิงลั่วอีกต่อไป!"
"ได้ยินหรือยัง!?"
เหล่าฆาตกรสะเทือนใจอย่างสุดซึ้ง
พวกเขาแห่งประตูสี่ยาเย่ ก็เพียงมีดสามสิบเจ็ดเล่มที่เร็วที่สุดในการสังหาร
เป็นอาวุธที่นิกายเซียวเหยาภาคภูมิใจที่สุด
และเป็นเพียงเครื่องมือที่ฮูหยินกงกั๋วผู้เฒ่าแซ่เผยบ่มเพาะขึ้นด้วยมือในอดีต เพื่อแก้แค้นและโค่นตระกูลตวน
แต่เดิม พวกเขาก็มิได้นับตัวเองเป็นมนุษย์อีกต่อไป
ทว่านับตั้งแต่ตามมาเป็นบริวารของนาง เหมือนพวกเขาค่อย ๆ งอกเนื้องอกเลือดขึ้นมา
พวกเขาก็เจ็บปวดได้
พวกเขาก็หัวเราะได้
พวกเขากินของประณีตได้ นุ่งอุ่นนอนสบายได้
แม้ยังสมรสมีบุตรได้ ใช้ชีวิตเฉกเช่นคนปกติ
ในโลกใบนี้ ยังมีผู้ใส่ใจต่อความตายเป็นเพียงแห่งชีวิตของพวกเขาอยู่จริง!
เหล่าฆาตกรมองหน้ากันและกัน ไม่ใช่เพียงในใจ แม้แต่ดวงตาก็ค่อย ๆ มีแสงสว่างผุดขึ้น
โดยเฉพาะสามเจ้าฆ่ากร กับฉู่เอ๋อร์ ที่มองตากันแล้วยิ้มเบา ๆ ให้กัน
"รับทราบ ท่านหญิง!"
ทุกคนรับคำสั่งต่อเนื่องกัน แม้หลี่อวิ๋นฉู่กับฉินหลิงที่ได้ยินยังกำมือกันแน่น
ฉินหลิงเอ่ย "เห็นไหม ตรงนี้นางกลับมีน้ำใจกว่าผู้ใด"
หลี่อวิ๋นฉู่ไม่ได้ตอบอะไร หากแค่เอียงตัวเข้าใกล้ฉินหลิงยิ่งขึ้น เพราะเขาคือคนเดียวในโลกนี้ที่ยังใส่ใจนาง
นึกย้อนวันวาน นางต่อรองข้อแม้กับหลี่ชิงลั่ว ประสงค์จะลืมอดีตขุ่นข้องหมางใจ เพื่อช่วยชีวิตครอบครัวของพี่ชายทั้งสองเอาไว้
หลี่ชิงลั่วแท้จริงคือผู้ถูกนางทำร้าย แต่นางกลับยังรักษาสัญญา ช่วยชีวิตพี่ชายทั้งสองเอาไว้จริง