ส่ายซื่อแกล้งต่อกระบี่กับพัวเฟิงไม่กี่เพลง ก็ถูกเตะอย่างแรงจนล้มลงกับพื้น
เบื้องหลังมีเสียงต่ำดังขึ้นว่า "หลบ!"
ชายร่างใหญ่โตแข็งแกร่งผิดปกติกำลังถือค้อนดาวพราวสองลูกพุ่งออกมา
ผู้นี้คือองครักษ์ข้างกายของหวู่ซันอ๋อง
ด้วยค้อนดาวพราวคู่นี้ การฆ่าคนของเขาช่างราวกับเชือดแพะ โหดเหี้ยมยิ่งนัก
ส่วนหวู่ซันอ๋องยังยืนรอจังหวะที่ปลายสุด เห็นได้ชัดว่ายังไม่ตั้งใจจะลงมือทันที
เขาระมัดระวังอย่างยิ่ง
ระมัดระวังจนพัวเฟิงและพวกต้องรู้สึกว่าเป็นปัญหา
ยิ่งลากยาวในสมรภูมิ ยิ่งมีผู้บาดเจ็บล้มตายมากขึ้น
เพื่อปิดศึกนี้โดยเร็ว พวกเขาจำต้องรบเร็วจบเร็ว
พัวเฟิงปล่อยเสียงปลอกปาก คณะส่ายอี้ที่ซุ่มรอมาแต่ต้นก็พุ่งทะยานออกมาจากเบื้องหลังสิ่งกำบังในทันใด
หวู่ซันอ๋องที่แต่แรกเชื่อมั่นเต็มอก รอเพียงให้ลูกน้องทดสอบฝีมือจริงของหลานไห้อ๋อง เมื่อเห็นทหารแคว้นกลางที่ซุ่มซ่อนกระโดดออกมา ในใจต้องตื่นตระหนกทันที
หวู่ซันอ๋องย่อมตระหนักได้ทันทีว่าตนตกหลุมพราง
เมื่อเหลียวมองไปยังหลานไห้อ๋อง แผลที่ควรฉีกขาดด้านหลังกลับไม่เห็นเลือดแม้แต่นิด ยิ่งไม่มีที่ว่าเนื้อแตกหนังขาดเลือดนองดังที่คาด!
กระทั่งการล้มม้า บางทีอาจเป็นเพียงการแสดง!
หวู่ซันอ๋องร้องสั่งเสียงดังทันที "ถอย!"
"หนีไปไหน หวู่ซันอ๋อง?"
พัวเฟิงเผยใบหน้าเบื้องหลังหน้ากาก นำคณะกลับล้อมวงหวู่ซันอ๋องและพวกไว้แน่นหนา
แม้แต่ส่ายซื่อยังกรีดฉีกชุดทหารแคว้นตะวันตกออกจากกาย ใบหน้าเผยรอยยิ้ม
จริงอย่างที่คิด ยังต้องเป็นคุณหนูจริง!
หากแคว้นตะวันตกไม่มีผู้ร่วมมือข้างในกับคุณหนู วันนี้หวู่ซันอ๋องจะคิดไม่ถึงอย่างไรก็ตาม ก็คงไม่มีวันนึกถึงว่าตนจะตกหลุมพรางของพวกเขา!
"คุณหนู พวกเขาสำเร็จแล้ว!"
แม่นมเจิ้งเห็นกองคนกำลังต่อสู้ปะทะกันในแดนกลางทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ จึงปรบมืออย่างยินดีทันที
แต่หลี่ชิงลั่วกลับขมวดคิ้วแน่น ยาวนานไม่คลาย
"ไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก"
หากสำเร็จจริง เสียงโห่ร้องควรจะดังมาถึงแล้ว
ทว่าพวกเขาชัดเจนว่ายังไม่สามารถยึดหวู่ซันอ๋องได้
ดูท่าหวู่ซันอ๋องคนนี้เป็นดังที่คู่เอ้อร์กล่าวไว้จริง ๆ เป็นคู่ต่อสู้ที่จัดการยากและดื้อรั้นยิ่งนัก
นี่คือโอกาสเพียงครั้งเดียวที่อู่ซุนให้แก่ม่านโต้วเมือง