หลี่ชิงลั่วกล่าวเท็จราวกับไม่ต้องฝึกหัดเลย "ฝ่าบาททรงเป็นพระเจ้าแผ่นดิน กระหม่อมน้อยกับสวามีจึงย่อมจงรักภักดีแด่มังกรแท้เพียงหนึ่งเดียว"
ตวนหรงฉือมุมปากกระตุกเบื้องหลัง
รู้ได้ไงว่าหลัวเอ๋อร์ของเขาเริ่มใช้วิชาหลอกลวงใจคนอีกแล้ว
วรยุทธ์เช่นนี้ของนางยิ่งทำให้ชำนาญขึ้นทุกที บางครั้งถึงกับเขายังถูกนางหลอกจนเหม่อลอยไปตาม ๆ กัน
ยิ่งพระเจ้าแผ่นดินแห่งต้าฉู่องค์นี้ ย่อมเสพสำเร็จ
จะไม่ชอบได้อย่างไร?
คนรอบกายบัดนี้ต่างกลัวพระองค์จนสุดชีวิต แม้แต่บุตรธิดาก็ไม่กล้าเข้าใกล้เหมือนแต่ก่อน
ต่อให้พูดจาทำท่าสุขุมเยือกเย็นเพียงใด แต่แววตาและกิริยาก็ซ่อนความหวาดหวั่นไว้มิได้
พระเจ้าต้าฉู่ทอดพระเนตรสตรีเบื้องหน้า ยังไม่เห็นร่องรอยความกลัวแม้แต่น้อย
นางไม่กลัวพระองค์จริงหรือ?
แม้คืนนี้จะได้เห็นวรยุทธ์ของพระองค์ นางก็ยังไม่หวาดหวั่น?
จริงหรือปลอมก็ช่าง นางแสร้งได้นัก พระองค์ก็ขอหลอกตัวเองให้เชื่อสักชั่วคราว แล้วเสียหายอะไร?
พระเจ้าต้าฉู่ยิ่งทรงยินดี
"มีรางวัล!"
ตวนหรงฉือ "ฝ่าบาท"
พระเจ้าต้าฉู่แค้นพระเนตรมองเขา "อย่าคิดว่าเจ้ามีดาบเร็วในมือบัดนี้แล้ว เจิ้นจะไม่กล้าแตะต้องเจ้า! เจิ้นตรัสกับภริยาของเจ้า เจ้าทำหน้าตึงตังเช่นนี้กลัวอะไรกัน?"
"กลัวเจิ้นจะกลืนนางกลืนกินหรือไง?"
พระพักตร์ของพระเจ้าต้าฉู่เริ่มแสดงรอยไม่พอพระทัย
แต่พระองค์มิได้ทรงพระโกรธ
กลับทรงเปลี่ยนเรื่อง พระสุรเสียงอ่อนโยนลง
"เจิ้นเพียงถามนางไม่กี่คำ เจ้าก็ตกใจเช่นนี้"
"วางใจเถิด เรื่องที่ซื่อจื่อแห่งเหวยอู่โหวถูกนางยิงสังหาร แผ่นดินนี้จะไม่มีผู้ใดรู้"