เหล่าราษฎรและขุนนางแห่งต้าฉู่ทั้งปวงจึงต่างตื่นรู้ความจริง!
ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงทั้งปวงของฮ่องเต้ฉู่ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ล้วนเป็นเพราะความจริงข้อนี้หรือ?
องค์ชายราชวงศ์ต้องพบเคราะห์กรรมไล่เลี่ยกันมา กระทั่งองค์ไท่จื่อยังถูกฮ่องเต้ฉู่ปลดจากตำแหน่งด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เอง
บัดนี้กลับจะให้อ๋องต่างตระกูลขึ้นสืบราชบัลลังก์ ฮ่องเต้ฉู่คงไม่บ้าไปแล้วกระมัง?
หากแต่พระองค์ก็ช่างเป็นทรราชผู้บ้าคลั่งมาแต่แรก
จะทรงทำเรื่องส่งมอบราชบัลลังก์เช่นนี้ ก็ดูจะไม่เหลือเฟือนัก แม้จะทำให้เหล่าขุนนางไม่อาจเชื่อสายตาก็ตาม
ก่อนหน้านี้ ก็มีขุนนางเฒ่าชั่วช้าลิ้นปฏิลอบคิดเดาความอันไร้เหตุผลเช่นนี้อยู่แล้ว
คิดว่าราชบัลลังก์อาจทรงส่งต่อให้เยว่อ๋องผู้เป็นที่โปรดปรานยิ่งนัก
หากแต่ความจริงที่พวกเขาเดาไว้ยามนั้นกลับต่างจากความจริงลิบลับ เพราะพวกเขาล้วนคิดว่าเยว่อ๋องคือโอรสนอกสมบัติของฮ่องเต้ฉู่
หาใช่ เพราะระหว่างทั้งสองพระองค์ คิ้วและแววตายังคล้ายคลึงกันจริง
บัดนี้ ความจริงกลับคือพระโอรสแห่งราชศัตรู!?
นั่นก็เทียบเท่ากับการสละต้าฉู่ให้ต้าเหลียงโดยไม่ต้องทำสงครามเลยมิใช่หรือ?
ทว่าไม่ช้า เหล่าราษฎรต้าฉู่นับไม้ถ้วนก็สติตื่น
ซู่อ๋องแห่งต้าเหลียงตายไปแล้ว!
ไม่ว่าอย่างไร ซู่อ๋องก็คือตายแล้ว!
และไม่ว่าผู้นั้นจะเป็นใคร ฮ่องเต้ฉู่ก็มีเรื่องหนึ่งที่ทรงตระหนักชัดเจน
นั่นคือเยว่อ๋องผู้นี้ วันหน้าอาจพารัฐฉู่ก้าวสู่จุดสูงสุดที่แท้จริง
ดึงต้าฉู่ที่เกือบรัฐพังเมืองแตกออกจากหนองบึงโคลนตมได้อย่างสิ้นซาก
“เขาจะเป็นพระเจ้าแผ่นดินผู้รู้แจ้ง……”
“พวกเจ้าทั้งปวง จงภักดีสวามิภักดิ์ยอมจำนนต่อเขา……”
“ต้าฉู่ต่อจากนี้……ราชวงศ์จะสืบนามใด……ประกาศนามแคว้นใด……มิใช่สำคัญ……”
“ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข……บ้านเมืองสงบร่มเย็น……นั่นคือรากฐานแห่งแคว้น……”
ก่อนจะสิ้นพระชนม์ ฮ่องเต้ฉู่ก็ตื่นจากความมืดมนอย่างถ้วนถี่ในที่สุด
พระองค์ดูราวกับได้พบตัวตนวันเก่า ผู้ยังมีเป้าหมายอันแน่วแน่ในอก
และในห้วงหมอกแห่งความล่องลอย ก็เจ็บแค้นใจยิ่งนักที่บิดขยำแผ่นดินอันงดงามจนกลายเป็นรูปโฉมเช่นนี้
จนต้องฝากภาระอันพังทลายนี้ไว้ให้หรงฉือ
แต่โชคดีที่หรงฉือมิได้ทำให้พระองค์ผิดหวัง