แม่นมเจิ้งตบตักเสียงดัง รีบร้อนกล่าวว่า “คือคุณชายสามแห่งตระกูลจวงนั่นแหละพ่ะย่ะค่ะ จากจวนจงอี้โหว!”
จวงเว่ย?
ทำไมถึงเป็นเขาอีก?
ชายคนนี้มันเป็นบ้าอะไรนะ?
หลี่ชิงลั่วสาปแช่งเขาอยู่ในใจรอบใหญ่ ใบหน้าก็มืดครึ้มลงอย่างควบคุมไม่ได้
“เขาบ้าอะไรเสียนัก จวนจงอี้โหวยังปล่อยให้เขาเหลื่อมล้ำกลืนแทะทำสิ่งไร้สาระเช่นนี้อยู่ได้?”
ครั้งก่อนเพราะหลิวชิงจูลอบร่วมประเวณีกับอวิ๋นอ๋อง แล้วถูกจวงเว่ยจับได้ไหมได้เชียว
ชื่อเสียงของธิดาตระกูลหลี่จึงพินาศยับจนสิ้นซากไปทั่วเมืองจินหลิง
จวงเว่ยเองก็ไม่ต้องฝืนดิ้นรนเรื่องการแตกคู่หมั้นกับหลี่ชิงลั่วจนเศียรจะแตกอีกต่อไป
จวนจงอี้โหวเองก็ไม่กล้าหยิบยกเรื่องสมรสนี้ขึ้นมากล่าวถึงอีกเลย
แม้หลังจากนั้นจวงเว่ยจะตามตื๊อหลี่ชิงลั่วอีกสองคราวก็ตาม
นางเห็นว่าเขาก็เพียงเพราะสมองมีปัญหาเท่านั้น
แต่ทำไมยามนี้กลับยังมีเรื่องของเขาอีก?
แม่นมเจิ้ง “ครานี้ที่มาขอสู่ขอถึงบ้าน คือฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนจงอี้โหวเองเจ้าค่ะ! ท่านนำคุณชายสามแห่งตระกูลจวงมาเองเลย!”
“แถมเครื่องหมั้นหมายที่นำมาฝาก ยังวางเต็มลานหน้าจวนไปหมดแล้ว!”
“คุณหนูคะ เรื่องนี้ไม่สู้ดีเลยพ่ะย่ะค่ะ”
“ฮูหยินผู้เฒ่าของเรากับฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนจงอี้โหว ทั้งสองรู้จักกันมาแต่ยังเยาว์วัย เป็นสหายกันมาหลายสิบปี”
“ไม่รู้ฮูหยินผู้เฒ่าจะยอมรับเรื่องสมรสนี้หรือไม่?”
แม่นมเจิ้งเอนเอียงไปทางซู่อ๋องฝ่าบาทมากกว่า
แม้วันนั้นซู่อ๋องฝ่าบาทจะเอ่ยปากจะฟันศีรษะนางขาด ทุกข้อทุกแขนหักสิ้น แค่คิดถึงก็สั่นเทิ้มด้วยความสยดสยอง……
แต่ที่ฝ่าบาทมีต่อคุณหนูนั้น แท้จริงเป็นความจริงใจไร้เสี้ยวเดียว หาผู้ใดในโลกนี้เทียบได้ยาก
ของล้ำค่าไร้ราคายังหาได้ แต่บุรุษผู้มีน้ำใจหายากยิ่ง
คุณหนูกับซู่อ๋องฝ่าบาทต่างหากที่เป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมาโดยแท้ ส่วนคุณชายสามแห่งตระกูลจวงนั่น เมื่อก่อนในใจบรรจุหลิวชิงจูของปลอมนั่นเอาไว้ ก็ขอให้มันรักของปลอมนั้นไปตลอดชีวิตเถอะ ยังวิ่งมาตามตื๊อคุณหนูทำไม?
เป้ะ เป้ะ เป้ะ!
ซู่อ๋องฝ่าบาทยังทำพิธีช้าเหลือเกิน
แม่นมเจิ้งรู้สึกเอาใจช่วยจนแทบจะตาย
หลี่ชิงลั่วเองก็รู้สึกเศียรเบาหวิว
แต่นางกลับใจเย็นลงได้อย่างรวดเร็ว
“ท่านย่าย่อมไม่รับเรื่องสมรสนี้”