เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ทุกคนในห้องตกตะลึงพรึงเพริด
แม้แต่หลี่ชิงลั่วเองก็ไร้ซึ่งปฏิกิริยา
ฉู่เอ๋อร์ตกใจจนเสียงสั่นเครือ "คุณหนู ไม่ใช่จะกินของเสียจนปวดท้องหรอกนะ"
จุ้ยหยู่ก็เอ่ยตาม "ตั้งแต่คุณหนูมาถึงอิ้งเฉิงก็อยากอาหารขึ้นมาทันที กินเนื้อแกะไปไม่น้อย แล้วยังกินผลไม้อีกเพียบ คงกินของที่ทำให้ท้องเสียเข้าไปจริงๆ"
"เร็ว! ฉินหลิงอยู่ไหน? ให้เขามาโผล่หน้ามาเดี๋ยวนี้!"
ชาอี๋มองหลี่ชิงลั่วด้วยความเป็นห่วง อยากจะถามไย่อะไรสักคำ แต่ก็เปล่งคำออกมาไม่ได้
มีเพียงแม่นมเจิ้งที่ในใจเอ่อล้นด้วยระลอกคลื่นมหาศาล
"คุณหนู ดื่มชานี้ก่อนเถอะ"
แม่นมเจิ้งรับใช้ให้หลี่ชิงลั่วดื่มชาระวางปาก
จากนั้นจึงให้จุ้ยหยู่กับชาอี๋ออกไปข้างนอกก่อน
"ท่านทั้งสองโปรดรีบออกไปข้างนอกเถอะ เรื่องภายนอกให้ท่านทั้งสองจัดการก็พอ อย่าเข้ามาให้กลิ่นคาวติดคุณหนูเลย"
"เร็ว! รีบนำตัวฉินหลิงมาโดยเร็ว"
ไม่ช้าฉินหลิงก็ถูกจับตัวมา
หลังเขาตรวจชีพจรให้หลี่ชิงลั่ว สีหน้าก็แปลกประหลาดขึ้นทันที
หลี่ชิงลั่วดึงข้อมือคืนเอง "ข้าตั้งครรภ์หรือ"
ฉินหลิงพยักหน้า "ใช่แล้ว ยินดีด้วย ท่านตั้งครรภ์จริงๆ"
แม่นมเจิ้งตบอกตัวเองอย่างยินดีเหลือคณา
ไฉนเล่า การคาดเดาในใจของนางกลับเป็นจริงเสียนี่!
"คุณหนูเอ๊ย นี่เป็นยินดีอันใหญ่หลวงเลยนะ"
"ไม่ใช่แล้ว หมอฉินหลิง แล้วไฉนสีหน้าของท่านเมื่อครู่ถึงแปลกประหลาดนัก?"
"กระมังว่าชาติภาพในครรภ์ของคุณหนูจะมีปัญหาสิ่งใด?"
แม่นมเจิ้งกลับตกใจกลัวอย่างยิ่งอีกครา
ฉินหลิงเอ่ย "นางจะมีปัญหาอันใดได้?"
"กินได้ ดื่มได้ วิ่งได้ นอนได้ เหนียวแน่นยิ่งกว่าวัว แผ่นดินนี้ไม่มีมารดาโง่เขลาเช่นนางอีกแล้ว!"
คำพูดนี้ ฉินหลิงดูจะแฝงโทสะอยู่เนืองๆ?
กระมังโกรธที่หลี่ชิงลั่วเองไม่รู้สึกตัวเรื่องนี้มานานเสียเล่า?
ที่จริงหลี่ชิงลั่วก็รู้สึกตัวอยู่
จากหนานอานมาแล้วสองเดือนกว่า หากนับจากวันที่ร่วมเป็นคู่ ทารกในครรภ์ก็อายุสองเดือนกว่าแล้ว
ประจำเดือนของนางไม่มาเลย
แรกเริ่มคิดว่าเป็นเพราะเหนื่อยยากจากการเดินทางรีบร้อน จึงไม่ได้ใส่ใจเลย
ประจำเดือนไม่มา ยังช่วยให้นางรอดพ้นความยุ่งยากได้หลายประการ
ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เคยคิดไปถึงเรื่องตั้งครรภ์เลย