หลี่ชิงลั่วได้ฟังดังนั้นก็แอบตกใจในใจ
"ทะ...ทำไมเป็นไปได้? ทำไมฝ่าบาทถึงมั่นใจว่าคนนั้นจะต้องตายแน่นอน?"
แม้คนผู้นั้นก็สมควรตายจริง แต่ถ้าตายใต้แผนการชั่วร้าย คนอื่น ๆ ของตระกูลหลี่จะรอดพ้นไปได้หรือ?
หลี่ชิงลั่วแม้จะเกลียดท่านป้าต่งที่สร้างความวุ่นวายทำร้ายท่านย่าจนเจ็บช้ำในวันวาน
ทั้งยังทำให้จวนแม่ทัพทั้งจวนวุ่นวายยับเยินมานับปี
แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นบาปที่ท่านป้าต่งก่อไว้ คนส่วนใหญ่ในเรือนสองและเรือนสามก็มิได้ทำการใหญ่อะไร นางเองก็ไม่มีความแค้นลึกซึ้งอะไรกับพวกเขา และท่านย่ายังไม่ยอมเหมาโกรธพวกเขาเพราะท่านป้าต่งเลย นางจึงไม่หวังให้พวกเขาถูกหลี่เฉาจิ้งพาไปตายด้วย
ยังมีอนุโหลว หวานเจี๋ยเอ๋อร์ และอนุภรรยาหลิว
หลี่ชิงลั่วย่อมจะสุดความสามารถหาทางช่วยพวกนางออกมาให้ได้แน่นอน
ตวนหรงฉือยังไม่ทันได้บอกเหตุผล อาอาเต๋อก็มาถึงเสียก่อน
ตวนหรงฉือรีบสวมหน้ากากแล้วนั่งลงข้าง ๆ
หลี่ชิงลั่วย่อมไม่ฝืนใจเขา จึงรับสั่งให้อาอาเต๋อรุดเข้ามาเร็ว ๆ และพระราชทานชาเป็นเกียรติ
อาอาเต๋อเพียงเหลือบมองตวนหรงฉือเพียงหนึ่งครั้ง ก็หลับตานิ่ง ไม่กล้าเหลือบมองอื่นอีกแม้แต่สายตาเดียว แล้วกล่าวว่า "ธิดาน้อย เรือนตระกูลเจียงช่วงนี้ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ แต่บุตรนอกสมรสของเรือนเจียง ได้ติดตามองค์ไท่จื่อกลับเข้าตำหนักตะวันออกไปแล้ว"
หลี่ชิงลั่ว "องค์ไท่จื่อ? กลับตำหนักตะวันออก!?"
นางไม่อาจกลั้นได้จึงเหลือบมองตวนหรงฉือหนึ่งครั้ง
เมื่อพบว่าเขาไม่มีท่าทีหรือปฏิกิริยาใด ๆ นางจึงรู้ว่าเป็นความจริง
หลี่ชิงลั่วนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของอวิ๋นอ๋อง
เมื่อวานหลี่ชิงลั่วเองก็ยุ่งวุ่นวายอยู่ในจวนแม่ทัพ ยุ่งกับจัดการท่านป้าต่ง ยุ่งกับเปิดโปงแท้จริงของมารดาผู้ให้กำเนิด
พอตื่นเช้าก็ต้องเจอเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ จึงไม่ทันได้รู้เรื่องราวในจวนอวิ๋นอ๋องเมื่อวานว่ามีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นหรือไม่
นางรีบเอนกายไปข้างหน้า ไม่แม้จะเกรงใจว่าซู่อ๋องอยู่ที่นี่ แล้วถามว่า "เล่าให้ฟังเร็ว ๆ จวนอวิ๋นอ๋องเมื่อวานเกิดเรื่องใดขึ้น? ทำไมองค์ไท่จื่อถึงได้กลับตำหนักตะวันออกไปโดยชอบธรรมอย่างฉับพลัน?"