ย่าเหมยสูดดัดจมูกด้วยความสะพรึงกลัว ร่ำไห้กล่าวว่า "ข...ข้าพเจ้าก็แต่ได้ยินมาเท่านั้น ว่าภายในนี้มีสิ่งหนึ่งที่มีอายุใกล้ร้อยปีอยู่ สิ่งนั้นกินเนื้อคนเป็นอาหาร กลืนสัตว์ร้ายทั้งเป็น"
"ยิ่งไปกว่านั้น แมลงวิญญาณตนใดไม่อาจเข้าใกล้ร่างของมันได้เลย"
"ผิวหนังของมันแข็งกว่าเหล็ก"
"ปากของมัน ใหญ่โตกว่าปากแห่งเลือด"
"ได้ยินกันว่าครั้งอดีต เหล่าศาสตราจารย์รุ่นก่อนถึงกับรวบรวมกันราวสองสิบชีวิตเพื่อปราบมัน ทว่าในที่สุดทุกคนกลับต้องจบชีวิตลงที่นี่"
"หลังจากนั้น ที่แห่งนี้จึงถูกผนึกมิดชิด กลายเป็นเขตต้องห้ามของคณะ"
"มีแต่ประมุขแต่ละรุ่นเท่านั้นที่ได้เข้าออกที่นี่ปีละหนึ่งครั้ง..."
หลี่ชิงลั่วหันสายตาไปมองจิ่นหัว
"ฉะนั้น แท้จริงแล้วสิ่งนั้นคืออะไร มีเพียงจิ่นหัวเท่านั้นที่รู้"
จิ่นหัวยังคงปล่อยเลือดอยู่
ยิ่งมือของนางจุ่มอยู่ในน้ำสระนานขึ้นเท่าใด ถ้ำแห่งนี้ก็ยิ่งสั่นคลอนรุนแรงขึ้นเท่านั้น
ไม่ช้า เศษหินจากด้านบนก็ร่วงหล่นลงมา
เหล่าสาต่างรีบเข้าฟันดาบขึ้นกัน และคุ้มกันนางท่านไว้ตรงกลาง
หลี่ชิงลั่วทราบดีว่าจิ่นหัวตั้งใจจะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างแน่นอน
นางจึงมิได้เข้าไปยุ่งเกี่ยว
เพียงแต่เฝ้าระแวงสังเกตรอบด้าน
สิ่งนั้น ยังไม่ปรากฏตัวออกมา
ทว่าเลือดของจิ่นหัวย่อมตื่นมันขึ้นแน่ มิฉะนั้นแผ่นดินคงไม่สั่นสะเทือนรุนแรงเช่นนี้
"ออกมาสิ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ—"
หลิงจวินหัวเราะเยาะเสียงดัง
"เจ้าจงแสดงให้ข้าเห็นซิว่า แท้จริงเจ้าเป็นสิ่งอันน่าสยองเพียงใด ที่ทำให้เหล่าบุษบาแห่งอูเยว่เจียวทั้งคณะต้องหวาดหวั่นเจ้าถึงเพียงนี้!"
"อย่างไรเสีย แมลงวิญญาณตนของหลิงจวินข้าก็ตายไปแล้ว ชีวิตข้าเป็นแค่ชีวิตเน่า ๆ ข้าจะสู้ตายกับเจ้าแล้วจะทำไมเล่า—"