ประตูสี่เย่?
หลี่ชิงลั่วมองดูตัวตนปลอมของนาง เห็นยู่หยกที่คาดพรางอยู่ที่เอวนั้น ก็คือตราแห่งประตูสี่เย่
จากสายตาของนาง หญิงปลอม 'หลี่ชิงลั่ว' รู้สึกตัวอย่างรวดเร็ว นางรู้จักสิ่งนี้? ไฉนนางจะรู้จักสิ่งนี้ได้?
ในใจพลันรู้สึกสะท้านวูบ
ในโลกนี้คงไม่มีผู้ใดรู้จักสิ่งนี้นักกระมัง?
'หลี่ชิงลั่ว' เอ่ยว่า “เจ้ารู้จักสิ่งนี้? รู้หรือไม่ว่ามันไว้ทำหน้าที่ใด?”
ว่าแล้วก็คลาดยู่หยกลงถือในฝ่ามือชำเลืองดู แล้วประคองแนบอกอย่างทะนุถนอมดุจของล้ำค่า
“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่า เมื่อสี่อ๋องฝ่าบาทตามหาข้าพบ ท่านกล่าวเพื่อความปลอดภัยของข้า จึงประคองสิ่งนี้คาดเอวให้ด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เอง?”
หลี่ชิงลั่วยิ้มเย็นในใจ ว่ากันตามจริง ก็คือชวยเล่อไอ้สารเลวนั่นเอาของของนางไป
ตวนหรงฉือจึงได้นำกลับคืนมา
นางมิได้โทษว่าตวนหรงฉือกับคนทั้งหมดพลั้งจำผู้คนผิด
เพราะแม้เงยหน้ามองใบหน้านี้ตรงหน้า ไม่ว่าจะใครก็ตาม แม้แต่นางเองยังแทบหวั่นสงสัยว่าบางทีตัวนางเองอาจเป็นหลี่ชิงลั่วตัวปลอมก็เป็นได้
เพราะมันเหมือนยิ่งกว่าเหมือนนัก!
หลี่ชิงลั่วดัดเดินวนรอบหญิงปลอมมองดูไปมา
เห็นรูปร่างสัดส่วนก็แทบไม่ต่างจากนางเท่าใด
ต้องยอมรับว่าการหาบุคคลเช่นนี้ออกมา ชินหลิงกับพวกก็เหน็ดเหนื่อยเพียร์พยายามเต็มที่แล้ว
เพียงแต่ไม่อาจรู้ว่าแผนการนี้ แท้จริงเป็นฝีมือของฉินอวี้กงจูที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังชินหลิง หรือนายใหม่ที่เขาเพิ่งยอมนอบน้อมภักดีจะวางแผนกันแน่?
หลี่ชิงลั่วเงียบงันมิได้เอ่ยปาก หญิงปลอม 'หลี่ชิงลั่ว' ในใจพลันร้อนรนวิตกโดยมิรู้สาเหตุ
“เจ้ามองอะไรกันแน่?”
หลี่ชิงลั่วกางมือออก แสดงว่าตนบริสุทธิ์
ของปลอมพูดว่า “ฮึ! ข้าไม่สนว่าเจ้าเป็นใคร แต่วันนี้เจ้าต้องไม่มีชีวิตรอดออกจากสวนกุ้ยหยวนไปได้”
พูดจบก็โบกมือ มือสังหารสองนายเบื้องหลังรุดขึ้นมาฉับพลัน คว้าแขนทั้งสองข้างของหลี่ชิงลั่วกุมไว้แน่น
ของปลอมจึงยิ้มบางเบา “ขอเพียงข้าสั่งสักคำ พวกมันจะหักแขนเจ้าออกทั้งสองข้าง! เจ้าเชื่อหรือไม่เชื่อ?”
หลี่ชิงลั่วรีบพยักหน้า แสดงว่าเชื่อ
ของปลอมเงยคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง “งั้นยังไม่รีบสารภาพอีกเรอะ เจ้าแท้จริงเป็นใครกันแน่?”