หลี่ชิงลั่วลังเลอยู่เพียงครู่หนึ่งก็ลงมือทำเช่นนั้น
อย่างไรเสียเขาก็ไม่รู้ และตนเองก็ไม่ขาดทุนอะไร
ซู่อ๋องมีรูปโฉมงดงามเลิศล้ำจนใครต่อใครไม่อาจเข้าใกล้ ในเมืองจินหลิงแม้แต่ผู้ที่เอ่ยวาจาลบหลู่ท่านก็ไม่มี วันนี้ตนเองนับว่าถือโอกาสได้เปรียบแล้ว
หลี่ชิงลั่วโน้มน้าวตนเองเช่นนั้นแล้ว ก็ทำแบบเดิมอีกครั้ง บีบแก้มทั้งสองข้างของเขา แล้วอมน้ำไว้เต็มปาก ก้มหน้าลงปากต่อปากส่งน้ำให้ตวนหรงฉือ
แล้วรีบประกบขากรรไกรล่างของเขาไว้ไม่คลาย ครู่ต่อมา ในที่สุดนางก็เห็นลำคอของเขามีท่าทางกลืนเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
หลี่ชิงลั่วดีใจยิ่งนัก: "ดีจริง ๆ พอดื่มน้ำได้ ก็ต้องรอดชีวิตได้แน่!"
ครึ่งชั่วยามต่อมา หลี่ชิงลั่วตรวจดูบาดแผลใหญ่เล็กบนตัวตวนหรงฉือจนทั่ว
ปรากฏว่านอกเหนือจากบาดแผลจากอาวุธลับที่มีพิษร้ายบนบ่าและหลังแล้ว บนตัวเขายังมีบาดแผลเล็ก ๆ อื่น ๆ อีกหลายแห่ง
ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง เนื้อหนังฉีกขาด เลือดที่ไหลออกมาซึมขากางเกงของเขาจนชุ่ม แล้วเลือดก็กลายเป็นสีดำและแข็งกระด้างไปแล้ว
บาดแผลใดที่มองเห็นได้ หลี่ชิงลั่วก็ไปเก็บสมุนไพรแถวนั้นมาบดแล้วพอกให้
หลังจากทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ นางจึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกชั่วคราว
ก้มลงมองหน้าซู่อ๋อง หลี่ชิงลั่วเอ่ยเสียงเบา: "ไม่รู้ว่าจะได้ผลกับท่านหรือไม่ แต่ต่อไปนี้ก็คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามชะตาฟ้าลิขิต ต้องพึ่งตัวท่านเองแล้ว"
อีกทั้ง หวังว่าจุ้ยหยู่กับพวกเขาจะรีบตามหามาได้โดยเร็ว
เพราะซู่อ๋องอยู่ในสภาพเช่นนี้ ตนเองก็ไม่อาจลากเขาต่อไปเพื่อเดินทางหาทางโดยไม่รู้ทิศทางได้อีกแล้ว
วันนี้โชคยังดี ที่ตกลงมาในถ้ำที่มีโลกอีกใบซ่อนอยู่เช่นนี้
แต่หากโชคร้าย ตกลงไปในเหวลึกพันจ้างเล่า?
หลี่ชิงลั่วไม่กล้าเสี่ยงอีกต่อไป ทำได้เพียงทอดความหวังไปที่องครักษ์ข้างกายซู่อ๋อง
หลี่ชิงลั่วที่เหนื่อยล้ายิ่งนักนอนพักอยู่ข้าง ๆ ครู่หนึ่ง แล้วก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง
เพราะท้องของตนเองนั้น ส่งเสียงร้อง "โครกคราก" ไปหลายรอบแล้ว
หลี่ชิงลั่วเติบโตมาอย่างคลุกคลีอยู่กับภูเขามาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นการลงแม่น้ำจับปลา ล่าสัตว์บนเขา ก่อไฟหุงหาอาหาร สิ่งเหล่านี้สำหรับนางแล้ว เป็นเรื่องง่ายดายที่สุดและชำนาญที่สุด