บรรดาทหารองครักษ์พยักหน้ารับคำ กำลังจะถอยร่นหนีออกทางอีกฟากอย่างรวดเร็ว ทว่ารอบ ๆ ยอดเขากลับมีเงาร่างนับไม่ถ้วนโผล่ขึ้นมาโดยพรวดพราด
ล้วนเป็นพวกของหลี่ชิงลั่ว บรรดานักฆ่าแห่งประตูสังหารราตรี
กระจายตัวล้อมรอบยอดเขาอย่างเป็นระเบียบ ห้วงกลมนั้นเหลือเพียงทางหน้าผาด้านหนึ่งที่ยังไม่ถูกปิดล้อม
หลี่ชิงลั่วเดินขึ้นมาจากด้านหลัง
ในมือนางถือธนูยาว
แววตาเยือกเย็นจริงจังมองไปยังจงเจิ้งอู๋เหิง ราวกับมองคนตายที่ไร้ซึ่งความปรานี
“จงเจิ้งอู๋เหิง วันนี้เจ้าเลือกหาความตายเอง!”
“ถ้ายังไม่ปล่อยอาดัว ข้า หลี่ชิงลั่ว จะทำให้เจ้าต้องตายโดยไม่เหลือแม้แต่ศพที่สมบูรณ์!”
พูดจบ นางควักลูกศรจากด้านหลัง แล้วประสานศรกับคันธนู ดึงเต็มแรง
สายลมบนไหล่เขาพัดชายผ้านางพลิ้วไหวฮัดเฮ็ด
แต่ดวงตานางมั่นคงหนักแน่น ปลายศรที่ชี้เป้าไม่แม้แต่จะสั่นไหวเล็กน้อย คนรอบกายก็เพียงนิ่งเงียบคอยเฝ้ารอ รอให้นายของตนผู้เดียวปิดฉากความแค้นนี้
จงเจิ้งอู๋เหิงรู้สึกหัวอกสั่นไหวอย่างแรง
ราวกับลูกธนูที่นางยิงเข้ามาในวันนั้น ยังคงแสบแทงแปลบปลาบอยู่จนถึงบัดนี้
เขารู้ดี ตนเองหนีรอดไม่ได้แล้ว
ตลอดมาย่อมตกเบี้ยต่ำกว่าเสมอ!
ตลอดมา ย่อมพ่ายแพ้อยู่ในมือนาง
เขาหัวเราะอย่างขมขื่นเจ็บปวดไม่อาจยับยั้ง “ตั้งแต่ต้น ข้าก็ถูกกำหนดให้หนีไม่รอดแล้วใช่หรือไม่?”
จิ่นหัวกล่าว “ถ้าเจ้าไม่มีความคิดบิดเบี้ยวมากมายถึงเพียงนั้น หลัวเอ๋อร์ก็ไม่ต้องอาศัยจังหวะนี้สังหารเจ้า!”
“จงเจิ้งอู๋เหิง หากเจ้ายังอยากจะเป็นคนอยู่บ้าง ก็ปล่อยอาดัวเสีย! ข้ากับศิษย์ข้าหากต้องการเอาชีวิตเจ้า ก็ใช้อาคมสังหารเจ้าไปแล้วนับพันนับหมื่นครั้งตั้งแต่ไหนแต่ไร!”
“บัดนี้เจ้าจับอาดัวเป็นตัวประกัน เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเจ้าไม่เหลือแม้แต่ทางมีชีวิต?”
จงเจิ้งอู๋เหิงตวาด “พอซะ!”
“ตั้งแต่ต้น นางหลี่ชิงลั่วก็ไม่เคยเหลือทางมีชีวิตให้ข้ามาตั้งแต่แรก!”
“ถ้าต้องตาย ก็ให้นางชดใช้ชีวิตเป็นเพื่อนข้าไปด้วยกันเถอะ!”
พูดแล้ว จงเจิ้งอู๋เหิงก้มลงกระซิบข้างหูทหารองครักษ์ไม่กี่คำ
ทหารองครักษ์แม้ไม่เข้าใจนัย แต่ก็ผลักนายของตนพร้อมกับอาดัวไปยังขอบหน้าผา
จงเจิ้งอู๋เหิงนั่งลงกับพื้น โอบกอดอาดัวที่ยังครางเจ็บปวดไว้ในอ้อมแขน