ดูเหมือนว่าในอดีตผู้อาวุโสแห่งลัทธิอูเยว่เคยลองใช้วิธีนี้มาก่อน
แต่ท้ายที่สุดก็ล้มเหลวจบลงทุกครา
หลี่ชิงลั่วนึกถึงคำสั่งของอาจารย์ ผู้อาวุโสกู ที่เคยบอกนางไว้ “ถ้าวันใดเจ้าตกอยู่ในสถานะที่ไม่มีทางเลือกและต้องเข้าไปในทางลับนั้น เจ้าต้องสัญญากับข้า — จงหาวิธีฆ่าสิ่งนั้นที่อยู่ข้างในให้ได้!”
ฆ่า?
แม้คิดย้อนกลับไป หลี่ชิงลั่วก็ยังรู้สึกขัน
อาจารย์เป็นห่วงสูงเกินไป หรือเหยียดงูกุ่นนั่นต่ำเกินไปกันแน่
ลัทธิอูเยว่เคยสูญเสียยอดฝีมือมานับไม่ถ้วนก็ยังไม่สามารถสังหารมันลงได้ แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ท่านผู้เฒ่ากลับวางความหวังไว้ที่ศิษย์ใหม่ซึ่งเข้าลัทธิได้เพียงปีเดียวอย่างนาง
แน่นอน ถ้าโยนกำลังคนจำนวนมากพอเข้าไป เช่นการสละชีพของพวกสาอีและยอดฝีมือระดับเช่นนั้นสักหลายคน บางทีอาจมีโอกาสสังหารสัตว์เดรัจฉานตัวนี้ได้จริงก็เป็นได้
แต่เรื่องเช่นนั้น เมื่ออยู่ตรงหน้าหลี่ชิงลั่วแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
ในใจของหลี่ชิงลั่ว คนที่มีชื่อขึ้นต้นด้วยคำว่า “สา” แม้แต่คนเดียวก็ห้ามขาดหาย!
วันนี้ ขอให้ถึงตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน!
หลี่ชิงลั่วตะโกนว่า “ได้ออกไปด้วยกันก็พอแล้ว! จิ่นหัว เจ้ารีบออกมากับพวกเราเดี๋ยวนี้!”
เพราะแรงสั่นสะเทือนจากการอัญเชิญสายฟ้ารุนแรงเกินไป ถ้ำทั้งแห่งเริ่มแกว่งไกว
ก้อนหินร่วงตกจากด้านบนลงสู่ผืนน้ำในสระเป็นชุด
งูทองเล็กพิษกู่ประจำชีวิตของจิ้นฮว่า พลอยถูกดูดเข้าไปในสระพร้อมกันโดยไม่ทันระวัง
จิ้นฮว่ามองหลี่ชิงลั่วเพียงครั้งเดียว ไม่พูดพล่ามทำเป็นเล่น ก็ดิ่งลงไปในสระตามไปทั้งตัว...
ฟ้ามืดครึ้มค่อย ๆ จมลงต่ำ