หลี่ชิงลั่วรีบตามมาข้างหลัง พอดีเห็นหญิงสาวคนนั้นได้ยินเสียงหันกลับมามองแวบหนึ่ง
เมื่อนางเห็นนางชวีและคนอื่นๆ นางถึงกับตกใจร้องออกมาอย่างตื่นตระหนก
จากนั้นก็เอามือกุมใบหน้าที่มีผ้าคลุมอยู่เอาไว้ แล้วรีบเดินเข้าไปในห้องด้านข้างอย่างรวดเร็ว
นางชวียืนอยู่กับที่ ไม่ได้เดินเข้าไปข้างหน้า
เสี่ยวเอ้อเฉิงยุ่งอยู่กับการเอาใจทั้งสองฝ่าย จนเมื่อนางชวีและคนอื่นๆ กลับมาที่ห้องส่วนตัวอีกครั้ง ความโกรธในท้องของนางชวีที่เห็นทีท่าว่าจะจางหายไปแล้ว
ในเมื่อหลี่ชิงลั่วมาถึงแล้ว ย่อมต้องเลือกของดีๆ อยู่แล้ว
นางค่อยๆ จูงหวานเจี๋ยเอ๋อร์มาวัดดูนั่นดูนี่ไปเรื่อย แต่ก็แอบมองนางชวีที่นั่งซึมอยู่ข้างๆ เป็นระยะ
เห็นแล้วใช่ไหม?
ถึงอย่างไรนางก็เป็นแก้วตาดวงใจที่เลี้ยงมาข้างกายสิบหกปี ต่อให้หลี่ชิงจูปิดหน้าอยู่ นางชวีผู้เป็นแม่ จะจำไม่ได้จริงๆ ได้อย่างไร?
ร่องรอยนั้นคงจะปรากฏในความฝันนับครั้งไม่ถ้วนแล้วกระมัง
อาการเสียอาการของนางชวี ทำเอาแม่ชีฉางร้อนใจจนเหงื่อแตกพลั่ก
ชิงอี๋ยกชามาช่วย นางชวีดื่มไปสองอึก แล้วก็ผุดลุกขึ้นยืนทันใด: "ข้าจะออกไปข้างนอกหน่อย!"
พูดจบ นางก็ไม่สนใจว่าหลี่ชิงลั่วยังอยู่ตรงนี้ รีบร้อนออกจากห้องส่วนตัวไปอีกครั้ง
แม่ชีฉางและชิงอี๋ยิ่งไม่ทันได้สนใจหลี่ชิงลั่วคุณหนูรอง รีบตามออกไปทันที
หลี่ชิงลั่วมองไปทางแม่นมเติ้ง แม่นมเติ้งพยักหน้าเล็กน้อย แล้วก็ตามออกไปด้วย
ผ่านไปประมาณหนึ่งช่วงก้านธูป แม่นมเติ้งถึงจะกลับมา