"คุณหนูซู นี่คือสมุดบัญชีของร้านทั้ง 5 แห่งถนนตะวันออก ประจำเดือนนี้"
"ได้ยินว่าคุณหนูประชวร ผู้จัดการร้านทุกคนจึงส่งสมุดบัญชีมาให้ตรวจทานถึงที่"
"หากร่างกายทุเลาแล้ว ขอให้ตรวจโดยเร็วด้วยเถิด"
ซูเมี่ยวเอ๋อร์ไอรุนแรงจนสั่นเครือ พอหายใจสม่ำเสมอขึ้นจึงตอบกลับ "ข้ารับทราบแล้ว ท่านไปเถิด"
เมื่อผู้จัดการภายในจากไป ซูเมี่ยวเอ๋อร์จึงให้สาวใช้จุดโคมไฟที่มุมห้องให้สว่างไสว
เมื่อทั้งห้องสว่างไปหมด ซูเมี่ยวเอ๋อร์ก็นั่งอยู่ที่โต๊ะเตี้ย ห่มเสื้อคลุมไว้แน่นแล้วจ้องมองสมุดบัญชีอย่างตั้งใจ
หลิวหยาสาวใช้คนสนิทสงสารเจ้านาย จึงดันชามยาไปไว้ตรงหน้า "คุณหนู ระหว่างที่ประชวรมานี้ วันนี้เพิ่งจะลุกจากที่นอนได้ ตอนนี้ร่างกายยังร้อนวูบวาบ และไอก็ไม่ยอมหายสักที"
"หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ร่างกายที่ไม่แข็งแรงอยู่แล้วย่อมทานไม่ไหว ทว่ายังต้องตรวจสมุดบัญชีอีก"
"ขอให้คิดถึงร่างกายของตัวเองสักหน่อยเถิด หากร่างกายครั้งนี้พังทลายลงแล้ว…จะทำอย่างไรดีเล่า"
"หรือไม่ คืนนี้ก็พักไว้ก่อนเถิด"
ซูเมี่ยวเอ๋อร์ส่ายหัว แล้วยกผ้าเช็ดหน้ามาไออีกไม่กี่ครั้ง จึงเอ่ยว่า "ไม่เป็นไรหรอก"
"ข้ารู้ คราวนี้ก็เพียงแค่เป็นหวัดที่หนักกว่าปกติเท่านั้น"
"ฮองเฮาทรงให้คนมาสอนข้าดูสมุดบัญชีตั้งแต่แรก ก็เพราะทรงประสงค์ให้ข้ามีความสามารถพึ่งตัวเองเป็นหลักฐาน"
"ต่อมาด้วยการแนะนำของพระนาง ข้าจึงได้เข้ามาอยู่ในห้างเทียนเฟิง"
"บัดนี้ข้าเพียงพยายามจนได้อภิสิทธิ์ดูแลร้านทั้ง 5 แห่ง จะหมดความสามารถไปเฉย ๆ ได้เช่นไร หากแม้เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ก็ทำไม่ได้ ข้าจะไปสู้พระพักตร์ของพระนางได้อย่างไร"
"การเสียพระพักตร์ของพระนาง สำคัญกว่าการเสียชีวิตของข้าอีก"
พูดจบ ซูเมี่ยวเอ๋อร์จึงหยุดมือ ให้หลิวหยาไปพักผ่อน ไม่ต้องอยู่เฝ้าข้างกาย
หลิวหยาตาแดงก่ำ
มองซูเมี่ยวเอ๋อร์ดื่มยาจนหมด จึงหิ้วชามเปล่าออกจากห้องไปอย่างจำใจ
แต่ไม่นาน ซูเมี่ยวเอ๋อร์ก็ได้ยินเสียงผู้ใดบุกเข้ามาในห้องอีก
นางพูดเสียงเบา "ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือ ให้ไปพักผ่อน…เอ๊ก เอ๊กเอ๊ก…"
"ไม่ต้องเอาใจใส่ข้า…"
"ข้าดูจบแล้ว เอ๊ก เอ๊กเอ๊ก…จะรู้เองว่าต้องพัก"
"เอ๊ก เอ๊กเอ๊ก…"
ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงไอหอบของนาง