“นี่คือสาวน้อยแห่งตระกูลเผยหรือ?”
หลี่ชิงลั่วมองเห็นสตรีใบหน้าคุ้นตาถูกนำตัวขึ้นมา ชั่วขณะก็นึกได้ว่าเคยพบที่ตระกูลเผย
ไม่เพียงเท่านั้น จาอีหน่ากับหนอนพิษเลือดก็ถูกนำมาด้วย
หลี่ชิงลั่วเห็นหนอนพิษเลือดในขวดแก้วสีน้ำเงินกระตือรือร้นผิดปกติขึ้นมาทันที
แม้มันยังเพียงบิดตัวอยู่ในขวด แต่ความเร็วกลับเร็วยิ่งนัก
เหมือนภายนอกมีสิ่งใดทำให้มันตื่นเต้นเกินควบคุม
หากยังมีฝาขวดปิดกั้นอยู่ไม่ คงได้ทะลวงออกมาจากขวดเสียแล้ว!
จุ้ยหยู่กล่าว “สาวน้อย นางคือห้าเอ๋อร์แห่งตระกูลเผย ลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ที่เกิดจากปู่คนเดียวกันกับเผยซานหล่าง”
หลี่ชิงลั่วนึกได้จริง นางคือคนที่มักติดตามเฝ้าข้างสี่เอ๋อร์แห่งตระกูลเผย แท้ที่จริงคือเผยอู่เหนียง
“ทำไมนางถึงถูกลากมาด้วย? สี่เอ๋อร์แห่งตระกูลเผยบัดนี้ได้รับการสถาปนาเป็นตอบรับ พวกเจ้าลักพาตัวธิดาตระกูลเผยอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ นางหายสาบสูญไปอย่างไม่ชี้ชัด แม้กลับไปก็ยังมีชีวิตรอดอยู่อีกหรือ?”
จุ้ยหยู่ยิ้มแห้ง ๆ “สาวน้อย นางก็ไม่มีชีวิตได้กลับไปแล้ว”
ว่าแล้วเขาก็หยิบชามเล็กกับมีดเล่มน้อย ย่องลงข้างห้าเอ๋อร์แห่งตระกูลเผยที่หมดสติ ฟันลงหนึ่งดอก แล้วจับข้อมือของนางปล่อยเลือด
หลี่ชิงลั่วเบิกตากว้าง หันหน้าหนีไป
ชั่วขณะนั้นเอง สายตานางก็บังเอิญประสานกับสายตาของเผยซานหล่าง
เห็นเผยซานหล่างจ้องมองตนด้วยแววตาเศร้าสร้อย หลี่ชิงลั่วรู้สึกราวกับมีสิ่งใดอุดตันอยู่ในอกทันที
ทว่านางมิได้หลบหนี
ยิ่งกว่านั้นสายตายังแหลมคมยิ่งขึ้นจ้องมองเขา แววตาราวกับบอกว่า: แม้นางจะเป็นน้องสาวที่อยู่บ้านเดียวกับเจ้า เจ้าก็มีแต่มองดูด้วยสองตาเปล่า ๆ แล้วไม่ทำสิ่งใดเลยหรือ?
นางรู้ว่า หากเขายอมเปิดปากพูดสักคำ ห้าเอ๋อร์แห่งตระกูลเผยก็อาจไม่ต้องตาย
เผยชิงหงถูกสายตานั้นกระแทกจนแสบแค้น สุดท้ายก็ได้แต่อ่อนระทวยก้มต่ำสายตา
เมื่อจุ้ยหยู่ปิดแผลที่ข้อมือของห้าเอ๋อร์แห่งตระกูลเผยเรียบร้อย หลี่ชิงลั่วจึงหันสายตากลับมาอีกครั้ง
นางมองจุ้ยหยู่เทเลือดในชามให้ท่านกงกั๋วผู้เฒ่าแห่งเผยที่หมดสติดื่ม