ท่านหมอตู้: "ทูลฝ่าบาท นี่คือพิษหายากชนิดหนึ่งที่เข้ามาจากดินแดนตะวันตก ทำให้ผู้ที่ได้รับพิษไม่ว่าจะเจ็บปวดทรมานเพียงใด ก่อนตายก็ไม่สามารถแสดงความเจ็บปวดออกมาบนใบหน้าได้แม้แต่น้อย"
"และที่โหดร้ายที่สุดของพิษนี้คือ ร่างกายเจ็บปวดแทบจะแหลกสลาย แต่กลับส่งเสียงร้องไม่ได้แม้แต่คำเดียว ราวกับประสาทสัมผัสทั้งห้าถูกทำให้ชาไป แต่ความเจ็บปวดของผู้ถูกพิษยังคงรับรู้ได้อย่างชัดเจน"
"เพราะผู้ที่ได้รับพิษนี้ ใบหน้ามักจะยิ้มอย่างสงบและเมตตาเสมอ จึงถูกเรียกว่าพิษหมีเล่อ"
หลี่ชิงลั่วรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที
"ช่างเป็นพิษที่โหดร้ายยิ่งนัก"
"เช่นนั้น คุณหนูสิบสองถูกแยกชิ้นส่วนทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ก่อนตายงั้นหรือ?"
"เพราะพิษนี้ นางจึงไม่ส่งเสียงร้อง และใบหน้าจึงแสดงสีหน้าสงบเช่นนี้งั้นหรือ?"
ท่านหมอตู้: "คุณหนูท่านนี้พูดถูกต้อง ตามการสันนิษฐานของนายชันสูตร คุณหนูสิบสองน่าจะถูกแยกชิ้นส่วนทรมานทั้งเป็นก่อนตายจริงๆ"
หลี่ชิงลั่วถอยหลังครึ่งก้าว ฉู่เอ๋อร์และแม่นมเติ้งประคองไว้ทัน จึงไม่เสียท่า
อีกด้านหนึ่ง อนุภรรยากวนรู้ความจริงเข้า ก็สำลักเลือดออกมาคำหนึ่ง
นางคร่ำครวญ: "เจียเอ๋อร์ของข้า—เจียเอ๋อร์—ใครกันที่ต้องทรมานเจ้าถึงเพียงนี้ ให้เจ้าตายอย่างโหดร้ายเช่นนี้—!!"
ร้องจบประโยค นางซึ่งอดหลับอดนอนมาทั้งคืนก็ใกล้จะหมดแรง ดวงตาปิดลงแล้วสลบไป
"อนุภรรยา!!"
สาวใช้ที่พยุงอนุภรรยากวนที่สลบไปตะโกนร้อง เผยหยวนพุ่งเข้าไปอุ้มนางขึ้นมา
ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเจ็บปวด เห็นได้ชัดว่าความเจ็บปวดในใจไม่ได้น้อยไปกว่าคนในอ้อมแขนเลยแม้แต่น้อย
แต่เขายังล้มลงไม่ได้...
เผยหยวนเดินเข้าไป ประคองอนุภรรยากวนคุกเข่าลงต่อหน้าซู่อ๋อง
"ซู่อ๋องเพคะ หากท่านสามารถช่วยเจียเอ๋อร์ล้างมลทิน สืบหาความจริงอันโหดร้ายที่บุตรสาวเพียงคนเดียวของข้าต้องตายได้ ชีวิตนี้ของเผยหยวน ขอมอบแด่ท่านจนกว่าจะสิ้นใจ!"
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นอุ้ม 'ภรรยา' เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ผู้คนในจวนเพ่ยต่างหลีกทางให้ จนกระทั่งเผยหยวนเดินไกลไปแล้ว เสียงวิพากษ์วิจารณ์จึงดังขึ้นเป็นระลอก