ถ้าแต่แรกนางตื่นตัวเสียก่อน พาเสี่ยวชวนไปขอรับความช่วยเหลือจากฮูหยินผู้เฒ่าที่สำนักพรตชิงซง
หาไม่ ก็คงไม่ได้รู้จักประมุขสำนักหยุนกู้ จู่ลี่หยา ก็คงไม่รู้วิธีการอันลับลมคมลับนั้น ที่ใช้ชีวิตของบุตรีนางนามหลี่ชิงลั่วแลกชีวิตบุตรชายของตน
ครั้นความคิดนี้ผุดขึ้น นางก็มิอาจหันหลังกลับอีกแล้ว
บัดนี้ เลือกได้เพียงให้บุตรชายรอความตาย
หรือที่สุดก็อีกไม่กี่ปีเศษเท่านั้น
หรือไม่ก็...ให้เขาอาศัยร่างของหลี่ชิงลั่ว ฟื้นคืนมามีชีวิตอย่างแท้จริงสมบูรณ์!
นางเห็นมาแล้ว ร่างกายของหลี่ชิงลั่วแข็งแรงดั่งลูกวัว
อยู่ได้จนถึงชรา ย่อมไม่มีปัญหา!
หากหาตัวประมุขสำนักหยุนกู้ไม่พบจริง นางก็ยอมรับชะตากรรม
แต่เมื่อยากลำบากเพียงใด ณ ทางสู่ความพินาศนี้ นางยังพบช่องทางเล็ก ๆ อยู่หนึ่ง จะทิ้งเสียได้อย่างไร?
นี่คือโอกาสที่หน้าท้องฟ้าประทานให้นาง!
เจิ้งหว่านซิ่วลงใจตัดสินใจในใจอย่างรวดเร็ว
หลี่จิ่งชวนเห็นความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของมารดา ใจดวงนั้นก็มืดมนสิ้นหวัง
เขายิ้มอย่างเยือกเย็นเจือขมขื่น...
หลี่ชิงลั่วเห็นความสิ้นหวังเป็นเงาเล็ก ๆ ในสายตาของเขา
นางสงสัยยิ่ง เขาตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?
หลี่ชิงลั่วสั่งคนติดตามดูหลี่จิ่งชวน
และยานบ่าย เจิ้งหว่านซิ่วก็มาพบนางอย่างลับ ๆ ดั่งที่คาดไว้
"ข้าต้องการให้เจ้าพาข้าไปพบประมุขสำนักหยุนกู้"
นางกล่าวกับหลี่ชิงลั่วด้วยน้ำเสียงบัญชา
หลี่ชิงลั่วสั่งให้นางพูดจาสุภาพกว่านี้
เจิ้งหว่านซิ่วหัวเราะเยาะหนึ่งเสียง เหยียดหยามนางอย่างเปิดเผย "เจ้าเป็นเพียงตัวปลอม ยังจะให้ข้าปฏิบัติเจ้าอย่างสุภาพอีกเชียวหรือ?"
"มากที่สุดก็ฉีกหน้ากันให้ขาด ข้ากับเสี่ยวชวนถูกขับไล่ออกไปจากที่นี่ก็ช่างมัน แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความระแวงจะถูกปลูกฝังลงในใจของพวกเขาทั้งหลายต่อเจ้าเป็นแน่!"
"เจ้าเปิดเผยตัวตนด้วยความสมัครใจ มิใช่เพราะอยากให้ข้าช่วยกำจัดหลี่ชิงลั่วตัวจริงให้หรือ?"
"เมื่อนั้นเจ้าจะได้สบายใจเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลนี้ต่อไป!"
"ถ้าเจ้าช่วยข้าหาประมุขสำนักหยุนกู้ เรื่องนี้...ข้ายอมรับปากให้ก็ได้"
หลี่ชิงลั่วเบิกบานยิ้ม "เจ้าพูดถูกต้องนัก"
"ครั้นเช่นนั้น ค่ำนี้ยามสุ เจ้ามารออยู่หน้าโรงสุราเจินซิว"