ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเผยส่องประกายวูบทันที พลันปรบมือชื่นชมว่า “ดีแล้ว เราออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้จะดีหรือไม่”
ลั่วฟ่านยิ้มบาง เขารู้มาตลอด
รอคอยยืดยาวมาเช่นนี้ คงคิดถึงหลัวเอ๋อร์จนใจจะขาดแล้ว
งั้นก็เดินไปให้ถึง ไปวางแผนกันต่อที่เมืองม่านถัว
มองแผ่นหลังของเผยซิ่วเจินที่วุ่นวายเก็บสัมภาระไปแล้ว ลั่วฟ่านก็ลุกขึ้นเดินออกไป
เขาจะปั้นยาลูกกลืนเพิ่มอีกสักหน่อยฝากไว้ให้หลี่จิ่งชวน เผื่อยามจำเป็นจะได้มีใช้
ฝ่ายหลี่ชิงลั่ว หลังถามหนานกงตีแล้ว เห็นว่าสีหน้าของเขายังหม่นหมองเย็นชา ความกระวนกระวายในใจยิ่งทับถมหนักขึ้น
หนานกงตีปลอบเธอว่า “อาจารย์ไม่เป็นอะไร ไปกันเถอะ”
ว่าจบก็เหลือบมองอานาเอ่อร์หนึ่งครั้ง แต่อานาเอ่อร์ไม่แม้แต่จะชำเลืองมองเขา ยกเท้าขึ้นโดยสารคอกม้าไปก่อน
หลี่ชิงลั่วตามขึ้นไปในคอกม้า อานาเอ่อร์คลี่ม่านม่านคอกม้าปิดมิดชิดด้วยตนเอง
แล้วจ้องมองนางถามเสียงต่ำว่า “เจ้าไม่ถามเลยหรือ ข้าจะพาเจ้าไปที่แห่งใด”
หลี่ชิงลั่วตอบ “ก็เพียงสองที่ พระราชวัง หรือไม่ก็คฤหาสน์อ๋องของคูเอ่อร์เท่”
“ตลอดทางมา เจ้ารีบร้อนยิ่งกว่าผู้ใด เพียงปรารถนาจะรีบสิ้นสุดเรื่องนี้ ช่วยคูเอ่อร์เท่ตัวจริงกลับมา”
“ฉะนั้น ย่อมไม่เสียเวลาไปกับที่ไร้ประโยชน์”
“ข้าเดาถูกหรือไม่”
อานาเอ่อร์ตัดสินใจ “ฮึ” เสียงหนึ่ง “นับว่าเจ้าไม่โง่”
“ข้าจริง ๆ ตั้งใจพาเจ้าเข้าวัง”
“แต่จงจำไว้ ไม่ว่ายามใดอย่าเพิ่งถอดหน้ากากออกเด็ดขาด”
“บัดนี้ได้ข่าวว่าต้าฉู่จะยกทัพบุกแคว้นตะวันตก ผู้นำทัพยังเป็นอ๋องเยว่ที่โผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน”
พูดถึงตรงนี้ อานาเอ่อร์จ้องมองหลี่ชิงลั่วอย่างมีความหมาย เพราะเรื่องอ๋องเยว่นั้น คราก่อนที่วังหลวงเมืองโหลวหลาน ลูกน้องของหลี่ชิงลั่วเคยพูดถึงปากหนึ่ง
หลี่ชิงลั่วเฉยเมยไร้ความรู้สึกราวกับไม่แยแส “แล้วไงล่ะ”
อานาเอ่อร์ลอบคิด หรือคราก่อนมันเป็นเพียงการฟูมปากของลูกน้องคนนั้นกันแน่
แต่ไม่ว่าความสัมพันธ์จะเป็นเช่นใด เช่นนี้นางก็ไม่มีวันทรยศเปิดโปงหลี่ชิงลั่วอยู่ดี เพราะนางยังต้องอาศัยนางนี่เองจึงมีหวังช่วยบุตรชายกลับมา
“ไม่มีอะไร”
“ก็เพียงว่าบัดนี้ภายในราชสำนัก ทุกคนย่อมเกลียดชังชาวกลางที่ราบเป็นหน้ากลางทุกคน”