งานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดอันแสนสดชื่น กลับจบลงด้วยผลอันเย็นเยียบถึงเพียงใด
สระเหล้าป่าเนื้อกลายเป็นสระเลือดป่าศพ
องค์ไท่จื่อกับฮองเฮายังตื้นตันอยู่ สี่อ๋องก็ถูกคุมขังเข้าคุกใต้ดินไปแล้ว โดยไม่มีวันที่จะได้ออกมาอีกตลอดชั่วชีวิต
องค์ไท่จื่อรู้สึกแอบแฝงว่าทุกอย่างมีอะไรผิดปกติ
แต่ก็พูดออกมาไม่ได้
เขาควรจะดีใจก็ถูก หากแต่ใจกลับหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก
“มะ...มารดา ท่านไม่รู้สึกหรือพะยะค่ะ ว่าเรื่องราวในวันนี้มันผิดธรรมชาติอยู่ที่หนึ่ง?”
ฮองเฮาถาม “บุตรพระองค์ เจ้าจะพูดว่าอะไรนัก?”
ฮองเฮาเองก็ไม่คิดว่าทุกอย่างจะลุล่วงราบรื่นถึงเพียงนี้
องค์ไท่จื่อเอ่ย “มันราบรื่นเกินไป กระหม่อมแทบไม่ทันได้ทำสิ่งใด ทางตายของสี่อ๋องก็เสมือนมาหาเข้าเอง...กระหม่อม กระหม่อมใจไม่แน่นยิ่งนัก”
องค์ไท่จื่อเงยหน้ามองพระจักรพรรดิฉู่ที่ประทับอยู่เบื้องสูง ทรงพระองค์แช่มชื่นด้วยเลือด
“จงเจิ้งอู๋เสียเป็นคนฉลาดแกมโกงและลึกล้ำมาแต่ไหนแต่ไร แต่ในเรื่องของฝ่าบาทก็ระมัดระวังถี่ถ้วนเสมอมา ถ้าเรื่องนี้เขาเป็นคนลงมือจริง จักมีทางไหนที่ทำให้พี่เลี้ยงนมของกระหม่อมเป็นร่องรอยบกพร่องถึงเพียงนี้?”
“ทั้งหมดนี้ มันบังเอิญเกินไป!”
ฮองเฮาปิดปากองค์ไท่จื่อทันที
“บุตรพระองค์ ระวังถ้อยคำระวังการกระทำ!”
เมื่อกลับถึงตำหนักบรรทม ฮองเฮารีบให้ทุกคนรอบกายถอยออกไปจนหมดสิ้น
เมื่อเงียบสงบไร้ผู้ใดแล้ว นางจึงลากองค์ไท่จื่อมาเปิดใจคุยกันถึงแก่น
“จงเจิ้งอู๋เหซียนมีชะตากรรมเช่นวันนี้ เพราะการกระทำชั่วช้าในวันวานของเขาล้นเหลือ กรรมสนองจึงมาถึง”
“เรื่องศาสตร์อาคมนั้นสุดท้ายก็ตกอยู่บนศีรษะของเขา เราทั้งสองเพิ่งรอดพ้นจากโคลนตมมาได้อย่างยากยิ่ง เจ้ายังพูดเช่นนี้อีก จะให้น้ำสกปรกตกลงมากองที่ตัวเจ้าอีกงั้นหรือ?”