หลิวชิงจูจ้องมองคนแก่ตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ชายชราผู้นั้นคือท่านปู่ของนาง
ยามนี้กำลังจ้องเขม็งมาที่นางด้วยแววตาดุร้าย ชี้นิ้วด่านางทีละประโยค
หลิวชิงจูรู้สึกสมองอื้ออึงไปหมด
นางไม่เข้าใจว่าทำไมชีวิตตัวเองถึงได้กลายเป็นเช่นนี้
เมื่อก่อนนางเคยเป็นถึงบุตรสาวคนโตที่แท้จริงของจวนแม่ทัพ ผู้ที่ทั้งบุรุษและสตรีในจินหลิงต่างก็หมายปองและเอาใจจนสุดชีวิต!!
แต่บัดนี้ กลับถูกคนแก่ต่ำต้อยคนหนึ่งตบลงไปนอนกองกับพื้น
ผู้คนรอบข้างพากันรุมล้อมเข้ามา
นางหวังก็ได้แต่หลบไปอยู่มุมหนึ่งเสียน้ำตาอย่างช่วยไม่ได้
บิดาผู้ให้กำเนิดกลับปะปนอยู่กับคนหมู่มาก ชี้นิ้วด่านางได้อย่างไม่ลดปาก ราวกับว่านางก่อกรรมทำเข็ญอะไรไว้ใหญ่โต
"ข้ารู้มาตั้งนานแล้วว่านางจะรังเกียจพวกเรา ดูซิ แต่นางทั้งไม่ทำกับข้าว ไม่ล้างจาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการกวาดบ้านซักผ้า เมื่อก่อนเฉ่าเอ๋อร์ไม่เคยเป็นแบบนี้สักครั้ง!"
"ใช่แล้ว เฉ่าเอ๋อร์ยังยอมให้หยวนเป่าขี่หลังเป็นม้าให้อีกด้วย"
"พวกเราตื่นขึ้นมาแต่ละวันก็มีข้าวกิน ยื่นมือไปก็มีเสื้อผ้าสะอาดให้ใส่ ห้องก็สะอาดเรียบร้อยเป็นระเบียบ ทั้งหมดนี้ก็เพราะฝีมือเฉ่าเอ๋อร์ทั้งนั้น"
"ใช่ ๆ นางเทียบกับเฉ่าเอ๋อร์ไม่ได้เลย ดูสิหลังจากนางกลับมา วันไหนบ้างที่ไม่เห็นแก่กินแก่หลับ ยังจะให้พวกเรารับใช้นางอีก"
"ยังจะคิดว่าตัวเองเป็นคุณหญิงในจวนใหญ่เจ้าสำอางอยู่อีกหรือ ดูให้ดีว่าตัวเองมันวาสนาแบบไหน!"
"ใช่แล้ว ถูกขับไล่ออกจากจวนแม่ทัพแล้ว ยังจะวางท่าอีกหรือ ตอนแรกนางไม่เขียนจดหมายมาบอกหรือว่า ตัวเองล้ำค่าในจวน ได้รับความโปรดปรานยิ่งกว่าเฉ่าเอ๋อร์เสียอีก"
"ถุย! ตอนนี้ตัวก็เสียให้คนอื่นแล้ว อวิ๋นอ๋องก็คงไม่เอานางแล้วกระมัง"
"แกข่มเหงหยวนเป่า ในบ้านนี้ไม่มีวันได้อยู่อย่างมีความสุขหรอก!"
"ใช่แล้ว รีบลุกขึ้นไปต้มน้ำล้างเท้าให้พวกเราเดี๋ยวนี้!?"
พูดจบอาสามก็ตรงเข้ามาจะกระชากผมของหลิวชิงจู
ลวี่หยิงพุ่งเข้ามาปกป้องหลิวชิงจูไว้ ส่วนหลิวชิงจูฉวยโอกาสผลักประตูวิ่งออกไปจากสกุลหลิว
นางวิ่งไม่หยุด จนมาถึงจวนส่วนตัวที่เคยอาศัยอยู่กับอวิ๋นอ๋อง
หลิวชิงจูเคาะประตูตะโกนร้องขอชีวิต แต่พวกสาวใช้เห็นนางเข้า กลับไม่กล้าเปิดประตูให้นางเข้าไป