จาอีหน่าพยักหน้า
“ใช่”
“แต่กระนั้น แม้ขณะนั้นพี่ชายเป่ยจะสติไม่ชัด แต่ข้าน้อยแม้จะพูดไม่ได้ ขยับตัวไม่ได้ สมองกลับรู้ตัวตื่นตลอดมา”
เมื่อหลี่ชิงลั่วได้ยินดังนี้ ในใจกลับรู้สึกสยองขยาดต่อพิษกุมารนี้อย่างลึกซึ้ง
สำหรับนางแล้ว ชะตาเช่นนี้ย่อมเป็นการมีชีวิตอยู่ที่เหนื่อยกว่าตายยิ่ง
แต่ยามนี้สิ่งที่หลี่ชิงลั่วใฝ่รู้ยิ่งกว่าคืออีกเรื่องหนึ่ง “ฉะนั้น พวกเจ้าจึงบ่มเพาะเผยซานหล่างขึ้นมา”
“หยอดเมล็ดแห่งความเกลียดชังลงในจิตใจของเขา ให้เขาลงมือฆ่าสตรีนับไม่ถ้วนเพื่อจวนกั๋วกงตระกูลเผย หยอดยาเม็ดห้ามเลือดให้ตาอาจใหญ่ที่กลายเป็นปีศาจนับครั้งไม่ถ้วน เพียงเพื่อให้ตาอาจใหญ่ยังหายใจรอดตายต่อไป ส่วนเจ้าเองก็เพียงกลายเป็นศพที่งดงามโดยไม่รู้ตัว?”
เมื่อจาอีหน่าได้ฟังเช่นนั้น ในแววตากลับลอยขึ้นซึ่งความโกรธเกรี้ยว
“ท่านชายผู้นั้นเป็นบุตรแห่งตระกูลเผย สิ่งเหล่านี้มิใช่หน้าที่ที่เขาควรกระทำหรือ?”
“หากพี่ชายเป่ยไม่ตายไปหนึ่งครา เขาจักตื่นจากความงมงายที่ภักดีหนับทนแบบนั้นได้อย่างไร?”
“พระเจ้าแผ่นดินทรงปรารถนาจะประหารเขา ใช่ เมื่อกษัตริย์ให้ขุนนางตาย ขุนนางก็ต้องตาย! แต่เมื่อเขาตายไปแล้วหนึ่งครา มิควรหันมาคิดเผื่อแผนเพื่อตระกูลเผยทั้งตระกูล เพื่อชีวิตของเขาเองบ้างแล้วหรือ?”
หลี่ชิงลั่วส่ายหน้า “ข้ามิได้ว่าแผนการของพวกเจ้าผิด แต่สตรีเหล่านั้นที่ถูกสังหาร นางเหล่านั้นสมควรตายหรือ?”
จาอีหน่าตอบว่า “หนทางแห่งแผนการย่อมมีเลือดตกระหว่างทางเสมอ นั่นก็คือชะตาของสตรีเหล่านั้น”
หลี่ชิงลั่วหัวเราะเย้ยหยัน “คนต่ำต้อยในโลกย่อมดังปลวก มีเพียงผู้สูงศักดิ์เท่านั้นที่ชีวิตนับเป็นชีวิต?”
“ตระกูลเผยได้รับความอยุติธรรมและความอัปยศ ตาอาจใหญ่ย่อมควรเกลียดชัง แต่แม้มดปลวกก็ยังทำให้หอสูงพังทลายได้! ตั้งแต่อดีตถึงบัดนี้ สามัญชนล้มราชวงศ์มานับครั้งนับไม่ถ้วน!”
“เพียงเพราะนางเหล่านั้นเป็นสตรี จึงสมควรถูกเหยียบย่ำเหยียดหยาม ด้วยถ้อยคำเพียงว่า ‘นั่นคือชะตานาง’ จะตัดสินชีวิตทั้งชีวิตของนางเช่นนั้นหรือ?”
“ข้ามิเห็นด้วยกับการกระทำของพวกเจ้า”
“เพราะวิธีวางแผนล้างแค้นมีนับพันนับหมื่น แต่สิ่งที่พวกเจ้าทำนี่เอง ชั่วช้าที่สุดเสียนี่กระไร!”