แม้จะได้ยินความโกรธเกรี้ยวไร้เหตุผลและการดูหมิ่นขององค์หญิงฉางหนิง หลี่ชิงลั่วก็รู้ดีว่าตนเองยามนี้มีสถานะต่ำต้อยเพียงใดในแผ่นดินต้าฉู่ จึงได้แต่อดทนอยู่เงียบ ๆ ทั้งเวลา
แต่จะให้นางทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วก้มหัวหมอบรี่ออกไปเหมือนสุนัขทำเช่นไรก็ไม่มีวันยอม
หลี่ชิงลั่วก้าวเดินเข้าไป หยิบถ้วยโคมใบใหญ่ที่ตกอยู่กับพื้นขึ้นมาต่อ
จากนั้นจึงเทสุราลงถ้วยด้วยมือของตนเอง
"ให้ทำโทษก็ยอมทำโทษ ย่อมไม่มีเหตุที่จะผิดคำสัญญา"
"วันนี้ทำให้องค์หญิงไม่พอใจ แท้จริงเป็นความผิดของหญิงน้อยเอง"
"หญิงน้อยยินดีลงโทษตนเองด้วยการชดชกอีกสามถ้วย"
"ขอให้องค์หญิงโทษภายในได้คลายลง"
"ภายหน้าองค์หญิงจะเสด็จไปแห่งใด ย่อมเป็นเสรีขององค์หญิงเอง โรงสุรายาหวาเชี่ยของพวกเราทำให้องค์หญิงไม่เป็นที่พอพระทัย ก็เป็นเพราะพวกเราไม่มีวาสนาเพียงพอ"
"องค์หญิง ภูเขาสูงทางไกล ฟ้ากว้างทะเลกว้าง หญิงน้อยหนานกงชิงลั่วขอขอบพระคุณที่องค์หญิงเห่อเหมารดงานโรงสุรายาหวาเชี่ยมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา"
พูดจบ เธอก็ชกเหลือทิ้งทั้งสองถ้วยที่เหลือลงคอติด ๆ กันจนหมดสิ้น
แล้วท่ามกลางสายตาจ้องมองและความเงียบงันไร้เสียงใด เธอก็สะบัดหลังตรงอย่างมั่นคง มุ่งออกไป
องค์กงจูที่เจ็ด "นางยังมีกระดูกสันหลังเสียนี่"
กุลสตรีผู้สูงศักดิ์คนอื่น ๆ "ใช่แล้ว ข้าชอบนิสัยนางอยู่เหมือนกัน ผู้ใดเล่าจะเด็ดขาดรวดเร็วเช่นนาง ยังนำความสะดวกและความรื่นรมย์มาให้พวกเรามากมายนัก"
"บัดนี้ข้าออกไปเดินถนนกินที่โรงสุรายาแต่ละครั้ง ก็เลือกแต่โรงของพวกนางเพียงแห่งเดียว"