“ท่านสาวน้อย ตื่นแล้วกระมังเพคะ?”
ได้ยินเสียงภาชนะชงชากระทบกันในห้อง หญิงสาวผู้หนึ่งจึงรีบถือโคมไฟเข้ามาทันที
พอเห็นหลี่ชิงลั่วลุกขึ้นยืนอยู่ข้างโต๊ะในความมืดสนิท นางแทบสะดุ้งเฮือก
แต่เมื่อรู้ตัวว่าผู้มีบุญศรีได้ตื่นแล้ว นางกลับปลาบปลื้มจนรีบก้าวย่องเข้ามา แล้วประคองหลี่ชิงลั่วให้นั่งลง
“ท่านสาวน้อยตื่นขึ้นมาเสียที! ไม่ต้องรีบเลยเพคะ ข้าน้อยจะไปตักน้ำร้อนมาถวาย”
หลี่ชิงลั่วเรียกหญิงนั้นไว้ “เดี๋ยวก่อน”
“ขอถามหน่อย ที่นี่คือที่ใดกัน”
หญิงนั้นยิ้ม “นี่คือเมืองหยางโจว ท่านสาวน้อยล้มหมดสติไปหลายวัน บรรดาคนรับใช้ของท่านจึงพาท่านมาเคาะประตูบ้านข้าน้อย”
“บรรดาท่านชายเหล่านั้นก็ใจกว้างนัก ยกเงินมาให้ข้าน้อยถึงยี่สิบเหรียญ”
“เพื่อขอยืมลานบ้านหลังนี้ไปสักหลายวัน”
“สามีข้าน้อยจึงพาลูก ๆ ไปอาศัยอยู่กับพี่ชายแท้ ๆ ส่วนข้าน้อยอยู่เฝ้าดูแลท่านสาวน้อย”
“หลายวันที่ผ่านมา ทั้งป้อนน้ำป้อนยา เปลี่ยนเสื้อผ้า ชโลมร่าง ล้วนเป็นหน้าที่ของข้าน้อยทั้งสิ้นเพคะ”
หลี่ชิงลั่วเข้าใจสถานการณ์ของตนแล้ว จึงอนุญาตให้หญิงนั้นออกไปตักน้ำ
เพียงได้จิบน้ำไปสองสามอึดใจ เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากนอกหน้าต่าง “ท่านสาวน้อย ท่านตื่นเสียที!”
หลี่ชิงลั่วตอบ “ไม่ต้องรีบ ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้”
นางสวมเสื้อคลุมนอก มัดเส้นผมขึ้นสูงด้วยผ้าไหมแดง
เมื่อก้าวออกไปอีกครา ลานบ้านทั้งลานก็เต็มไปด้วยพวก “ฆ่า” ของนาง
ต่างคนต่างจ้องมองนางด้วยแววตาอาลักอาลัย ความตื่นเต้นที่หาได้ยากยิ่งในวันปกติ
ดูเหมือนว่าหลายวันที่นางหมดสติไป ยังทำให้พวกเขาเป็นทุกข์หนักหนา
หลี่ชิงลั่วเม้มนับดู ไม่มีใครขาดสาบสูญแม้คนเดียว
ใจจึงคลายกังวลลงได้บ้าง
“นอกจากไปแจ้งที่จวนแม่ทัพว่าปลอดภัยดีแล้ว ยังได้เปิดเผยข่าวคราวของข้าแก่ผู้ใดอีกหรือไม่”
หลี่ชิงลั่วเอ่ยถาม
ฆ่าหนึ่งกล่าว “ท่านสาวน้อยวางใจ สองวันมานี้ท่านหนานกงตีและท่านหมอหลวงลั่วก็ปรากฏกายในเมืองหยางโจวเช่นกัน แต่พวกข้าน้อยมิได้เปิดเผยที่หลบซ่อนแต่อย่างใด”
“ตราบที่ท่านสาวน้อยยังมิได้สั่งการ พวกข้าน้อยย่อมไม่กล้าลงมือเอง”
แม้หลี่ชิงลั่วจะหลับใหลต่อเนื่องมาหลายวันหลายคืน พวกเขาก็เพียงทนทรมานรอคอยต่อไป