หลี่ชิงลั่วพูดจบ บรรดาสาวใช้อีกฝ่ายที่ถูกฉู่เอ๋อร์นำคนมาควบคุมไว้เช่นกัน ต่างพรึ่บมองหน้ากันด้วยความตกใจ
หลี่ชิงลั่วสังเกตเห็นสาวใช้คนหนึ่งที่สองมือกุมหลังไว้แต่แรก ไม่รู้กำลังบดขยับอะไรอยู่ ท่าทางดูยุ่งเหมือนกัน
นางรีบก้าวเข้าไปทันที คว้าข้อมือสาวใช้ผู้นั้นเอาไว้ในพริบตา
"เป็นเจ้าเองสินะ"
ฉางหนิงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่กลับแน่นิ่งกัดริมฝีปากแน่นจนไม่มีแม้แต่เสียงใดหลุดออกมา
เมื่อจิ่นหัวรีบตรวจดูมือของสาวใช้ผู้นั้นแล้ว ก็พบเศษผงยาพิษจำนวนหนึ่งซ่อนอยู่ใต้เล็บจริง ๆ
จิ่นหัวกล่าว "คือนาง"
หลี่ชิงลั่วรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่ยังแปลกไป
นางลงมือค้นเสื้อผ้าและแผ่นหลังของสาวใช้
ไม่ช้า ก็คว้าได้จริง ๆ ว่ากระดาษห่อผงยาห่อหนึ่ง
"คือนางจริง ๆ !"
"ฉางหนิง เจ้ายังมีคำพูดใดอีก"
"เจ้ากล้าวางยาพิษพระธิดา ยังหวังฉุดพวกเราทุกคนลงเหวไปพร้อมกัน เจ้ามีเจตนาร้ายอันใดกันแน่"
"ฉางหนิง ใจเจ้าโหดเหี้ยมเสียจริง!"
"ฉางหนิง ไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นคนเช่นนี้"
"ฉางหนิง……"
"ฉางหนิง……"
ฉางหนิงที่ถูกทุกคนตำหนิต่อว่ากลับมีเพียงสายตาตื่นตระหนกมองไปยังผู้หนึ่ง จงเจิ้งซิงเหยา
นางเปิดปากอยากจะชี้แจง แต่กลับดูทรุดโทรมราวกับไม่รู้จะเริ่มพูดตรงไหนดี
สาวใช้ผู้นั้นทันใดนั้นก็กระแทกเข่าลงฟาดพื้นอย่างแรง
"คือหญิงข้า ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของหญิงข้าแต่ผู้เดียว"
"เมื่อสองวันก่อนหญิงข้าทำผิด ถูกองค์หญิงลงทัณฑ์หนัก จึงคิดแคบหวังร้ายขึ้นมา อยากลอบวางยาในขนมขององค์หญิง"
"หญิงข้าเพียงแค่ต้องการให้องค์หญิงทรุดโทรมด้วยอาการปวดท้องเท่านั้น ไม่รู้เลยว่าฝ่าบาทจะนำขนมนั้นไปถวายพระธิดา ยิ่งไม่รู้ว่าหญิงข้าเผลอใส่ผงยามากเกินไป——ทั้งหมดนี้หญิงข้าก็มีความผิดจริง ๆ จนตายก็ไม่พอ ขอพระธิดาโปรดอภัยโทษด้วยเถิด!"