“หยุดก่อน!”
เจิ้งเหม่ยฉีเรียกเธอไว้กะทันหัน
เสิ่นรั่วซีหันกลับมาอย่างหงุดหงิด “อะไรอีกล่ะแม่?”
เจิ้งเหม่ยฉีมีสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนชี้ไปยังลู่เยวียนที่นั่งอยู่บนโซฟา “พาเสี่ยวเยวียนไปด้วย เขาถูกขังอยู่ข้างในมาตั้งสามปี ต้องออกไปพบปะผู้คนบ้าง พาเขาไปเปิดหูเปิดตา แล้วก็ช่วยซื้อเสื้อผ้าดี ๆ ให้สักสองชุด ค่าใช้จ่ายแม่จัดการเอง”
“อะไรนะ?! ให้พาเขาไปคลับจี๋กวงเนี่ยนะ?!”
เสิ่นรั่วซีแทบคลั่ง “แม่บ้าไปแล้วหรือไง! วันนี้คนที่ไปคลับจี๋กวงมีแต่คุณชายกับคุณหนูจากแวดวงชนชั้นสูงของเจียงเฉิง คุณชายอู๋กับพวกก็อยู่ด้วย! ถ้าฉันพาอดีตนักโทษที่เพิ่งออกจากคุกไปด้วย จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? ฉันไม่พาไปเด็ดขาด!”
เจิ้งเหม่ยฉีมองเธอด้วยแววตาเย็นชา ก่อนหยิบกุญแจรถออกมา “ไม่พาไปใช่ไหม? งั้นวันนี้ก็ไม่ต้องขับรถ คบัตรเครดิตของลูกแม่จะอายัดทั้งหมดเดี๋ยวนี้เลย! ถ้าไม่พาเขาไป วันนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้ก้าวออกจากบ้านแม้แต่ก้าวเดียว!”
“แม่! ตกลงแม่เป็นแม่ใครกันแน่เนี่ย!”
เสิ่นรั่วซีโกรธจนตาแดง กระทืบเท้าด้วยความขัดใจ แต่เมื่อถูกแม่ขู่ตัดเงินตัดบัตรอย่างเด็ดขาด สุดท้ายก็ต้องกัดฟันยอมแพ้
เธอจ้องลู่เยวียนอย่างดุร้าย ก่อนขบฟันคำรามเสียงต่ำ “ลู่เยวียน! ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้! ไปกับฉัน!”
ลู่เยวียนหัวเราะไม่ออก เดิมทีคิดจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นแววตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังและห่วงใยของเจิ้งเหม่ยฉี เขาจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
“ได้”
เมื่อออกจากวิลล่า เสิ่นรั่วซีเปิดประตูรถอาวดี้ เอห้า สีแดงแล้วปิดกระแทก ก่อนลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง เธอเห็นลู่เยวียนเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วขึ้นมานั่ง จึงเตือนเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ลู่เยวียน ฉันเตือนนายไว้ก่อน! อย่าคิดว่าแม่ฉันคอยปกป้องแล้วนายจะวางอำนาจในเมืองนี้ได้! พอถึงคลับก็อยู่กินเงียบ ๆ ตรงมุม ห้ามเป็นฝ่ายชวนใครคุย และห้ามพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างนายกับฉันหรือกับตระกูลเสิ่นเด็ดขาด!”
“ถ้ากล้าทำให้ฉันขายหน้า ฉันจะทำให้นายอยู่ในเจียงเฉิงต่อไม่ได้แม้แต่วันเดียว!”
ลู่เยวียนรับมือกับคำขู่ของหญิงสาวข้างกายที่กำลังเดือดดาลด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วหลับตาลงเล็กน้อย ตั้งแต่ต้นจนจบก็คร้านจะเสียเวลาอธิบายอะไรเกินจำเป็น
รถอาวดี้สีแดงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนพุ่งทะยานออกจากหยุนฉี่เจียงซาน
เจียงเฉิง คลับส่วนตัวจี๋กวง
คลับแห่งนี้เป็นแหล่งรวมทายาทตระกูลใหญ่และเศรษฐีหน้าใหม่ระดับแนวหน้าของเจียงเฉิง ตัวอาคารทั้งหลังสร้างอยู่ริมทะเลสาบเทียม แสงสีส่องประกายระยิบระยับ มีรถหรูจอดเรียงรายราวกับเมฆ
รถอาวดี้สีแดงจอดหน้าทางเข้า เสิ่นรั่วซีเพิ่งลงจากรถพร้อมลู่เยวียน ก็มีหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ผมหยักศกยาวประบ่า หน้าตาสะสวย เดินเร็ว ๆ เข้ามาหา
เธอคือหลิ่วอีอี เพื่อนสนิทของเสิ่นรั่วซี และเป็นคุณหนูจากตระกูลหลิ่ว หนึ่งในตระกูลเศรษฐีระดับกลางของเจียงเฉิง
“รั่วซี! ทำไมเพิ่งมาล่ะ คุณชายอู๋กับพวกถามหาเธอตั้งหลายรอบแล้ว... เอ๊ะ?”
หลิ่วอีอีพูดยังไม่ทันจบ สายตาก็เหลือบไปเห็นลู่เยวียนที่เดินตามหลังเสิ่นรั่วซีมา
แม้ลู่เยวียนจะสวมเสื้อเชิ้ตธรรมดาที่ซักจนสีซีด แต่รูปร่างสูงตรงประหนึ่งทวน คิ้วคมดุจดาบ ดวงตาสุกใสดุจดวงดาว ทุกอิริยาบถแฝงความสงบนิ่งและสุขุมอย่างที่สุด ซึ่งหล่อหลอมมาจากการผ่านความเป็นความตายมาแล้วหลายครา บุคลิกโดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง
ดวงตาคู่งามของหลิ่วอีอีพลันเป็นประกาย เธออดยกมือปิดปากหัวเราะอย่างมีเลศนัยไม่ได้ “ว้าว รั่วซี! มิน่าล่ะถึงอิดออดไม่ยอมรับรักคุณชายอู๋ ที่แท้ก็ซ่อนหนุ่มหล่อไว้เงียบ ๆ นี่เอง แอบหาหนุ่มหล่อระดับนี้มาเป็นแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ รีบสารภาพมาเลย เขาเป็นคุณชายลึกลับจากตระกูลไหนที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศ?”
เสิ่นรั่วซีอัดอั้นความโกรธไว้เต็มอกอยู่แล้ว พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เธอรีบคว้าข้อมือหลิ่วอีอีแล้วลากไปทางห้องน้ำอย่างร้อนรน “อีอี เธอพูดเหลวไหลอะไรเนี่ย รีบตามฉันมาเลย อายคนจะตายอยู่แล้ว!”
ระหว่างลากหลิ่วอีอีไปด้วย เธอก็หันกลับมาถลึงตาใส่ลู่เยวียนอย่างดุดัน พร้อมชี้ไปยังมุมห้องจัดเลี้ยงที่มีโต๊ะอาหารบุฟเฟต์ “นาย! อยู่กินของตรงนั้นเงียบ ๆ ห้ามเดินเพ่นพ่านไปไหน ได้ยินไหม?!”
ลู่เยวียนยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แม้แต่จะมองเธอ แล้วเดินตรงไปยังโต๊ะอาหารบุฟเฟต์
ภายในห้องน้ำ
หลังฟังเสิ่นรั่วซีเล่าอย่างหัวเสีย สีหน้าตื่นตะลึงของหลิ่วอีอีพลันแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจและดูแคลนอย่างหนัก
“อะไรนะ?! เขาคือลู่เยวียนคนนั้นเมื่อหลายปีก่อนเหรอ? คุณชายใหญ่ตระกูลลู่ที่ถูกฆ่าล้างตระกูลน่ะนะ? อดีตนักโทษที่เพิ่งออกจากคุกเฮยสุ่ย หลังติดอยู่ในนั้นสามปีน่ะเหรอ?!”
หลิ่วอีอีตบอกตัวเอง สีหน้าเหมือนเพิ่งรอดพ้นจากเรื่องน่าหวาดเสียว “สวรรค์ รั่วซี เธอทำฉันตกใจหมด! ฉันนึกว่าเธอชอบเขาจริง ๆ เสียอีก คนคนนี้เข้าใกล้ไม่ได้เด็ดขาด!”
“ก็ใช่น่ะสิ!” เสิ่นรั่วซีพูดอย่างน้อยใจและหงุดหงิด “แม่ฉันเหมือนโดนของเข้าสิง บังคับให้ฉันพาเขามาเปิดหูเปิดตา แถมยังจะให้เขามาอยู่บ้านฉันอีก ฉันรำคาญจะแย่อยู่แล้ว!”
แววฉลาดแกมโกงวูบผ่านดวงตาหลิ่วอีอี เธอหัวเราะเย็นชาแล้วปลอบว่า “รั่วซี แม่เธอก็มีความคิดคร่ำครึแบบคนรุ่นก่อน ยังยึดติดกับความผูกพันเก่า ๆ ในอดีต แต่คนเราเปลี่ยนกันได้ เขาอยู่ในคุกมาตั้งสามปี คนที่พบเจอก็มีแต่พวกอันธพาลกับนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ ตอนนี้ก็ไม่เหลืออะไรสักอย่าง ไม่แน่ว่าจิตใจคงบิดเบี้ยวไปนานแล้ว ที่มาเกาะบ้านเธอก็หวังจะเกาะกินและสูบเลือดตระกูลเสิ่นเท่านั้น!”
“แล้วจะทำยังไงดี? แม่ฉันปกป้องเขาหัวชนฝา ฉันโมโหจะตายอยู่แล้ว” เสิ่นรั่วซีกระทืบเท้า
“ง่ายมาก!”
หลิ่วอีอียกมุมปากยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนลดเสียงลง “คืนนี้คุณชายอู๋เทียนหัวอยู่ที่นี่ด้วยนะ! คุณชายอู๋ตามจีบเธอมาตั้งนาน แถมครอบครัวเขายังเป็นทายาทของเครืออู๋ซื่อ หนึ่งในตระกูลชั้นนำของเจียงเฉิง เดี๋ยวหาโอกาสให้คุณชายอู๋ปะทะกับเจ้าหมอนั่นแซ่ลู่สักหน่อย ให้ลู่เยวียนบ้านนอกคนนั้นได้เห็นชัด ๆ ว่าความแตกต่างระหว่างคนสูงส่งกับคนต่ำต้อยเป็นยังไง และอำนาจของผู้มีสถานะเหนือกว่ามันกดดันคนอื่นได้ขนาดไหน! ขอแค่ทำให้เขาอับอายต่อหน้าทุกคนจนเห็นความจริง เขาก็จะไม่มีหน้าไปตามตอแยเธออีก!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นรั่วซีเม้มริมฝีปากเล็กน้อย แม้ในใจจะยังลังเลอยู่บ้าง แต่เมื่อนึกถึงท่าทีสงบนิ่งราวกับไม่แยแสสิ่งใดของลู่เยวียนที่บ้าน ราวกับทุกคนติดค้างอะไรเขาอยู่ เธอก็แค่นเสียงเย็นชาในที่สุด เป็นอันยอมรับข้อเสนอของหลิ่วอีอี
……
ขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง
ลู่เยวียนถือแก้วน้ำอุ่น ยืนอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้างโต๊ะบุฟเฟต์ พลางชิมขนมชิ้นประณีตอย่างไม่ใส่ใจ
สำหรับเขา ความอึกทึกและความหรูหราฟุ้งเฟ้อของที่นี่เป็นเพียงภาพมายาที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป ประสบการณ์ฝ่าความเป็นความตายตลอดสามปี ทำให้จิตใจของเขาหลุดพ้นจากความทะยานอยากและความฟุ้งซ่านของคนทั่วไปไปนานแล้ว
ในตอนนั้นเอง เสียงแหลมบาดหูอย่างยิ่งก็ดังขึ้นจากที่ไม่ไกลอย่างกะทันหัน
“โอ๊ะ? ฉันนึกว่าใครเสียอีก พอเดินเข้ามาใกล้ ที่แท้ก็เป็นนายจริง ๆ ด้วย ลู่เยวียน!”
ลู่เยวียนถือแก้วน้ำไว้ แล้วเอียงศีรษะมองเล็กน้อย
เขาเห็นซูอวี่โหรวสวมกระโปรงสั้นสั่งตัดพิเศษของชาแนล กำลังคล้องแขนชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบ ผมมันแผลบ หน้าตาเจ้าเล่ห์ เดินตรงมาหาเขาด้วยสีหน้าดูแคลน
แขนของชายหนุ่มถูกซูอวี่โหรวคล้องไว้แน่น ใบหน้ามีรอยยิ้มเย่อหยิ่งของคนที่คิดว่าตนได้ทุกสิ่งตามปรารถนา
ซุนข่าย
เมื่อเห็นชายคนนี้ แววตาของลู่เยวียนก็เย็นเยียบลง
เมื่อสามปีก่อน ตอนที่ตระกูลลู่รุ่งเรืองถึงขีดสุด ซุนข่ายเป็นเพียงลูกชายของพ่อค้าวัสดุก่อสร้างรายเล็ก ๆ ในเจียงเฉิง เพื่อเกาะตระกูลลู่ เขาคอยตามก้นลู่เยวียนทุกวัน คอยรินชาและปรนนิบัติอย่างนอบน้อมถึงขั้นยอมก้มหัวให้ แม้แต่ตอนรถของลู่เยวียนเปื้อน เขาก็ยังรีบแย่งมาใช้แขนเสื้อเช็ดให้ ราวกับสุนัขปั๊กที่ซื่อสัตย์ที่สุดตัวหนึ่ง