“ไม่ได้ทำให้ข้าเสียหายตรงไหน? เจ้าจงใจใช่หรือไม่ แอบเหน็บว่าข้าอัปลักษณ์? ข้าว่าพวกเขาหน้าตาเหมือนเจ้าอย่างกับแกะ!” เย่ซูตบหมอนผ้าไหอย่างเคียดแค้น
น่าเสียดายที่นางยังเจ็บอยู่ ลงจากเตียงไม่ไหว จึงปล่อยให้เขาหนีไปได้
เจียงจ้าวอี้ไม่ได้สนใจเรื่องอื่น ได้ยินเพียงนางบอกว่าเด็กทั้งสองเหมือนเขา ก็ชะงักไป
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปยังโต๊ะแต่งพระพักตร์ด้านข้าง แล้วส่องกระจกทองแดงพินิจดูใบหน้าตนเองไปมา
เพ่งมองอยู่นาน เขาจึงเท้ามือกับโต๊ะแต่งพระพักตร์แล้วหันไปบอกเย่ซูที่อยู่บนเตียงว่า “ไม่ถูก ดวงตาของพวกเขาเหมือนเจ้า ดวงตาของข้ายาวเรียว ส่วนของพวกเขาเชิดขึ้น”
เย่ซูมีใบหน้างดงามสดใส เครื่องหน้าประเภทนี้งามอย่างมีคมคาย ชวนให้รู้สึกถึงความแข็งกร้าวอยู่บ้าง
ส่วนเจียงจ้าวอี้นั้นต่างออกไป เขาหล่อเหลา ผิวขาว ดวงตาเรียวยาวประหนึ่งตาจิ้งจอก ยามหรี่ตาลงจึงจะเผยความเย็นชาออกมาหลายส่วน
“ยังมีปากอีก ปากของข้าไม่ได้กว้างขนาดนั้น...” คำพูดที่ฟังดูมีเหตุมีผลยังไม่ทันจบ หมอนผ้าไหใบนั้นก็ลอยมา กระแทกใบหน้าเจียงจ้าวอี้อย่างแม่นยำ
“อึก...” เขาตั้งตัวไม่ทัน ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ทันที พลางยกมือกุมจมูก
เย่ซูยิ้มเย็น “จมูกเหมือนเจ้านั่นแหละ สูงเสียขนาดนี้ ขว้างทีเดียวก็โดน”
“เหมือนเจ้า” เจียงจ้าวอี้พยายามเกลี้ยกล่อมนาง
“เหมือนเจ้า!” เย่ซูไม่ยอมอ่อนข้อ ลูกเหมือนใครก็พิสูจน์ว่าคนนั้นอัปลักษณ์