ปลายสายเป็นเสียงชายวัยกลางคนทุ้มนิ่ง น้ำเสียงเคารพและยั้งใจ “นายท่าน”
นี่คือเฉินตู้
อยู่ข้างกายจงหรันมาสิบสองปี ตั้งแต่จงหรันอายุสิบแปดรับช่วงกิจการของตระกูล เขาก็เป็นมือขวาคู่ใจ และต่างจากคนอื่น เฒ่าเฉินเรียกจงหรันเพียง “นายท่าน”——คำเรียกขานนี้แฝงไว้ด้วยน้ำหนักอึดอัดแบบยุคเก่า
“หลังเขาชุ่ยผิง” น้ำเสียงจงหรันไม่รีบไม่ร้อน “บาดแผลถูกยิง เสียเลือดไม่น้อย”
ปลายสายไม่มีคำพูดมากความ มีเพียงเสียงเคาะแป้นพิมพ์และเสียงตอบรับหนักแน่นของเฉินตู้ “เราล็อกตำแหน่งท่านแล้ว อ๋ากุ่ยกับเฒ่าโม่พาคนออกเดินทางแล้ว คาดว่าถึงภายในสิบห้านาที”
จงหรันตอบ “อืม”
จากนั้นมือถือก็ส่งเสียงเตือน หน้าจอขึ้นไอคอนแบตเตอรี่ต่ำสีแดงกะพริบสองครั้ง
“จะดับแล้ว” น้ำเสียงจงหรันไม่ไหวติง
เฉินตู้เงียบไปครู่หนึ่ง “นายท่าน ถ้าโทรศัพท์ท่านดับ เราจะตามสถานการณ์ของท่านแบบเรียลไทม์ไม่ได้——”
“ข้างๆ มีคน” จงหรันเบือนหน้ามองเซี่ยจือโจว “มือถือเขายังใช้ได้”
เซี่ยจือโจวนั่งยองอยู่ข้างๆ หูผึ่งแอบฟัง ทันใดนั้นก็ถูกสายตานี้มองจนสะดุ้ง “หา? ฉัน?”
จงหรันไม่สนใจเขา พูดต่อโทรศัพท์ “จดเบอร์ไว้”
เฉินตู้ตอบรับหนึ่งคำ “ครับ”
“เซี่ยจือโจว” จงหรันท่องชื่อเขาเสร็จ มองเขา “บอกเบอร์”
เซี่ยจือโจวอยากถามว่าทำไม แต่ถูกแววตาจงหรันตีกลับไป ยอมบอกเบอร์หนึ่งชุดอย่างว่าง่าย
“โทรเบอร์นี้” จงหรันพูด
“เข้าใจแล้ว”
จงหรันเอามือถือออกจากหู เหลือบมองเซี่ยจือโจว จากนั้นก็โยนมือถือที่กำลังจะสิ้นใจทิ้งไปข้างๆ เอนหลังพิงลำต้นไม้
ไม่กี่วินาทีต่อมา มือถือเซี่ยจือโจวก็ดังขึ้น
ริงโทนเป็นเพลงเด็กร่าเริงเกินเหตุเพลงหนึ่ง——“ลา ลา ลา ลา ลา ลา ฉันคือนักขายหนังสือพิมพ์น้อย เช้าตรู่ก่อนฟ้าสางก็ไปขายหนังสือพิมพ์ เดินไปร้องไป”
《เพลงขายหนังสือพิมพ์》
จงหรัน “……”
เซี่ยจือโจว “……”
หน้าเซี่ยจือโจวแดงฉานขึ้นทันใด นิ้วเขาปาดไปมาบนหน้าจอ ยิ่งลนยิ่งปัดไม่ติด เพลงนั้นก็ดังก้องกังวานไปทั่วป่าเขาเงียบงันอย่างสดใส
“ข่าววันนี้ดีจังเลย สองสลึงก็ซื้อข่าวได้สองฉบับ”
จงหรัน “……”
ขากรรไกรเขาเกร็งแน่น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง——สีหน้านั้นอยู่กึ่งกลางระหว่างการกระตุกของกล้ามเนื้อกับการข่มกลั้นอย่างแรง ละเอียดอ่อนมาก น่าสงสัยมาก
ในที่สุดเซี่ยจือโจวก็ปัดรับสายได้ จ่อมือถือแนบหู เสียงทั้งร้อนทั้งค่อย “ฮัลโหล ฮัลโหล ได้ยินไหม?”
จากนั้นมือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านข้าง
จงหรันไม่รู้ว่าพยุงตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ดึงมือถือจากมือเขา นิ้วมือเรียวยาว ข้อนิ้วชัดเจน ปลายนิ้วยังเปื้อนเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท ทิ้งรอยนิ้วมือสีแดงเข้มไว้บนเคสมือถือเซี่ยจือโจว
“ฮัลโหล” จงหรันยกมือถือแนบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำ
เซี่ยจือโจวอึ้งคาที่ มือว่างเปล่า จากนั้นก็หุบยิ้ม บีบปาก “……นั่นมือถือนะ”
จงหรันไม่สนใจเขา
ปลายสายเสียงเฉินตู้ดังมา “นายท่าน อาการท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”
“บาดแผลถูกยิง ช่องท้องด้านซ้ายล่าง เป็นแผลทะลุไม่น่ามาก ออกเลือดปานกลาง” จงหรันพูดบอกอาการคร่าวๆ ช้าๆ ชัดๆ “รู้สึกตัวดี เคลื่อนไหวได้”
เซี่ยจือโจวฟังอยู่ข้างๆ อ้าปากค้าง——เมื่อกี้คนนี้ยังท่าทางเหมือนจะตายอยู่เลย ตอนนี้กลับประเมินอาการบาดเจ็บของตัวเองได้เป็นระบบระเบียบขนาดนี้? เขาอดไม่ได้ที่จะเข้าไปใกล้ พึมพำเบาๆ “เมื่อกี้ดูท่าไม่ใช่จะสลบไปแล้วหรอ?”
จงหรันมองเขา แววตาสื่อว่า หุบปาก
“รับทราบ อาการบาดเจ็บส่งให้อ๋ากุ่ยแล้ว พวกเขาจะเตรียมการอย่างรวดเร็ว” ด้านเฉินตู้มีเสียงเคาะแป้นพิมพ์ “นายท่าน การลอบสังหารวันนี้สืบได้เบาะแสบางส่วนแล้ว ตอนนี้คือ——”
“พูดมา” จงหรันตัดบท
“เป็นคนของท่านสาม รวมเจ็ดคนวางแผนฆ่า สี่คนควบคุมตัวได้แล้ว กำลังสอบสวน ส่วนอีกสามคนยังไล่ล่าอยู่ อ๋ากุ่ยลงมือสอบเอง เปิดปากแล้ว ตัวการคือเฉินเป้าศิษย์เอกของท่านสาม เขารับสารภาพว่าได้รับคำสั่งจากท่านสาม แต่จริงเท็จยังต้องตรวจสอบเพิ่ม”
ดวงตาจงหรันหรี่ลงเล็กน้อย แววตาดำขลับฉายแวบเย็นยะเยือก เซี่ยจือโจวอยู่ใกล้มาก เห็นแววตานั้นแล้วสันหลังเย็นเฉียบ ย่อตัวหลบไปข้างๆ โดยไม่รู้ตัว
“ทางบ้านล่ะ?” จงหรันถาม
“ทุกอย่างปกติเรียบร้อย หวุด่างๆ ได้รับข่าวแล้ว กำลังเดินทางมา ระหว่างที่ท่านไม่อยู่ ท่านสองดูแลกิจการภายใน ไม่มีความผิดปกติ”
จงหรันตอบ “อืม” ในน้ำเสียงลดอุณหภูมิลงอีกหลายองศา
เซี่ยจือโจวนั่งยองอยู่ข้างๆ หูผึ่งฟัง แต่เขาได้ยินเพียงเสียงเลือนรางเป็นช่วงๆ อยากรู้แทบตาย แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้——สีหน้าจงหรันน่ากลัวเกินไปจริงๆ ราวกับจะควักปืนออกมาจากไหนสักแห่งได้ทุกเมื่อ
“สืบต่อ” จงหรันพูด “ทางท่านสามอย่าให้ตื่นรู้ รอฉันกลับไปจัดการ”
“เข้าใจแล้ว” เฉินตู้เงียบไปครู่หนึ่ง “นายท่าน อ๋ากุ่ยกับเฒ่าโม่ถึงเขตภูเขาชุ่ยผิงแล้ว คาดว่าอีกห้านาทีจะถึงตำแหน่งใกล้ตัวท่าน”
จงหรันไม่พูดอีก ยกมือถือลงจากหูยื่นคืนเซี่ยจือโจว
เซี่ยจือโจวรับมือถือมาเหลือบดูหน้าจอ——สายยังคุยอยู่ ด้านเฉินตู้ไม่วางหู
เขาจ่อมือถือแนบหู ได้ยินเฉินตู้พูด “คุณเซี่ย ไม่กี่นาทีจากนี้ โปรดดูแลนายท่านต่อไป”
“โอ้ ครับๆ——” เซี่ยจือโจวรีบตอบสองคำ
เซี่ยจือโจวถือมือถือ มองจงหรันเอนหลังพิงลำต้นไม้ หลับตาลงอีกครั้ง ริมฝีปากแทบไม่เหลือสีเลือด แต่ยังคงแผ่กลิ่นอายเข้มแข็ง
เขาลังเลสองวินาที เอ่ยปากเบาๆ “คือว่า……”
จงหรันไม่ลืมตา
“สิ่งที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม”
เซี่ยจือโจวเบะปาก แต่อดทนสามวินาทีก็อดไม่ได้ “งั้นที่คุณพูดกับเขาเมื่อกี้——พวก ‘รอฉันกลับไปจัดการ’——คุณจะไปจัดการอะไรหรอ? ไม่ใช่ไปฆ่าคนใช่ไหม? คุณเป็นพวกมาเฟียหรอ? คุณเป็นพวกมาเฟียจริงๆ ด้วยใช่ไหม? ลูกน้องคุณชื่ออ๋ากุ่ย ฟังชื่อแล้วเป็นพวกมาเฟียชัดๆ——”
“เซี่ยจือโจว”
“……อะไร?”
“ปกติพูดมากอย่างนี้ตลอดเลย?”
เซี่ยจือโจวมีนิสัยอีกอย่างคือพูดมากเวลาประหม่า การพูดช่วยให้เขาผ่อนคลายอารมณ์
เซี่ยจือโจวอ้าปากอยากพูดอะไรแก้ แต่เห็นหน้าซีดเซียวของจงหรันกับริมฝีปากเม้มแน่นก็กลืนคำกลับไป
เขานั่งยองลง เอามือกดปิดแผลด้านข้างเอวจงหรันอีกครั้ง การเคลื่อนไหวนุ่มนวลกว่าเมื่อกี้
“แค่อยากรู้” น้ำเสียงเขาเบาลงมาก “ไม่เคยเจอคนแบบคุณมาก่อน สำหรับผมมันคืออีกโลกหนึ่ง โลกที่มีแต่ในหนัง”
จงหรันเงียบ
ลมภูเขาพัดผ่านยอดไม้ มือเซี่ยจือโจวกดอยู่ข้างเอวจงหรัน รู้สึกถึงอุณหภูมิกายของคนใต้ฝ่ามือ
เขาก้มมองเสื้อยืดสีขาวที่ใช้การไม่ได้แล้วของตัวเอง ถอนหายใจ
“จงหรัน”
“อืม”
“คนของคุณมาถึงแล้ว คุณช่วยให้พวกเขาชดใช้เสื้อผมสักตัวได้ไหม? ตัวนี้ใช้ไม่ได้จริงๆ แล้ว”
จงหรัน “……”