ตามคำสั่งของผู้คุม นักโทษทั้งเก้าคนที่อยู่กลางสนามต่างพุ่งตัวเข้าใส่แท่นควบคุมของตัวเองอย่างสุดกำลัง
เชือกทั้งเก้าเส้นตึงเปรี๊ยะพร้อมกัน จากนั้นก็ออกแรงดึงรั้งกันไปมา ไม่มีใครกล้าหย่อนแม้แต่น้อย
สถานการณ์ในตอนแรกอยู่ในภาวะทางตัน ทุกคนสูสีกัน ไม่มีใครไปได้ไกลนัก มีเพียงอี้จั้งหลันหมายเลข 6 และอู๋อิ่งหมายเลข 3 ที่ถูกลากจนถอยหลังไปหลายก้าว
ตอนนั้นเองก็ได้ยินอู๋อิ่งเอ่ยปากขึ้นว่า "พี่ ๆ ครับ จริง ๆ แล้วฉันว่าเราไม่ต้องเอาจริงขนาดนี้ตั้งแต่แรกก็ได้นะ ถัวเฉลี่ยกำลังกัน มากดปุ่มให้หมดก่อน ให้พวกเพื่อนได้เห็นว่าจิ๊กซอว์หน้าตาเป็นยังไง จะได้ไหม"
ไม่นานก็มีคนค้าน "ถัวเฉลี่ยกำลัง? ยังไง? ก็กำลังแข่งกันอยู่ จะให้ใครไปกดก่อน? ใครกดคนนั้นก็เอาเปรียบสิ!"
ผู้เล่นทุกคนอยากชนะ เพราะที่หนึ่งลดโทษได้ทีเดียวครึ่งปี จะยอมให้โอกาสก่อนกับคนอื่นได้ยังไง
"ปัญหาคือพวกคุณยื้อกันอยู่แบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่เสียเวลา" อู๋อิ่งเสนออีกครั้ง "งั้นให้ฉันกับหมายเลข 6 ไปลองกดก่อนได้ไหม เราสองคนเป็นผู้หญิง ไม่ได้เป็นภัยต่อพวกคุณ บอกตามตรงฉันแค่อยากทำภารกิจให้เสร็จ ไม่อยากถูกคัดออก"
ตอแหลทั้งเพ! ใครจะเชื่อแก?
"นี่คือเกมโชคร้าย ไม่มีกฎผู้หญิงก่อน เงียบ ๆ ไปประหยัดแรงเหอะ!"
"หญิงจิตใจร้ายกาจนัก!"
อู๋อิ่งก็โดนด่ากระเจิงอย่างนี้ แต่ไม่มีใครสังเกตว่าในช่วงครึ่งนาทีที่ถูกด่านั่นเอง เธอได้ฉวยโอกาสเดินไปข้างหน้าแล้วหลายก้าว