หลังจากเปิดผ้าผืนนั้นออก หลี่ซือฉีและซูซู่ก็เห็นพร้อมกันว่า ผนังตรงระเบียงมีรอยเลือดกระเซ็นเป็นวงกว้าง ราวกับภาพวาดกราฟฟิตีแนวนามธรรม
ดูเหมือนที่นี่เคยเกิดเรื่องโหดร้ายทารุณมาก่อน
แต่ความคิดนี้อยู่ได้ไม่นาน ทั้งสองก็สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบที่จ้องมาจากด้านหลัง พวกเขาจับมือกันแน่นอย่างประหม่า แล้วค่อยๆ หันกลับไป—
ช่างไม้หลิวยืนอยู่ในเงามุมห้อง จ้องมองพวกเขาอย่างดุร้าย แขนซ้ายของเขาเผยออกมาใต้แสงไฟในห้องนั่งเล่น เลือดไหลรินจากแขนเสื้อกว้างราวกับก๊อกน้ำที่ปิดไม่สนิท ไม่นานก็รวมเป็นแอ่งอยู่ที่พื้น
มือซ้ายของเขาหายไป ขาดตั้งแต่โคนแขน เหลือแค่ข้อมือเรียบๆ เท่านั้น
“ฉันเรียกพวกแกมาให้ช่วยทำงาน” เขากัดฟันพูดอย่างโกรธเกรี้ยว “ไม่ใช่ให้มายุ่งวุ่นวายในบ้านฉัน!”
“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ!” ซูซู่รีบขอโทษ “เราเห็นผ้าผืนนี้มันเบี้ยว ก็เลยอยากช่วยแขวนใหม่ให้คุณ ใครจะรู้ว่า...”
“พวกแกเป็นพนักงานแบบไหน? ไม่ได้รับการอบรมเลยหรือ? ไม่ให้เกียรตินายจ้างเอาเสียเลย!” ช่างไม้หลิวดูเหมือนถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง เขาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “ฉันจะร้องเรียนพวกแก! ฉันจะร้องเรียนพวกแกแน่!!!”
เขาเริ่มเหวี่ยงแขนที่ด้วน ลากขาเป๋ เตะต่อยอากาศอย่างบ้าคลั่ง เลือดกระเด็นออกจากแขนเสื้อเป็นระยะ กระจัดกระจายไปทั่ว
หลี่ซือฉีตระหนักถึงอันตราย เขาจึงดึงมือซูซู่แน่น พยายามเคลื่อนตัวไปตามกำแพงสู่ประตูทางออก
“คุณหลิว ใจเย็นก่อนนะครับ ไม้เท้าทาสีเสร็จให้คุณแล้ว คุณลองไปตรวจดูก่อนไหม? ถ้ายังไม่พอใจ ก็ติดต่อบริษัทเพื่อคืนค่าบริการได้ ดึกมากแล้ว พวกเราไม่รบกวนแล้ว...”
ช่างไม้หลิวจ้องเขม็งทั้งสอง ดวงตาแทบถลน ดุร้ายราวกับผีดุ