ถังอวิ๋นสี่ดูออกว่าอี้จั้งหลันอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก แต่เธอก็คิดไม่ออกว่าทำไมถึงไม่ดี
เมื่อกี้ตอนเพิ่งฆ่าคนเสร็จยังดูสบาย ๆ อยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ซึมเศร้าขึ้นมา?
แต่ซึมเศร้าก็ส่วนซึมเศร้า อี้จั้งหลันยังคงรักษาสัญญา สุดท้ายก็ช่วยเธอแก้ไขชุดนักโทษนั่นจนเรียบร้อย
นี่ทำให้เธอมั่นใจในความคิดของตัวเองมากขึ้น ผู้เชี่ยวชาญตัวจริงมักมีนิสัยประหลาด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่น่าไว้วางใจ
สายตาของตัวเองนั้นยอดเยี่ยม การเลือกเพื่อนร่วมทีมคนนี้ไม่มีทางผิด!
……
บ่ายสี่โมง ผู้คุมมาเช็คผลงานตรงเวลา
“เข้าแถวให้เรียบร้อย ฉันจะบันทึกทีละคน!”
ผู้เล่นทั้งห้าคนที่อยู่ที่นี่ ล้วนทำตามข้อกำหนด โดยส่งชุดนักโทษอย่างน้อยคนละหนึ่งชุด
ในจำนวนนั้น เยี่ยนเจาส่งมาสามชุด นักสาปแช่งที่ไม่มีกระจกเงาคนหนึ่ง เพื่อลดโทษทัณฑ์นั้นเอาจริงมาก
ผู้คุมตรวจนับเสร็จ กวาดสายตามองรอบ ๆ อย่างเคร่งขรึม “ไม่ใช่นักโทษหกคนหรอกหรือ? ยังมีอีกคนหนึ่งล่ะ?”
“อยู่ตรงนั้นไง” เยี่ยนเจาชี้ไปที่ศพตรงมุมกำแพง ถอนหายใจด้วยความเสียดาย “เขาใช้จักรเย็บผ้าไม่เป็น จู่ ๆ ก็สติแตก ตะโกนว่า ‘ฉันผิด ฉันสำนึกผิด ฉันโง่ขนาดนี้สู้ตายเสียดีกว่า’ แล้วก็ใช้กรรไกรฆ่าตัวตาย”
“จริงหรือ?”
“จริง ทุกคนเห็นหมด ไม่ใช่หรือ?”
ถังอวิ๋นสี่รีบเสริมทันที “ใช่ ๆ ๆ ๆ น่ากลัวแทบตายเลยเจ้าค่ะ! แต่เขาทำบาปหนัก บางทีอาจเป็นการปลดปล่อยก็ได้นะเจ้าคะ?”
อี้จั้งหลันก็พยักหน้า เธอใช้แววตาที่สงบแต่แฝงความบ้าคลั่งเล็กน้อย เหลือบมองผู้เล่นชายสองคนข้าง ๆ เหมือนกับตอนที่ถือกรรไกรเมื่อกี้ไม่มีผิด