[พวกเธอ ท่านี้มันคลุมเครือไปหน่อยไหม?]
[คลุมเครือไม่คลุมเครือฉันไม่รู้ รู้แต่ว่าถ้าอี้จั้งหลันพุ่งใส่อีกสักสองสามที เอวของเยี่ยนเจาคงได้พังแน่]
[เยี่ยนเจานี่ห่วงเพื่อนร่วมทีมจริง ๆ นั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูตลอด พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เปิดประตูทันที กลัวเปิดช้า]
[เฉียดฉิวไปนิดเดียว เร็วมาก ไม่งั้นนักพรตผีได้แตะตัวอี้จั้งหลันแล้ว!]
[คู่หูที่ยอดเยี่ยม!เพื่องานประสานของพวกเธอ ฉันเติมเหรียญอีก 200!]
……
เยี่ยนเจาไม่รู้หรอกว่าตัวเองถูกผู้ชมหญิงในห้องไลฟ์ชมเชย ตอนนี้เธอถูกอี้จั้งหลันกดทับอยู่ข้างล่าง พยายามอยู่นานกว่าจะปีนขึ้นมาได้
“ครั้งต่อไปหลบ ๆ ฉันหน่อยได้ไหม?”
“ไม่ทัน ” อี้จั้งหลันตอบตามตรง “ดูสถานการณ์สิ ขอแค่ฉันช้าไปครึ่งวินาทีก็ไม่มีทางผ่านด่านแบบไม่เสียเลือดแล้ว”
ผ่านด่านแบบไม่เสียเลือด ก็หมายความว่าคืนนี้ค่าพลังเลือดไม่ลดลงเลย เยี่ยนเจาฟังแล้วดีใจขึ้นมาทันที เอวก็ไม่ปวดแล้ว เร่งเร้าต่อ
“ไปเสียนาน ต้องได้อะไรมาแน่เลย เล่าสิ”
อี้จั้งหลันล้วงรูปถ่ายปึกหนึ่งยื่นให้เธอ “ยามคนนั้นก็เป็นผี ไล่ฉันอยู่พักใหญ่ นี่ได้มาจากห้องยาม ยังไม่ได้ดูละเอียด”
เยี่ยนเจารับมา ตรวจดูทีละรูป ยิ่งดูยิ่งแปลกใจ “……นี่มันลวี่อิ๋นเฟิ่งนี่?ยามแอบถ่ายคนอื่น?”
ในรูปเป็นลวี่อิ๋นเฟิ่งจริง ๆ และเป็นมุมแอบถ่ายทั้งหมด บางรูปเป็นแผ่นหลัง บางรูปเป็นด้านข้าง บางรูปถึงขั้นถ่ายกระโปรงด้านในตอนอยู่ในร้านก๋วยเตี๋ยวระยะใกล้ ชุดกี่เพ้าโบราณสีแดงเข้มตัวนั้นจำง่ายมาก