ครึ่งชั่วโมงหลังจากต่อจิ๊กซอว์เสร็จ อี้จั้งหลันกับเยี่ยนเจาก็ได้พบกับเพื่อนร่วมทีมของตนในที่สุด
ถังอวิ๋นสี่แทบจะคลานเข้ามาในสนาม เธอผมเผ้ากระเซิง ใบหน้ายังมีรอยฝ่ามือแดงเถือก มือก็ถูกข่วนหลายแผล ดูอเนจอนาถยิ่ง
เธอปลดกระดุมชุดนักโทษ หยิบชิ้นส่วนตัวต่อออกมาจากอกทีละชิ้น
“ใช่สี่ชิ้นนี้ไหม ฉันหาได้ครบแล้วนะ!”
ผู้คุมที่ทำหน้าที่ตรวจสอบเห็นว่าไม่มีปัญหา จึงพยักหน้าให้ผู้คุมที่ถือนาฬิกาจับเวลา
“นักโทษกลุ่ม 6 เวลา 62 นาที 54 วินาที 72 เป็นที่หนึ่งของรอบนี้!”
ถังอวิ๋นสี่ถอนใจโล่งอกสิ้นเชิง เธอล้มตัวลงนอนกับพื้น รู้สึกน้อยใจจนแทบจะร้องไห้โฮ
เยี่ยนเจาเดินเข้ามาใกล้ เห็นสภาพอย่างนี้ก็พอจะเดาอะไรได้บ้าง
“พวกนั้นรังแกเธอมาเหรอ?”
“อืม พวกมันไม่อยากให้เราสามคนได้ที่หนึ่ง คิดจะเอาชิ้นส่วนตัวต่อของฉันไปทิ้งให้ได้ ตบตีฉัน ยังคิดจะเอาลูกบอลทะเลกดน้ำให้ฉันจมน้ำตายด้วย”
“แล้วเธอหนีออกมาได้ยังไง?”
“ผู้คุมอยู่หน้าประตูน่ะ ฉันเรียกพวกเขา” ถังอวิ๋นสี่พูด “ถึงกติกาจะไม่ได้ห้ามฆ่ากัน แต่ก็อย่าให้เกินไปน่ะ พวกเขาเลยเข้ามาควบคุมสถานการณ์พอเป็นพิธี ฉันเลยฉวยโอกาสหนีออกมาได้”
เยี่ยนเจาพยักหน้า “ลำบากเธอแล้ว”
“พวกเธอต่างหากที่ลำบาก!” ถังอวิ๋นสี่ก้มหน้ามองอี้จั้งหลันที่นอนในอ้อมกอดของเยี่ยนเจา แววตาเปี่ยมด้วยความชื่นชม “หลันหลัน ฉันคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเธอเอาเชือกไปชักเย่อกับพวกนั้นแล้วยังชนะได้ เป็นระดับราชันชัด ๆ!”
“…เฮ้ย เรียกหลันหลันกันแล้ว สองคนนี้สนิทกันมากเหรอ?”