สองชั่วโมงต่อมา ขบวนรถหยุดห่างจากชานเมืองหลิ่วเหอหนึ่งกิโลเมตร
หลี่เว่ยกั๋วลงจากรถเป็นคนแรก หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมา
แล้วปีนขึ้นเนินดินนูนริมถนน ยกกล้องขึ้นส่องสำรวจ
หลินโม่กับหวังเฉียงและคนอื่น ๆ ตามมาด้วย ทั้งหกคนยืนเรียงกันบนเนินดิน มองไปทางเมือง
เมืองหลิ่วเหอมีขนาดไม่ใหญ่ เมื่อมองจากที่สูงก็เห็นรูปร่างของเมืองได้ทั่วทั้งเมือง
อาคารเตี้ย ๆ เรียงรายไปตามถนนสายหลัก บนถนนมีเงาดำเคลื่อนไหวอยู่
“สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?” หวังเฉียงถาม
หลี่เว่ยกั๋วลดกล้องส่องทางไกลลง ขยี้ตาที่เริ่มล้า “ดูจากภายนอก ในเมืองน่าจะมีผีศพราวร้อยตัว กระจายกันอยู่ ไม่พบสิ่งประหลาดอื่น น่าจะมีแค่พวกนี้ชนิดเดียว”
“ร้อยตัว”
“จำนวนไม่น้อยเลย ตอนนี้เรามีกำลังรบแค่หกคน ระวังตัวกันหน่อย” หลี่เว่ยกั๋วเก็บกล้องส่องทางไกล แล้วหันไปมองคนที่อยู่ด้านหลัง
หลี่เว่ยกั๋วรีบจัดกำลัง “หวังเฉียงกับหวังชิงเหยียนเป็นกำลังหลัก อวี่ซี เธอคอยเสริมสถานะให้พวกเขา ส่วนหลินโม่ อวี่ฉิงกับฉัน จัดการตัวที่หวังเฉียงพลาดไป”
“ผู้รอดชีวิตทั่วไปไม่ต้องเข้าร่วมครั้งนี้ พวกเขาไม่มีอาวุธ ให้รออยู่ที่นี่ทั้งหมด พอจัดการพวกมันหมดแล้วค่อยเข้าไปขนเสบียง”
หลี่อวี่ซีพยักหน้า แสงสีขาวน้ำนมเริ่มรวมตัวขึ้นในฝ่ามือ
หวังเฉียงชักดาบถังขนาดยักษ์ออกมาจากด้านหลัง
“ให้คนทั่วไปอยู่ที่นี่ก็ได้” จ้าวเถี่ยจู้รับคำจากด้านข้าง ก่อนหันไปจัดการคนที่อยู่เฝ้าขบวน
เมื่อจัดกำลังเสร็จ ทั้งหกคนชักดาบ แล้วมุ่งหน้าไปยังเมืองหลิ่วเหอ
หลี่อวี่ซีเดินอยู่กลางขบวน ค่อย ๆ มอบพรแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์ให้กับอาวุธของทุกคน
“มีเวลาแค่ 10 นาที” เธอเตือน
หวังเฉียงไม่หันกลับมา เพียงยกดาบถังเล่มมหึมาขึ้นแกว่งเล็กน้อย เป็นสัญญาณว่ารับรู้แล้ว
ทุกคนเดินเข้าสู่ปากทางเข้าเมือง
ผีศพปรากฏขึ้นในสายตา
ผีศพตัวนั้นหลังค่อม ผิวหนังสีดำสนิทปกคลุมทั่วร่าง มันกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างรถตู้ที่พังยับ ไม่รู้ว่ากำลังแทะอะไรอยู่
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า มันก็เงยหน้าขึ้นฉับพลัน ลูกตาขุ่นมัวกลอกมาทางทั้งหกคน