หลินโม่ฝันไปเรื่องหนึ่ง
ในฝัน เขากลับไปยังยุคปัจจุบัน มีหญิงสาวสองคนอยู่ข้างกายซ้ายขวา ใบหน้าของพวกเธอกลับเป็นหลี่อวี่ฉิงกับหลี่อวี่ซี
ขณะที่เขากำลังจะรุกคืบไปอีกขั้น...
“หลินโม่... หลินโม่... กินข้าวได้แล้ว!”
เสียงจากโลกความจริงดังขึ้น ฉีกความฝันของเขาจนขาดกระจุย
หลินโม่ลืมตา มองซ้ายมองขวา ฟ้าสว่างแล้ว
ที่แท้ก็แค่ฝัน
“ถึงกับฝันเปียกเลยแฮะ แต่ก็เข้าใจได้”
“สองชาติก่อนก็โสด ชาตินี้ก็ยังโสด ไม่เคยแม้แต่จับมือผู้หญิง”
“ตอนนี้มีสาวสวยสองคนอยู่ด้วยทุกวัน ถ้าไม่คิดอะไรเลยนั่นสิแปลก ฉันก็ไม่ได้เป็นขันทีสักหน่อย”
เขาตบแก้มตัวเองเบา ๆ เรียกสติ ก่อนผลักประตูรถแล้วเดินไปยังกองไฟ
หลี่อวี่ฉิงยื่นโจ๊กข้าวให้ ไอร้อนลอยขึ้นท่ามกลางอากาศหนาวยามเช้า
ทั้งสามนั่งล้อมกองไฟแล้วกินกันเงียบ ๆ
ระหว่างกิน หลินโม่ก็ทำตามความเคยชิน ปล่อยจิตสำนึกเข้าไปในหน้าต่างระบบ ใช้สิทธิ์สุ่มฟรีของวันนี้
“ยินดีด้วย คุณได้รับคุณสมบัติสีขาว: รวมสายน้ำ”
กินเสร็จ ทั้งสามก็เก็บหม้อชามให้เรียบร้อย
หลินโม่เรียกพี่น้องสองสาวให้หยิบอาวุธ แล้วเดินไปยังรถของหลี่เว่ยกั๋ว
หลี่เว่ยกั๋ว หวังเฉียง และหวังชิงเหยียนกำลังยอง ๆ กินมื้อเช้าอยู่ข้างกองไฟ
เมื่อเห็นหลินโม่กับอีกสองคนถืออาวุธเดินมา ดวงตาหลี่เว่ยกั๋วก็เป็นประกาย เขาเอ่ยขึ้นก่อนว่า
“พวกคุณนี่... เอาอาวุธมาให้พวกเราหรือ?”
หลินโม่กลอกตา
เขาคิดในใจ: หน้าตาก็ไม่ได้ดีอะไร แต่จินตนาการไปไกลเสียจริง
เขาไม่ตอบ เพียงวางอาวุธที่เอามาทีละชิ้นลงบนพื้น
ดาบถัง มีดสั้น ดาบใหญ่ และกำไลเสริมพลัง ถูกวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
หลี่เว่ยกั๋วก้มหน้าซดโจ๊กในชามอีกสองสามคำจนหมด เช็ดมือ แล้วยองลงหยิบดาบถังขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ ก่อนกวัดแกว่งสองครั้ง
“ดาบดี!” เขาชมจากใจ
จากนั้นก็หยิบดาบใหญ่ขึ้นมา อาวุธชิ้นมหึมายาว 1.8 เมตร หนักเกิน 25 กิโลกรัม
ถือมือเดียวแล้วหนักอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับหนักเกินไป
หลินโม่เตือนว่า “หัวหน้าทีม ลองถ่ายพลังจิตเข้าไปดูสิ”
หลี่เว่ยกั๋วทำตาม เขาถ่ายพลังจิตเข้าไปในตัวดาบ
ชั่วพริบตา ดาบใหญ่ที่เดิมยาวกว่าหนึ่งเมตรก็ขยายยาวขึ้นเป็นสองเมตรกว่า