คุยเน็ตกับทายาทระดับราชสำนักกรุงปักกิ่ง จนบ่อน้ำปลาผมถูกระเบิดยับ

ตอนที่ 4 ถูกยั่วแบบเนียน ๆ

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

พูดให้เห็นภาพก็คือ—

เธอคิดว่าหนิวโหม่ของตัวเองอึดสุด ๆ เลยพุ่งนำหน้าไปก่อน

มาร์โคโปโลของเซี่ย อวี๋ซินยังตั้งหน้าตั้งตาเก็บครีปอยู่ แต่หนิวโหม่ของเธอกลับพุ่งไปประชิดตัวโห่วอี้แล้ว

เธอกดปุ่มโจมตีปกติรัวจนแทบจะเกิดประกายไฟ แถมยังพึมพำไปด้วย

“ฉันโจมตีรัว ๆๆๆ...”

แถบพลังชีวิตของโห่วอี้ลดลงอย่างเชื่องช้า ส่วนของเธอกลับลดฮวบ ๆ

พอรู้ว่าท่าไม่ดี เธอก็หันหลังวิ่งทันที

เธอพรวดไปหลบอยู่หลังมาร์โค แถมยังโยนความผิดให้เขาอีกต่างหาก

“ดูสิ นายเอาแต่เก็บครีป ไม่รู้จักปกป้องฉันเลย ฉันอุตส่าห์ปกป้องนายจนโดนโห่วอี้ตีแทบตายแล้วเนี่ย!”

หรวน จิ่วถังพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ ทั้งที่เหตุผลฟังไม่ขึ้นสักนิด แถมไม่มีแววรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย

“นั่นเรียกว่าปกป้องฉันเหรอ?” เซี่ย อวี๋ซินทั้งโมโหทั้งขำ

“ฉันว่านี่เธอคิดว่าเกมนี้ง่ายเกินไป เลยอยากแจกแต้มให้ฝั่งตรงข้ามมากกว่า เล่นปลอดภัย อย่าเพิ่งบ้าบิ่น รอฉันเลเวล 4 ก่อน”

“เออ ๆ ก็ได้” หรวน จิ่วถังเบะปาก

เธอเองก็รู้ว่ามาร์โคเป็นฮีโร่ที่ต้องใช้เวลาเก็บเลเวล แถมไช่เหวินจีฝั่งตรงข้ามก็เข้ามาแล้ว จะบ้าบิ่นต่อไปไม่ได้จริง ๆ

จากนั้นทั้งเกมก็เล่นกันอย่างรัดกุมสุด ๆ

แม้หนิวโหม่ของหรวน จิ่วถังจะมีจังหวะเปิ่น ๆ อยู่บ้าง แต่เวลาเปิดไฟต์นี่กล้าพุ่งเข้าใส่จริง ๆ

ยิ่งมีซี้ ซิงฉือมาช่วยมาร์โคที่เลนพัฒนา ตั้งแต่เลเวล 4 เพื่อดักโจมตีโห่วอี้ด้วยแล้ว

มาร์โคโปโลของเซี่ย อวี๋ซินจึงเก็บเลเวลได้ดีมาก ทำดาเมจได้สูง

หนิวโหม่ก็ทั้งอึดทั้งมีสกิลควบคุม แถมยังปกป้องเขาได้เป็นอย่างดี

ทั้งสามคนประสานงานกันอย่างเข้าขา จนพลิกความได้เปรียบในเลนพัฒนาได้สำเร็จ

จากนั้นก็สลับเลนดันป้อมไปเรื่อย ๆ และคว้าชัยชนะในเกมนี้มาได้อย่างราบรื่น

เซี่ย อวี๋ซินได้เหรียญทองในตำแหน่งมือยิง ส่วนหรวน จิ่วถังได้เหรียญเงินในตำแหน่งซัพพอร์ต

“เห็นไหมล่ะ เจ้าซินซินตัวน้อย”

หรวน จิ่วถังยืดอกอย่างภาคภูมิใจ เริ่มอวดตัวเสียแล้ว

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้โง่ ฝีมือก็แค่ด้อยกว่านายนิดเดียว...นิดเดียวจริง ๆ นะ”

“อืม ไม่โง่หรอก” เซี่ย อวี๋ซินตอบเนิบ ๆ

“แค่บางทีปล่อยท่าไม้ตายไม่ค่อยแม่น หนิวโหม่คนอื่นใช้สกิลวาร์ปร่วมกับท่าไม้ตาย”

“ส่วนสกิลวาร์ปของเธอเอาไว้หนีตายอย่างเดียว”

หรวน จิ่วถังไม่สะทกสะท้านสักนิด กลับยิ้มยั่วเขาเสียด้วย

“นี่นายก็สังเกตเห็นด้วยเหรอ?”

หรวน จิ่วถังเวอร์ชันพูดจาเลี่ยน ๆ ปรากฏตัวแล้ว เน้นแย่งคุมเกมจากอีกฝ่ายเป็นหลัก

“สนใจฉันขนาดนี้เลยเหรอ พี่ซินซิน? ตกหลุมรักฉันแล้วใช่ไหม?”

เซี่ย อวี๋ซินโต้กลับอย่างใจเย็น

“โอกาสที่ฉันจะตกหลุมรักหนิวโหม่ยังมากกว่าตกหลุมรักเธออีก”

“เธอคอยวิ่งตามหลังฉันต้อย ๆ ฉันจะไม่สังเกตเห็นได้ยังไง”

หรวน จิ่วถังแสร้งทำหน้าเศร้า

“ไม่รักก็อย่าทำร้ายกันสิ ฉันเสียใจจริง ๆ นะ”

แล้วเธอก็หันไปชมซี้ ซิงฉือทันที

“พี่ชายชั้นสองยังใจดีกว่าอีก รู้จักชมฉันด้วย ไม่เหมือนใครบางคน ปากร้ายจริง ๆ”

“น้องสาวตาถึงนี่นา!” ซี้ ซิงฉือจงใจคล้อยตาม

“หึ พวกเธอสองคนจับมือเป็นพันธมิตรกันแล้วสินะ” เซี่ย อวี๋ซินแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน

หรวน จิ่วถังกล่าวอย่างมีเหตุผลเต็มที่ “ก็บอกแล้วไงว่าประชาชนตาสว่างกันทุกคน โค่นอำนาจเผด็จการของเซี่ย อวี๋ซิน เป็นหน้าที่ของทุกคน!”

“เห็นด้วย!” พออยู่ในโลกออนไลน์ ความกล้าของซี้ ซิงฉือก็เพิ่มขึ้นมาไม่น้อย

เซี่ย อวี๋ซินพูดเสียงเย็น ฟังพวกเธอจับมือเป็นพันธมิตรกันอย่างฮึกเหิมแล้วก็ตัดสินใจจะสลายพันธมิตรทีละคน

“ซี้ ซิงฉือ ถ้านายอยากโดนสักที ฉันก็ยินดีช่วยคลายเส้นให้”

“ผิดไปแล้ว ๆ พี่! ผมเชื่อฟังพี่ทุกอย่างเลย!”

ซี้ ซิงฉือยอมแพ้ทันควัน ตั้งแต่เด็กเขาก็สู้เซี่ย อวี๋ซินไม่ได้ เรื่องนี้เขารู้ตัวดีอยู่แล้ว

“น้องสาว พี่ขอโทษนะ พี่ขอยอมแพ้ก่อนล่ะ”

“เฮ้อ...ไม่เป็นไรหรอกพี่ใหญ่!”

หรวน จิ่วถังแสดงท่าทีเข้าอกเข้าใจเป็นอย่างดี

“ฉันรู้ว่าพี่ก็ลำบากใจ อยู่ค่ายเฉาแต่ใจอยู่ฮั่น ฉันเข้าใจหมดเลย”

หลังจากนั้นพวกเขาก็เล่นกันอีกหลายเกม เซี่ย อวี๋ซินกับหรวน จิ่วถังคอยหยอกล้อกันอย่างพอดี ๆ สลับกับประสานงานกันอย่างรู้ใจเพื่อไต่แรงก์

แน่นอนว่าพวกเธอก็ไม่ลืมซี้ ซิงฉือ คอยเรียกเขามาร่วมวงเป็นระยะ จะได้ไม่ต้องเหงาอยู่คนเดียว

ซี้ ซิงฉือฟาร์มป่าเงียบ ๆ แอบกินอาหารหมาไปพลาง ในใจมีความคิดเดียว

ต้นไม้เหล็กอย่างพี่อวี๋ อาจจะออกดอกจริง ๆ แล้วก็ได้

*

พอทั้งสามคนเล่นเกมเสร็จ ก็เกือบห้าทุ่มครึ่งแล้ว

หรวน จิ่วถังยืดเส้นยืดสายครั้งใหญ่ ก่อนจะลุกจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟัน

พอจัดการธุระเสร็จ เธอก็ปิดไฟ วิ่งพรวดขึ้นเตียง แล้วมุดเข้าไปขดตัวในผ้าห่มอุ่นสบายแสนวิเศษ

ถึงเวลาเริ่มพิธีเตรียมตัวเข้านอนประจำวันของเธอแล้ว

เธอเปิดหน้าฟีดเพื่อนในวีแชต แล้วไถดูไปเรื่อย ๆ อย่างเกียจคร้านไร้จุดหมาย

จู่ ๆ นิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอก็ชะงัก

เพราะเธอเห็นรูปหนุ่มหล่อที่สะดุดตาสุด ๆ แถมยังดูคุ้นหน้าอยู่หน่อย ๆ

เธอกดเข้าไปดูใกล้ ๆ

ชายหนุ่มมีผมสีดำทรงแสกข้างแบบยุ่งนิด ๆ แต้มไฮไลต์สีเทา ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป ผิวขาวเย็นตัดกับบรรยากาศยามค่ำคืนจนดูเย็นชาอยู่หลายส่วน

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำที่ดูมีคุณภาพดี กางเกงสแล็กลำลอง แนวไหล่เรียบคมได้รูป ปลายแขนเสื้อพับขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นท่อนแขนที่มีเส้นสายสวยงาม

กระดุมเสื้อเชิ้ตติดไว้หลวม ๆ เพียงไม่กี่เม็ด คอเสื้อเปิดตั้งแต่ช่วงคอลงมา เผยให้เห็นไหปลาร้าได้อย่างชัดเจน และถัดลงไป...

กล้ามหน้าท้องเผยให้เห็นเป็นลาง ๆ ดวงตาคู่นั้นมองกล้องอย่างสบาย ๆ และเกียจคร้าน

เขายืนพิงราวระเบียงอย่างตามสบาย ทั่วทั้งร่างแผ่บรรยากาศสูงศักดิ์ออกมา

เธอมองไม่ออกว่าฉากหลังของรูปถ่ายเป็นที่ไหน แต่ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองดูอลังการมาก

หรวน จิ่วถัง: “!!!”

หรวน จิ่วถังจ้องรูปถ่ายนิ่งไปสองวินาที

โอ้โห

เพื่อนในฟีดของเธอมีคนระดับนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

แถมทำไมถึงดูคุ้น ๆ ด้วยนะ

เธอออกจากโหมดเต็มหน้าจอแล้วเพ่งดูชื่อที่บันทึกไว้

—เอ็กซ์

นี่เซี่ย อวี๋ซินเหรอ?!

หรวน จิ่วถังสะดุ้งวาบ รีบเปิดรูปขึ้นมาอีกครั้ง แล้วใช้สองนิ้วขยายภาพ

จากนั้นก็เริ่มพินิจรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน

แหม ๆๆ

ต้องยอมรับเลยว่าคนคนนี้เกิดมาหล่อจริง ๆ รูปถ่ายทั่วไปยังหล่อกว่ารูปติดบัตรหลายระดับ

โครงหน้าดีมาก โหนกคิ้วสูง สันจมูกโด่ง แนวกรามคมชัด เป็นหนุ่มหล่อสไตล์จีนที่ดูสง่างามและได้สัดส่วน

ผิวขาวมาก แต่ไม่ดูบอบบางเป็นผู้หญิงเลย คงเพราะสีหน้าเย็นชาและโครงหน้าคมเข้มช่วยปรับสมดุลไว้

กล้ามหน้าท้องที่เผยออกมานั้นเซ็กซี่มาก ไม่ได้ใหญ่โตเกินไป แต่เป็นกล้ามเนื้อกระชับที่ดูมีพละกำลัง

พอดีเป๊ะ เป็นสเปกที่เธอชอบที่สุด!!

หรวน จิ่วถังจ้องรูปจากซ้ายไปขวา บนลงล่าง พลิกไปพลิกมาอยู่หลายวินาที

ความหื่นกระโจนขึ้นครองใจเธอในยามดึกที่ความรู้สึกถูกเร่งเร้า

เธออดสงสัยไม่ได้ว่ากล้ามหน้าท้องของผู้ชายคนนี้ ถ้าได้จับจะรู้สึกอย่างไร

ตอนมัธยม ช่วงพักระหว่างคาบ พวกเธอผู้ชายผู้หญิงหลายคนเคยนั่งคุยเล่นกัน แต่เธอลืมไปแล้วว่าคุยเรื่องอะไร

จู่ ๆ มีผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่าตัวเองมีกล้ามหน้าท้อง ถามว่าอยากลองจับไหม แล้วก็มีผู้หญิงสองสามคนลองยื่นมือไปแตะดู

แต่เธอปฏิเสธ เพราะรู้สึกว่ามันเสียมารยาท พอมาคิดตอนนี้ก็ไม่ได้เสียดายอะไร

แต่กล้ามหน้าท้องของเซี่ย อวี๋ซินไม่เหมือนกันนี่นา!

แค่ได้มองก็เพลินตาแล้ว ไม่ได้จับนี่น่าเสียดายจริง ๆ

เธอเป็นคนที่ถ้านอนได้ก็ไม่มีวันนั่งอยู่แล้ว ชาตินี้คงไม่มีวันมีกล้ามหน้าท้องแน่ ๆ ไม่รู้ว่าจะหาแฟนที่มีกล้ามหน้าท้องมาให้เธอลองจับได้ไหมนะ

คิดแล้วเธอก็กดเข้าไปในห้องแชตของเซี่ย อวี๋ซิน แล้วส่งข้อความไปกวนเขาอย่างเจ้าเล่ห์

เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: “รูปในฟีดของพี่ซินซินหล่อมากเลยค่ะ ยั่วฉันสำเร็จแล้วนะ”

เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【ภาพเคลื่อนไหวทำหน้าหื่น】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป