ทำร้ายกันให้เจ็บแค่ไหนก็ยังสนุกกว่าทำรักซะอีก
หรวน จิ่วถังต้องทำงานล่วงเวลาที่สำนักกฎหมายจนถึงตีนยาวครึ่งทุ่ม พอออกจากลิฟต์ก็ถูกแฟนออนไลน์ที่เพิ่งเลิกกันไปไม่นานดักรออยู่
ครึ่งยอมครึ่งขัด เธอก็ถูกใบหน้าหล่อและหุ่นดีของอดีตแฟนล่อล่วงขึ้นไปบนเตียง
……
ดวงตาของหรวน จิ่วถังเริ่มเลือนลาง ความคิดลอยไกล ไม่เข้าใจว่าเรื่องมันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง
จูบของชายหนุ่มประทับลงที่ท้ายทอยของเธอ แน่นและร้อนฉ่า เหมือนจะกลืนเธอลงคอทั้งเป็น
เสียงของเขาดังข้างหู เหี่ยวแห้งจนแทบทุกคำฟังดูหยาบกร้าว
“เบบี๋ จะรีเทิร์นไหม?”
“อือ… ไม่รีเทิร์น!”
เธอกัดริมฝีปากล่าง ตอบกลับมาอย่างเด็ดขาดไม่มีหย่อน
ชายหนุ่มเงียบไปหนึ่งวินาที
แล้วแรงด้านหลังก็หนักขึ้นทันที
จากนั้นทุกอย่างก็พลิกไปหมด
“อือ… มีปัญหาอะไรกับแกเนี่ย!”
เสียงหวานแหบพร่าของเธอหลุดออกมา ตัวสั่นเครือโดยไม่ทันตั้งตัว หางตาชุ่มชื้นขึ้นมานิด ๆ
ไม่รู้เพราะโกรธ หรือเพราะอย่างอื่น
จากนั้นฟันขาวก็กัดริมฝีปากล่างแน่นจนไม่ยอมคลายเพื่อไม่ยอมประนีประนอม ปลายนิ้วเกาะกุมผ้าปูเตียงจนรั้ง
เหมือนอยากบีบคออดีตแฟนคนนั้นให้ขาด
เธอโกรธจนด่าออกมา แต่เสียงแตกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่เป็นประโยค
“ไม่… ไม่เอาแล้ว เจ้าตัวร้าย ไปให้พ้นไป!”
พูดจบก็คลานหนีไปข้างหน้า
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ อยู่ข้างหลัง เสียงนั้นมีเสน่ห์จนบรรยายไม่ถูก
“ตอนนี้จะหนี สายไปแล้ว!”
พูดจบมือก็คว้าสองมือที่คลานหนีของหรวน จิ่วถังกลับมา
มือเดียวจับสองข้อมือขาวนวลได้อย่างง่ายดาย เขาอยากทำแบบนี้มานานแล้ว!
“ใครตอนแรกออนไลน์ยั่วฉันอยู่ทุกวัน? อืม?”
ริมฝีปากของเขาเม้มเบา ๆ ลงบนลำคอเรียวของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าว
“ไม่ใช่ชอบกลั่นแกล้งฉันเหรอเบบี๋? วันนี้จะหนำใจให้เต็มที่”
“มาดูซิว่าหมาที่เธอฝึกมานี่ฝึกมาดีแค่ไหน?”
หรวน จิ่วถังโดนปิดปากจนพูดไม่ออก ได้แต่ซุกหน้าลงบนหมอน ใบหูแดงจนเกือบเลือดซึม
อีกหนึ่งรอบใหม่เริ่มขึ้นอีกครั้ง คืนนี้ยังอีกยาวไกล…
เรื่องราวทั้งหมดต้องย้อนกลับไปเริ่มที่ปิดเทอมฤดูร้อน
*
ปลายเดือนสิงหาคมทางตะวันออกเฉียงเหนือ กลางคืนเริ่มมีความเย็นสบายปะปนมาบ้าง ท้องฟ้ายามค่ำของชนบทไม่อึดอัดเหมือนในเมือง ดวงดาวเต็มฟ้าระยิบระยับเย็นเยียบแต่งดงาม
เพิ่งจบเกมเดอะคิงออฟกลอรี่มาอย่างสะใจ หรวน จิ่วถังกำลังนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียง ไล่เท้าทั้งสองข้างแกว่งไปมา กำลังจะส่งข้อความหาพี่เจ้าของป่าระดับ V10 ผู้สูงศักดิ์ของเธอ
นิ้วเพิ่งกดเปิดห้องแชท อีกฝ่ายกลับส่งข้อความมาก่อนซะแล้ว
X: 【อีกสองวันเปิดเทอมแล้ว เวลาเล่นด้วยกันคงจะน้อยลง】
หรวน จิ่วถังจ้องไลน์แชทอย่างฉงน
รู้จักกันมาหนึ่งเดือนครึ่ง นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เขาทักหาเธอก่อนเอง
เธอพิมพ์ตอบรัวมือทันที
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【ทำไมล่ะ? ไม่เคยถามเลยนะว่าพี่ซินซินเรียนมหาลัยไหน】
ทุกครั้งที่เห็นคำว่า “พี่ซินซิน” ในใจเธอก็อมยิ้มนิด ๆ
ตอนเพิ่งสนิทกัน
เธอแกล้งเรียกเขาว่า “ซินซิน” อีกฝ่ายพูดจริงจังว่าไม่มีใครเรียกเขาแบบนั้น ห้ามเรียก
มาถึงตอนนี้ก็ถูกบังคับให้ยอมรับ
เป็นผลงานจากความเพียรไม่ยอมแพ้ของเธอตลอดหนึ่งเดือนครึ่ง
ตอนนี้อารมณ์ดีก็เรียกพี่ซินซิน อารมณ์เสียก็เรียกซินซินตัวดี
X: 【MIT มีสามชั่วโมงต่างกัน แต่ว่างเมื่อไหร่จะพาเล่น】
หรวน จิ่วถังจ้องตัวอักษรสามตัวนั้น ตาค่อย ๆ เบิกกว้าง
สะบัดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที สงสัยว่าตาเห็นผิด
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【! จริงเหรอ?! พี่ซินซินแกล้งพี่ฉันหรอ?? เอ็มไอที?!】
X: 【ฉันไม่มีหน้าที่ต้องโกหกเธอ】
อีกฝ่ายยังกระชับเนื้อความเหมือนเดิม พร้อมความหยิ่นที่น่าหมั่นไส้เอามาก ๆ
หรวน จิ่วถังทำปากเบ้ ตากลอกไปมา แล้วเริ่มปากรัว
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【งั้นส่งบัตรนักศึกษามาดูซิ? จริง ๆ นะ ฉันเรียนมหาลัยจิงด้วย】
เธอก็พูดลม ๆ แห้ง ๆ ไปงั้นแหละ รอดูว่าอีกฝ่ายจะรับมือยังไง
ผ่านไปสักพัก
อีกฝ่ายทิ้งรูปมาให้เฉย ๆ
หรวน จิ่วถังกดเปิดดู ตาเบิกโพลงทันที
X: 【รูปภาพ. jpg】
และมันก็เป็นบัตรนักศึกษาเอ็มไอทีจริง ๆ
ผู้ชายในรูปถ่ายบัตร ผมสีดาสั้นเต้าหู้ปลาสลิดประดับเส้นสีเทาเงินชวนขวัญ หน้าตาหล่อเหลา โครงหน้าคมชัด เค้าโครงลึก
แววตาสื่อความสุขุมท่าเยี่ยงทารุณจองหองแบบไม่แยแส
ไปพลิกเลย!!
ยังไงก็เทพตัวจริงแหละ?!?
หรวน จิ่วถังกอดมือถือล้มตัวลงบนเตียง ยิ้มแบบจิ้งจอกที่เจอเหยื่อ
เธอกอดมือถือแกล้งยั่วยุตามประสาประจำวัน
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【โอ้ยยย มหาลัยเอ็มไอทีจริงด้วย พี่ซินซินไม่ใช่แค่เทพตัวจริง ยังหล่อซะขนาดนี้อีก!】
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【ตาฉันแอบชอบแล้วนะ รับผิดชอบด้วย!】
X: 【?】
X: 【ฝันหวานนะ ควายอยากกินเนื้อนกสวรรค์】
X: 【เชอะ ไม่เชื่อ คนเรียนปักกิ่งต้องไม่โง่แบบเธอหรอก】
หรวน จิ่วถังโกรธจนฮึดฮัก แต่มือก็ยังพิมพ์ไม่หยุด
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【แกเรียกฉันว่าควายเนี่ยนะ เสียใจมาก เดี๋ยวนี้ฉันจะไม่คุยกับแกสามวินาที มากกว่านั้นกลัวแกคิดถึง】
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【แล้วฉันโง่ตรงไหน!? ฉันฉลาดสุด ๆ เลยนะ!】
X: 【อือ? มีไฟเนี้ยวดีนี่ งั้นคนที่ฉลาดขนาดนั้น ทำไมเวลาเล่นเดอะคิงถึงชอบเล่นแต่เจินจี มี่ไล่ตี้ กับตาจี้?】
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【เชอะ จริง ๆ ฉันเล่นได้หมด พรุ่งนี้จะโชว์บัวหมอครูดสุดปลายมือให้ดู แสงมันวาบจนตาแกพร่า】
X: 【ไม่เชื่อ】
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【รอดูสิตัวดี ซินซินตัวร้าย ฉันเก่งมาก!】
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【ฉันเรียนมหาลัยจิงนะ】
X: 【อือ เก่ง】
หรวน จิ่วถังยิ้ม หยุดไปหนึ่งจังหวะ แล้วช้า ๆ พิมพ์ครึ่งหลังต่อ
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【มหาลัยของลูกชายน่ะ】
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【กิฟขดตัวแล้วประนมมือ】
เซี่ย อวี๋ซินอยู่ตรงนั้นอ้ำอึ้งไปชั่วคราวจริง ๆ
X: 【พูดหายใจห่างแบบนี้เป็นไร? มหาลัยเชินเจิ้นเหรอ?】
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่แล้ว เก่งจังเลยนะ นี่ก็รู้ เพราะแกรีบร้อนไปเอง อย่าแอบชอบฉันเกินไปนะ~】
*
หรวน จิ่วถังนอนหงายอยู่บนเตียง นิ้วเผลอ ๆ กดเปิดรูปบัตรนักศึกษานั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง
อายุ 21 หน้าหล่อ เรียนเอ็มไอทีอยู่ สกิน V10 ครบทุกตัว เกมก็เล่นเก่ง
ความทุกข์ยากที่สุดที่พี่ชายคนนี้เคยกินในชีวิต คงมีแค่ความขมของอเมริกาโน่เย็นก็แค่นั้นแหละ
อิจฉาจริง ๆ!
พี่เจ้าของป่าที่แอบไปจีบครั้งนี้เก่งเกินปุ๋ยแล้ว
หรวน จิ่วถังเป็นเด็กติวเข้มจากเมืองเล็กตามมาตรฐาน พอขึ้นมหาลัยก็ปล่อยตัวหลุดโลกขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะถูกเพื่อนลากมาเล่นเดอะคิงออฟกลอรี่
ยาได้ทางอิเล็กทรอนิกส์ชัด ๆ
ฝีมือเธอก็ถือว่าอยู่ระดับกลาง ๆ บน ๆ แถมชอบเล่นเป็นชีวิตจิตใจ ชอบ “จีบ” ไฮทีมเก่ง ๆ มาช่วยขึ้นแรงก์ด้วยกัน
เบื่อเมื่อไหร่ก็เปลี่ยนคนใหม่
สิ่งที่เธอสนุกก็คือความมันส์ของเกม กับบรรยากาศอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ แบบนุ่มนวลในช่วงเวลาปกติ
จะมาคบกันจริงเป็นแฟนไม่ล่ะ เสี่ยงออนไลน์แล้วเจอตัวนางกะนก
แถมเวลาแกล้งเล่นกับผู้ชายมันสนุก แต่ถ้าคบกันจริงมันก็ไม่สนุกแล้ว
เธอกับเซี่ย อวี๋ซินรู้จักกันมากกว่าหนึ่งเดือนครึ่งแล้ว
สองสัปดาห์แรกเพิ่งแอดเป็นเพื่อนในเกมกัน คุยกันเฉพาะเจอกันบังเอิญในเกม หรือส่งทักไปคุยที่แอปคอมมูนิตี้ของเกม
หลังจากนั้นค่อยแอดไลน์แชท ช่วงแรก ๆ ก็คุยกันน้อยอยู่เหมือนกัน ต้องอาศัยปากที่เล่นเก่งของเธอเนี่ยแหละที่ทำให้สนิทกันขึ้นมา
ตอนนี้จะแชร์เรื่องราวในชีวิตประจำวันกัน บางทีก็กระทบกระทั่งกันเล่น ๆ บ้าง
เธอแอบแหย่สอบถามข้อมูลพื้นฐานของเขามาหมดแล้ว
ช่องว่างอายุเยอะเกินไปไม่จีบ เธอไม่ชอบเล่นเกมกับผู้ใหญ่หรือเด็กแดก ไม่มีมันส์
ส่วนคนนี้ หล่อ มีความรู้สูง คุยไปคุยมารู้สึกได้ว่าเป็นเจ้าชายหนุ่มหน้าเย็นปากร้ายแต่แอบออดอ้อนซะเหลือเกิน
แกล้งเล่นแล้วมันส์ดีด้วย
เธอมีตัวกรองความสวยทางสมอง อันนี้ต้องยอม ชอบจริง
*
กรุงปักกิ่ง คลับหรูระดับพรีเมียมแห่งหนึ่ง
แสงไฟในห้องวีไอพีส่องมาหม่น ๆ ระยิบอย่างมีอารมณ์ เสียงเพลงกึกก้องจนแทบเซ็นเซอร์ไม่ทำงาน
เซี่ย อวี๋ซินนอนแอ่นอยู่บนโซฟาบูธอย่างสบายอารมณ์ เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมเปิดสองเม็ด ล็อกเกอร์กระดูกไหปลาร้าคมชัดโผล่ขึ้นมา เต็มไปด้วยเสน่ห์ของหนุ่มใหญ่มีเสน่ห์
ข้อเท้าไขว้กัน ขายาวทั้งสองข้างวางเล่น ๆ บนโต๊ะชาสูงเท่าโซฟา ทั้งคนส่งกลิ่นอายดิบ ๆ ทั้งเย็นชาทั้งสะดวกสบาย
มือเรียวนิ้วเป็นสันงดงามกำมือถือไว้เฉย ๆ
“พี่อวี๋ จีบสาวเสร็จหรือยัง จะมาเล่นไพ่นกกระจอกกับพวกพี่ชายบ้างไหม”
ซี้ ซิงฉือเดินเข้ามา สอดศอกเข้าเด้าเข้าที่ตัวเขา
“ไม่ไป” เซี่ย อวี๋ซินแม้แต่เปลือกตาก็ไม่เงย
“งั้นผมไปล่ะนะ?”
“ไสหัวไป”
“โอเคจ้า!” ซี้ ซิงฉือวิ่งหนีไปรวดเร็วยิ่งกว่าผี
รอบ ๆ โซฟาที่เซี่ย อวี๋ซินนั่งเหมือนเขตปลอดเชื้อ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
ไม่ไกลนัก สาวผมหยิกที่ถูกเรียกตัวเข้ามาถือแก้วไวน์ สายตายืดตรงมาที่เขา
ก่อนเข้ามามีคนเตือนแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับคุณชายเซี่ย
สี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองจิง ตระกูลเซี่ยมีฐานลึกที่สุด แถมมีบุตรชายแค่คนเดียว
ฐานะระดับที่สุด หุ่นกับหน้าระดับที่สุด แค่รั่วจากนิ้วออกมานิดเดียวก็เลี้ยงชีวิตเธอได้ทั้งชาติ
หัวใจเธอพองโต มั่นใจในหน้าตาและหุ่นตัวเองเต็มร้อย ผู้ชายไม่มีใครปฏิเสธเธอได้
สาวผมหยิกมองข้ามพี่เนื้อสองตำรวจที่ยืนข้างโซฟา เดือยถือแก้วไวน์เข้าไป
แต่แล้ว——
ตัวยังไม่ทันเข้าใกล้โซฟา
คนกลับถูกพี่เนื้อสองตำรวจเหวี่ยงออกนอกห้องไปแล้วในวินาทีถัดมา
“ปัง!”
สาวพร้อมแก้วไวน์กระแทกพื้น ไวน์กระเซ็นเปรอะเทอะ อนาถริบรอย
เหตุการณ์เล็ก ๆ แบบนี้ทุกคนเห็นมาจนชิน ชายหนุ่มบนโซฟาแม้แต่เปลือกตาก็ไม่ยอมเงย
เซี่ย อวี๋ซินกำมือถือไว้ จ้องข้อความล่าสุดในไลน์แชท
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่แล้ว พี่ซินซินเก่งจังเลยนะ นี่ก็รู้ เพราะแกรีบร้อนไปเอง อย่าแอบชอบฉันเกินไปนะ~】
เขาจ้องตัวอักษรท้าย ๆ นั้น ริมฝีปากบางโค้งขึ้นเป็นเส้นโค้งเย้ยหยันบาง ๆ
ชอบ?
ตัวปลอมแห้งจนหน้าไหน
เขาเงยหน้ามองสแกนไล่ตามเหล่าผู้ชายในห้องอย่างไร้อารมณ์
บางคนเปลี่ยนแฟนเร็วกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้า บางทีครั้งต่อครั้งแต่ละคนที่พามาก็ไม่ซ้ำหน้า เบื้องลึกในตาเขาเปี่ยมด้วยความขยะแขยง
ปลายนิ้วแตะลงบนหน้าจอ——
X: 【รู้จักคำว่าชอบมันแปลว่าอะไรไหม ก็มั่วซั่วอยู่ได้】
ข้อความส่งออกไป อีกฝ่ายตอบทันที
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【รู้สิแน่นอนอยู่แล้ว!】
เหรียญหวานหนึ่งแก้ว: 【ชอบคือ เดิมทีฉันคิดว่าตัวเองเป็นหมาป่าเดินสวนทางเดียวดาย แต่พอเจอแกแล้ว บังเอิญอยากมีบ้านสักหลังเพื่อจะได้เป็นหมาเฝ้าบ้าน~】
เซี่ย อวี๋ซินจ้องประโยคนั้น
ได้ยินคำหวานสไตล์ตลาดหลุดมาถึงหูพลัน ๆ เขาแทบอึ้งจนพูดไม่ออก
X: 【…】
X: 【คนล้าสมัยจริง ๆ เธอไม่เหมือนคนเกิดปี 2002 เลย เหมือนปีศาจเฒ่าปี 1902 มากกว่า】
อีกฝ่ายตอบทันที